Chapter 4 รู้ว่าผิดแต่ก็ยังจะทำ 18+

Chapter 4

รู้ว่าผิดแต่ก็ยังจะทำ

ณ โรงแรมหรูระดับห้าดาว 

ยานพาหนะคันหรูของนายแพทย์สิบทิศแล่นเลี้ยวเข้ามาจอดเทียบในช่องจอดด้วยความคุ้นเคยประหนึ่งบ้านหลังที่สอง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่และร่างบอบบางจะก้าวลงมาในเวลาไล่เลี่ยกัน สายตาสองคู่ทอดประสานกันอย่างมีความหมายลึกซึ้ง ฝ่ามือหนาเอื้อมไปกุมมือน้อยของคนตัวเล็กกว่าอย่างแนบแน่น พลางจูงพาก้าวผ่านเข้าไปสู่โลกส่วนตัวด้านในอย่างไม่รีรอ

"อาจารย์หมอ... อื้อ ใจเย็น ๆ ก่อนสิคะ"

ดวงหน้าจิ้มลิ้มล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีบลอนด์ทองที่ช่วยขับผิวขาวผ่องให้ดูสดใสเอ่ยทักท้วงแผ่วเบา ยามเมื่อร่างสูงก้าวประชิดตัวแล้วเริ่มซุกไซ้ปลายจมูกโด่งเข้าหาซอกคอขาวระหง ริมฝีปากอุ่นร้อนระดมพรมจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะชดเชยห้วงเวลาแห่งความคิดถึงที่ต้องทนเก็บซ่อนไว้

"บอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าเวลาเราอยู่กันตามลำพังแบบนี้... ให้เรียกพี่"

น้ำเสียงทุ้มพร่ากระเส่าเจือแววออดอ้อนเอ่ยปรามเบา ๆ ฝ่ามืออุ่นหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่มของเด็กสาววัยแรกแย้มที่อายุห่างกันถึงสิบห้าปีอย่างช่ำชอง ขณะที่คนตัวเล็กขยับขึ้นนั่งคร่อมทับบนตักแกร่ง สองเรียวขาเกี่ยวกระหวัดโอบรัดรอบเอวสอบ สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องคอร่างกำยำไว้แน่นด้วยความลุ่มหลงเสน่หา

ริมฝีปากหยักหนาบดขยี้เรียวปากอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าแฝงความเร่าร้อนดูดดื่มจนยากจะถอนตัว เรียวลิ้นอุ่นเกี่ยวตวัดแลกเปลี่ยนสายธารความหวานกันเนิ่นนานนับนาทีก่อนจะค่อย ๆ ผละแยกจากกันอย่างเชื่องช้า ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มแดงก่ำด้วยเลือดฝาด ช้อนนัยน์ตาพราวระยับขึ้นสบมองคนตัวโตกว่าด้วยจริตยั่วเย้าออดอ้อน

"หืม... ช้อนตามองหน้าแบบนี้ รู้ตัวหรือเปล่าคะ? ว่าจะโดนอะไร"

อาจารย์แพทย์หนุ่มเอ่ยกระซิบอารมณ์ดี ทว่าน้ำเสียงแหบพร่านั้นกลับทวีความวาบหวามจนใจสั่น มิหนำซ้ำยังไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย ร่างสูงโน้มใบหน้าลงไปขบเม้มติ่งหูนิ่มของอีกฝ่ายอย่างหยอกเย้า เน้นย้ำตรงจุดอ่อนไหวสำคัญที่เขารู้ดีที่สุดว่าเพียงแค่สัมผัสแผ่วเบา สาวน้อยตรงหน้าก็พร้อมจะขนลุกซู่และระทวยอ่อนไปทั้งกาย

"อื้ม... ขี้โกงจัง เล่นไม้แบบนี้เลยเหรอคะ"

เธอส่งเสียงครางประท้วงแผ่วหวิว ยามที่ร่างสูงค่อย ๆ ประคองวางร่างอรชรให้นอนหงายราบลงกับเตียงกว้างอย่างนุ่มนวล เรียวปากอุ่นไม่ยอมละห่าง ยังคงพรมจูบไล้ต่ำลงมาตามลำคอระหงจนกระทั่งแตะถึงเนินอกอวบอิ่มคู่พอเหมาะมือ ก่อนที่มือหนาจะรีบช่วยปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นบนที่คอยขวางกั้นความเย้ายวนออกอย่างรวดเร็วและใจร้อน

"อื้อ... พี่สิบ"

เสียงหวานหลุดครางกระเส่าระส่ำ เมื่อคนตัวโตใช้ปลายลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียลงบนยอดปทุมถันสีระเรื่อ บดคลึงจนมันแข็งขืนเป็นไตสู้ปลายลิ้นอย่างรวดเร็ว สัมผัสซาบซ่านแผ่ซ่านจนเด็กสาวต้องแอ่นอกรับ ขณะที่มือซุกซนของหมอหนุ่มเลื่อนต่ำลงไป ปลดเปลื้องและรูดรั้งอาภรณ์ช่วงล่างของเธอทิ้งไปให้พ้นทางอย่างเอาแต่ใจ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังหนักหน่วงสอดประสานไปกับจังหวะขยับโยกบนเตียงกว้างอยู่พักใหญ่

ตั่บ... ตั่บ... ตั่บ...

