ต้นเหตุ

แสงไฟแอมเบอร์สาดส่องลงบนใบหน้าตึงเป๊ะของซีอีโอหนุ่ม ผู้ไม่เคยปล่อยให้ช่องว่างใดๆ หลุดลุดรอดจากการประเมิน

ธีร์ไม่ได้แค่นั่งลงเฉยๆ แต่เขาลากเก้าอี้เข้ามาประชิด จนเข่าแทบจะชนใต้โต๊ะหินอ่อน แว่นตากรอบกระดาษถูกดันขึ้นเล็กน้อยด้วยปลายนิ้วชี้ 

ดวงตาคมกริบมองเลขาฯ สาวตัวแสบที่เมื่อกี้ยังป่าวประกาศเรื่อง PowerPoint ฉอดๆ

นาราชะงักค้างในท่าถือแก้ว มือไม้แข็งทื่อไปชั่วขณะ 

สมองประมวลผลเร็วกว่าไฟเบอร์ออปติก บอสมาตั้งแต่ตอนไหนวะ หรือยืนฟังตั้งแต่ฉันพูดย่อหน้าแรกแล้ว

"บะ… บอสคะ" 

นาราหัวเราะแห้งๆ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นเลขาฯ มืออาชีพผู้พร้อมซัพพอร์ตองค์กร 24 ชั่วโมง

"มาเที่ยว… เอ๊ย มาตรวจงานดึกดื่นแบบนี้ บริษัทไม่มีค่าโอทีรอบดึกให้นะคะ" เธอแซวเบาๆ เหมือนจะดวงซวยขึ้นมากะทันหัน 

"ฉันไม่ได้มาเบิกโอที" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์เอ่ยขึ้น 

ธีร์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นนิชแบรนด์เจือจางบีบอัดพื้นที่ส่วนตัวจนนาราต้องเอนหลังพิงพนักโซฟาโดยอัตโนมัติ

"ฉันมาทวงงานที่ค้างคา"

สายตาใต้กรอบแว่นกวาดมองตั้งแต่เส้นผมลอนสลวยลงมาถึงชุดเชิ้ตเอิร์ธโทนพับแขน 

"และจากข้อมูลเรียลไทม์ ที่เพิ่งได้ยิน... ฉันพบว่า KPI ความภักดีต่อองค์กรของเธอมีความเสี่ยง ที่จะตกลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 50% ในคืนนี้"

มินตรากับริสาที่นั่งอยู่ข้างๆ ค่อยๆ เนียนขยับแก้ว และกระเป๋าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยพร้อมเพรียงกัน คล้ายผู้ชมแถวหน้าในโรงหนัง ที่กำลังลุ้นว่า...พระเอกจะระเบิดอารมณ์โกรธขึงนางเอก แล้วตบจูบนางเอกหรือเปล่า 

นารากัดริมฝีปากล่างเบาๆ สู้สายตาคมกริบกลับแบบไม่ยอมแพ้ 

"บอสคะ... นอกเวลางานค่ะ ตอนนี้สี่ทุ่มตรงเป๊ะ โหมดการทำงานของดิฉันตัดเข้าสู่ระบบ Standby อัตโนมัติค่ะ ถ้าจะคุยเรื่องแบบแปลนเพนต์เฮาส์ พรุ่งนี้ 08:30 น. หน้าห้องทำงาน พร้อมแฟ้มเอกสารฉบับแก้ไขรอบที่ 6 ค่ะ"

"รอบที่ 6 ?"

มุมปากข้างหนึ่งของซีอีโอหน้าตึงกระตุกยิ้มขึ้นมานิดเดียว... เป็นรอยยิ้มที่อันตรายกว่ากราฟพุ่งดิ่งของตลาดหุ้น

"แบบแปลนแก้หกรอบ ยังไม่นับรวมความผิดพลาดทางมนุษยสัมพันธ์ที่เธอวิจารณ์ฉันลับหลังเมื่อกี้... ลุกขึ้น”

“ไปไหน” เธอหน้าเหลอหลา

“ยินดีด้วย... นารา" 

