Chapter 5 ทำได้แค่ครั้งเดียวผมตีเก๊นะ

Chapter 5

ทำได้แค่ครั้งเดียวผมตีเก๊นะ

หลายวันหลังจากนั้น

"อาจารย์สิบทิศหรือเปล่าคะนั่น... ใช่อาจารย์จริง ๆ ด้วย สวัสดีค่ะ!"

เสียงหวานใสที่เอ่ยทักทายด้วยจริตตื่นเต้นดีใจประหนึ่งบังเอิญพบพานโดยไม่คาดฝัน ส่งผลให้เจ้าของชื่ออย่างสิบทิศต้องหันขวับมามอง ก่อนจะยกมือรับไหว้อย่างแปลกใจระคนฉงน สุ้มเสียงทุ้มราบเรียบเฉกเช่นยามปกติเอ่ยถามออกไป

"สวัสดียลดา เธอมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ?"

อาจารย์แพทย์หนุ่มถามไถ่ด้วยความใคร่รู้จากใจจริง ใช่เพียงถ้อยคำทักทายตามมารยาท ด้วยนึกไม่ถึงว่าลูกศิษย์สาวคนสวยจะมาปรากฏกายในสถานที่เช่นนี้

"มาลานโบว์ลิ่งคงไม่ได้มาตีกอล์ฟมั้งคะอาจารย์ ถามแปลกจัง"

โยเกิร์ตแย้มรอยยิ้มยียวนอย่างมีชั้นเชิง ก่อนจะเยื้องกรายนวยนาดเข้ามายังเลนโบว์ลิ่งที่อยู่ติดกัน นอกจากท่าทียั่ว ๆ ที่ดูแปลกตาไปแล้ว วันนี้การแต่งกายของเธอยังสะดุดตาน่ามองเป็นพิเศษ มินิสเกิร์ตตัวสั้นอวดเรียวขาขาวเนียนผ่องเข้าคู่กับเสื้อโปโลรัดรูปที่เน้นสัดส่วนทรวงอกอวบอิ่มจนเด่นชัด ผิดแผกจากภาพจำในชุดนิสิตเรียบร้อยที่เขาคุ้นตาลิบลับ

มือนุ่มเรียวเอื้อมไปเลือกสรรลูกโบว์ลิ่งที่เรียงรายอยู่บนรางด้วยท่วงท่าคล่องแคล่ว จนคนมองอดประหลาดใจไม่ได้

"เธอเล่นเป็นกับเขาด้วยเหรอ? ดูไม่ค่อยเข้ากับบุคลิกเธอเลยนะ"

คนตัวเล็กตวัดสายตาส่งยิ้มหวานเจือความเจ้าเล่ห์ไปให้ พลางคัดเลือกลูกโบว์ลิ่งน้ำหนักพอเหมาะขึ้นมาลูกหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินและวาดวงสวิงปล่อยลูกออกไปอย่างสง่างาม ลูกกลมกลิ้งแหวกอากาศตรงเข้าปะทะกวาดพินสีขาวทั้งสิบตัวจนล้มระเนนระนาดในคราเดียว ทำเอาอาจารย์หนุ่มถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความทึ่ง

"เก่งใช้ได้นี่... เอ แต่ว่าที่ทำสไตรก์ได้นั่น ฟลุกหรือว่าฝีมือจริง ๆ กันล่ะครับ ถ้าได้แค่รอบเดียว ผมขอตีเก๊นะ"

ไม่ใช่เพียงแค่โยเกิร์ตที่ดูผิดหูผิดตาไป ทว่าวันนี้สิบทิศเองก็ไร้คราบอาจารย์แพทย์จอมเฮี้ยบผู้เคร่งเครียด ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่สวมเพียงเสื้อยืดพอดีตัวขับเน้นช่วงไหล่กว้างกับกางเกงยีนทะมัดทะแมง ไร้กรอบแว่นสายตาบดบังดวงตาคมคาย ทว่ากลับแผ่รังสีดึงดูดใจจนผู้คนรอบข้างต้องเหลียวมองตามกันเป็นระยะ

"ถ้าอาจารย์อยากรู้ว่าของจริงหรือเก๊... ก็คงต้องลองพิสูจน์ดูแล้วมั้งคะ?"

หญิงสาวยกยิ้มท้าทาย แววตาสุกใสที่ฉายประกายถือดีนั้นกระตุกต่อมความอยากเอาชนะของสิบทิศให้ตื่นตัวขึ้นมาทันควัน

"งั้นมาดวลฝีมือกันสักเกมไหมล่ะครับ"

"ได้สิคะ เอาเป็นว่าถ้าใครแพ้ คนนั้นต้องเลี้ยงข้าวผู้ชนะ... ตกลงไหมคะ?"