"อื้อ... อ๊าส์ เบา ๆ ก่อนค่ะอาจารย์ จุกไปหมดแล้ว"

"อย่าเกร็งสิคะ... ยิ่งหนูเกร็งพี่ก็จะยิ่งเสร็จไวนะ หนูตอด อึก... อื้ม ตอดแน่นดีจัง"

ร่างสูงใหญ่โน้มกายลงไปขบงับยอดปทุมถันสีหวาน ฝ่ามือหนาบีบเค้นเต้างามจนเนื้อนุ่มหยุ่นปลิ้นทะลักตามง่ามนิ้ว เรือนร่างบอบบางกระเพื่อมไหวรุนแรงตามแรงขับเคลื่อนและจังหวะของอาจารย์แพทย์หนุ่ม ที่กำลังขยับบั้นเอวสอบซอยกระแทกกระทั้นเข้าสู่ช่องทางรักคับแคบอย่างไม่หยุดยั้ง

"เม... เสียวจัง หนูรัดพี่แน่นมาก เสียวเหมือนกันใช่ไหม"

"อื้อ... จะเสร็จ เมจะเสร็จแล้วค่ะอาจารย์ อร๊างงง"

"ปลดปล่อยออกมาเลยค่ะเด็กดี พี่เองก็จวนแล้วเหมือนกัน"

สิ้นเสียงห้าวพร่า ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ก็เร่งจังหวะสาวสะโพกกระหน่ำใส่อีกฝ่ายรัวเร็ว บั้นเอวแกร่งที่เธอเคยพานพบมานับครั้งไม่ถ้วนทว่าไม่เคยปรับตัวให้ชินได้สักที กำลังโหมซัดอย่างดุดันจนขาเตียงเสียดสีกับพื้นห้องเกิดเสียงดังลั่นไม่หยุดหย่อน กระทั่งลำกายร้อนผ่าวเริ่มกระตุกเกร็ง ชายหนุ่มจึงรีบถอนกายออกมารูดรั้ง ปลดปล่อยสายธารรักอุ่นจัดรดพรั่งพรูลงบนหน้าท้องแบนราบขาวผ่อง พร้อมกับเสียงครางต่ำระส่ำประสานของคนทั้งคู่ที่ดังกระหึ่มก้องห้อง

"อื้ม... / อ๊าส์..."

หลังพาตัวเองทะยานสู่ห้วงอารมณ์สุขสม ร่างสูงก็ทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างคนที่นอนหอบหายใจกระเส่าไม่แพ้กัน โดยไม่ลืมที่จะเอื้อมแขนแกร่งดึงรั้งคนตัวเล็กกว่าเข้าสู่อ้อมอก โอบกอดอย่างทะนุถนอมเอาอกเอาใจ

"คืนนี้ค้างด้วยกันนะครับ"

"ค่ะ..."

เธอตอบรับเสียงแผ่ว พลางซุกซบใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายในทันที โดยที่สิบทิศไม่ทันได้เฉลียวใจเลยว่า นัยน์ตาคู่สวยของสาวน้อยใต้ร่างกำลังฉายประกายแห่งความสับสนและไหวระริกเพียงใด

‘เมขอโทษนะพี่โย...’

เสียงร่ำร้องกู่ก้องอยู่ภายในใจด้วยความรู้สึกผิดบาปอันหนักอึ้ง ผิดที่เธอยอมปล่อยตัวปล่อยใจนอกกายคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนมานับครั้งไม่ถ้วน

เธอรู้ซึ้งแก่ใจดีว่าสิ่งนี้คือความผิดมหันต์ และเป็นการทรยศหักหลังต่อความรักอันบริสุทธิ์ของโยเกิร์ต ทว่าเธอกลับไม่อาจพาตัวเองถอนตัวออกจากบ่วงเสน่หาของอาจารย์หมอคนนี้ได้เลย