ธีร์เอื้อมมือหนาไปแตะเบาๆ ที่มุมโต๊ะใกล้ข้อมือบาง น้ำเสียงทุ้มกดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบข้างหู

"คืนนี้เธอไม่ต้องแก้แบบแปลนคอนโดแล้ว... แต่เราจะไปทำ Field Audit แบบตรวจสอบภาคสนาม ที่เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด... ไปพิสูจน์กันว่า ระหว่าง PowerPoint ของฉัน กับปากเก่งๆ ของเธอ อันไหนจะ Error ก่อนกัน"

“หา! คุณเจ้านาย ฉันบอกแล้ว ว่าเลิกงานแล้วนะคะ คุณจะเผด็จการมากเกินไป”

มือหนาของซีอีโอหนุ่ม ที่เข้ามารวบตึงตัวเลขาฯ สาวออกจากโต๊ะไพรเวตเลานจ์ ทิ้งความเงียบกริบไว้เบื้องหลัง

มินตรากับริสากะพริบตาปริบๆ มองตามแผ่นหลังสูงสง่า ที่พาตัวนาราออกไปจากวงสนทนาหน้าตาเฉย 

ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากท้วงหรือลุกขึ้นตามไปช่วย... 

ไม่ใช่เพราะกลัวอิทธิพลซีอีโอธรรมดา แต่เพราะทุกคนในวงในรู้ดีถึงโซ่ตรวนล่องหน ที่รัดคอนาราไว้แน่นหนา

คำว่าเด็กเส้นที่พ่อแม่ของเธอฝากฝังไว้กับตระกูลธนทัต ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามารับตำแหน่งหัวหน้าเลขาฯ ไม่ใช่ความพิเศษ แต่มันคือพันธนาการบาป

ย้อนกลับไปในอดีต

ครอบครัวของนาราเคยมีคดีความทางธุรกิจและติดหนี้บุญคุณก้อนใหญ่กับฝั่งพ่อแม่ของธีร์ การฝากลูกสาวเข้ามาทำงานในบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ จึงมาพร้อมเงื่อนไขจำยอม

ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามลาออกก่อนครบกำหนดสัญญาทาสห้าปี และต้องรองรับอารมณ์ความกดดันทุกรูปแบบ

โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า... ธีร์ฝังใจแค้น และชิงชังคำว่าเด็กเส้นนี้มาตั้งแต่แรก 

เพราะเขาเชื่อว่าเธอถูกส่งมาเพื่อสอดส่อง และเกาะกินความสำเร็จของบริษัทที่เขาลงแรงสร้างมากับมือ

สายตาเย็นชาและกฎระเบียบตึงเป๊ะที่เขาใช้บังคับเธอมาตลอด ไม่ใช่แค่ความเนี้ยบ... แต่มันคือการทรมานทางจิตวิทยาให้เธอรู้สึกต่ำต้อยกว่าในทุกวินาที

ในไพรเวตเลานจ์สลัวแสง มินตราถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนหลังพิงโซฟาหนัง 

"เฮ้อ... ยัยนาราไม่น่าหลุดปากเรื่อง PowerPoint เลย กลายเป็นเปิดช่องให้เจ้าหนี้ตัวจริงลากไปทวงหนี้แค้นถึงรัง"

ริสาขมวดคิ้วน้อยๆ 

"แกคิดว่ายัยนาราจะรอดไหมวะ? โดนลากไปสภาพนั้น แถมติดบ่วงเด็กเส้นที่ลบไม่ออกอีก... บอสอาจจะไม่ได้พาไปตรวจการบ้านเฉยๆ แต่อาจจะเอาสัญญาจ้างงานห้าปีมากดหัว ให้เซ็นยอมแพ้ราบคาบคาเตียง"

“บนเตียงหรือยะ”

“เฮ้ย! ฉันว่า มันทะแม่งๆ แกมองตาเขาไม่ออกหรือไง คุณธีร์น่ะ”

“ยังไงวะ”

“ฮึ-ฮึ- ฉันว่า เขาหลงรักยายนารา”

“กรี๊ด... ไม่ใช่มั้ง ไม่จริงมั้ง”