 เพราะลึกลงไปแล้ว เด็กสาวจำต้องยอมรับกับตัวเองอย่างหน้าไม่อาย ว่าเธอกำลังเสพติดและลุ่มหลงในลีลารักอันจัดจ้านของชายหนุ่มตรงหน้านี้จนแทบโงหัวไม่ขึ้นจริง ๆ

บ้านของโยเกิร์ต

"อ้าว โย กลับมาทำไมไม่บอกแม่ก่อนล่ะลูก แม่จะได้ทำกับข้าวไว้รอ"

ทางด้านของว่าที่คุณหมอสาว วันนี้เธอเลือกที่จะหลบหน้ากลับมาค้างแรมที่บ้านของตัวเอง ด้วยหัวใจยังคงบอบช้ำเกินกว่าจะยอมรับการกระทำอันน่ารังเกียจของแฟนสาวได้ไหว ความเจ็บช้ำที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะผลักดันให้สมองคิดหาหนทางเอาคืนเมเปิล เพื่อสั่งสอนให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสความรู้สึกทรมานเฉกเช่นเดียวกับที่เธอกำลังเผชิญ

"พอดีกินข้าวกับแฟนมาแล้วค่ะ"

หญิงสาวเผลอตอบออกไปตามความเคยชินโดยไม่ทันยั้งคิด ทว่าครั้นสิ้นเสียง คำว่า ‘แฟน’ กลับย้อนศรมาทิ่มแทงขั้วหัวใจจนเจ็บแปลบ... ผู้หญิงคนที่เธอยกย่องมอบสถานะคนรักให้อย่างหมดใจ บัดนี้กำลังเหยียบย่ำความรู้สึกของเธอจนแหลกละเอียด และที่ร้ายกาจไปกว่านั้นคือ สถานะแฟนที่เธอดึงดันจะคว้ามาครอง เธอต้องแลกมาด้วยการมีปากเสียงกับมารดามานับครั้งไม่ถ้วน

"แฟนงั้นเหรอ? ยัยเด็กลูกคุณหนูนั่นน่ะนะ... นี่โย แม่เคยเตือนกี่ครั้งแล้วว่า—"

ไม่จำเป็นต้องรอฟังจนจบประโยค คนเป็นลูกก็คาดเดาถ้อยคำถัดไปของผู้เป็นแม่ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง มารดาไม่เคยเห็นชอบให้เธอมีคนรักเป็นผู้หญิงด้วยกัน ทว่าที่ผ่านมาเธอกลับเลือกที่จะสู้หัวชนฝาเพื่อปกป้องความสัมพันธ์นี้เรื่อยมา

"หนูปวดหัว ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะคะ"

ไม่รอฟังคำอนุญาตจากบุพการี สองขาเรียวรีบก้าวพาร่างระหงวิ่งขึ้นสู่ชั้นสองของบ้านทันที ด้วยไม่อาจทนให้ใครจับสังเกตเห็นแววตาแตกสลายและสีหน้าที่ฟ้องความเจ็บปวดออกมาได้อย่างชัดเจนในยามนี้

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โยเกิร์ตจึงเริ่มเพ่งเล็งและจับตามองอาจารย์หมอหนุ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ ขณะเดียวกันก็ยังคงแสร้งทำตัวเป็นปกติยามอยู่ต่อหน้าแฟนเด็ก ทั้งที่ก้นบึ้งในใจกลับคุกรุ่นไปด้วยความชิงชังและคำถามมากมายที่ตีวนไม่รู้จบ

ยิ่งลอบสังเกตท่าทีของนายแพทย์สิบทิศ ความรู้สึกไม่อยากเชื่อสายตาก็ยังคงตามหลอกหลอนจิตใจไม่ยอมหยุดหย่อน อาจารย์แพทย์ผู้สุขุมเคร่งขรึมในแวดวงวิชาการ ผู้ชายที่ดูจริงจังและเป๊ะไปเสียทุกกระเบียดนิ้วยามยืนอยู่หน้าชั้นเรียน ใครเลยจะคาดคิดว่าเมื่อก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยออกไป กลับแปลงกายเป็นชายมากรักเจ้าชู้ประตูดินได้อย่างหน้าตาเฉย

มิหนำซ้ำคู่นอนลับ ๆ ยังเป็นลูกศิษย์ในความดูแลของตนเองอีกต่างหาก...

นั่นแสดงว่าภายใต้กรอบแว่นและหน้ากากคุณหมอแสนดี ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่คนนี้คงจะร้ายกาจและเจ้าเล่ห์เอาเรื่อง

โยเกิร์ตสรุปบทเรียนนั้นในใจอย่างเยียบเย็น ขณะที่แผนการแก้แค้นอันแสนอันตราย... กำลังเริ่มผุดพรายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นในห้วงความคิด