"ไม่มีปัญหา เตรียมตัวควักกระเป๋าจ่ายได้เลยครับ"

สิบทิศตอบรับด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความมั่นใจ ชายหนุ่มปักใจเชื่อว่าเด็กสาวตรงหน้าคงไม่มีทางเอาชนะตนได้อย่างแน่นอน อย่างดีเธอก็คงเล่นเป็นงู ๆ ปลา ๆ พอไว้อวดเพื่อนฝูงเท่านั้น

ฟากโยเกิร์ตลอบเหยียดยิ้มสมใจอยู่ภายในอก ก่อนที่ศึกดวลความแม่นยำจะเปิดฉากขึ้นโดยไม่รอช้า สองหนุ่มสาวผลัดกันทำคะแนนขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือดสูสีราวกับกำลังลงแข่งชิงเหรียญโอลิมปิกก็ไม่ปาน กระทั่งผลสรุปออกมาว่าคนตัวเล็กเป็นฝ่ายเฉือนเอาชนะไปได้อย่างเฉียดฉิว

"เธอนี่เหนือความคาดหมายของผมจริง ๆ นะยลดา... เก่งมากเลย"

ร่างสูงเอ่ยปากชมเปาะยามเห็นฝีไม้ลายมือ ขณะที่ผู้ชนะคลี่ยิ้มรับอย่างไม่คิดจะถ่อมตนแม้แต่น้อย

"อาจารย์ก็เก่งเหมือนกันนี่คะ ไม่ยักรู้ว่าคุณหมอจะเล่นอะไรแบบนี้เป็นกับเขาด้วย"

"ทำไมล่ะครับ คิดว่าเป็นหมอแล้วจะเล่นโบว์ลิ่งไม่ได้เหรอไง ผมเป็นหมอ เป็นอาจารย์ แต่ก็เป็นนักกีฬาได้เหมือนกันนะ... ไม่อยากจะคุย"

หญิงสาวแสร้งเปล่งเสียงหัวเราะร่วนให้กับท่าทีโอ้อวดแบบทีเล่นทีจริงของคู่สนทนา ก่อนจะเอ่ยปากชวนคุยต่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว

"แบบนี้โยให้ผ่านค่ะ... ว่าแต่อาจารย์หมอถนัดมือข้างไหนกันแน่คะ เมื่อกี้โยเห็นคุณใช้มือซ้ายโยนลูกนี่นา ใช่ไหมคะ?"

"ผมถนัดทั้งสองมือครับ"

คนฟังเลิกคิ้วสูงด้วยความฉงนสนเท่ห์กับคำตอบที่ไม่คาดฝัน ท่าทางงุนงงของเธอทำเอาอาจารย์แพทย์ผู้ทรงเสน่ห์หลุดขำออกมา ยามที่เขาคลี่ยิ้มกว้างและหัวเราะอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ใบหน้าคมคายกลับยิ่งดูสะกดสายตามากกว่ายามตีหน้าเคร่งขรึมในคลาสเรียนเป็นร้อยเท่า

‘บ้าจริง โยเกิร์ต... เธอคิดบ้าอะไรของเธออยู่เนี่ย!’

หญิงสาวรีบดึงสติตัวเองกลับมาอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเผลอใจหวั่นไหวไปกับรูปกายอันทรงเสน่ห์ของคนตรงหน้า... ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นชู้รักลับ ๆ ของแฟนสาวเธอเอง

"ผมถนัดทั้งสองมือจริงๆ นะครับ มือซ้ายเอาไว้เล่นกีฬา ส่วนมือขวาเอาไว้จับปากกาเขียนหนังสือ... เป็นไง น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ"

"ค่ะ น่าทึ่งมากเลย อาจารย์หมอนี่มีเรื่องชวนให้ 'สนใจ' เยอะแยะไปหมดเลยนะคะ"

นายแพทย์หนุ่มหารู้ไม่ถึงนัยแฝงอันลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม นัยน์ตากลมโตพราวระยับของหญิงสาวข้างกายกำลังฉายประกายแห่งแผนการอันแยบยล... แท้จริงแล้ว การมาปรากฏตัวที่ลานโบว์ลิ่งแห่งนี้หาใช่ความบังเอิญไม่ หากแต่เป็นผลลัพธ์จากการสืบเสาะจนล่วงรู้ถึงกิจกรรมยามว่างที่เขาโปรดปราน

 และประจวบเหมาะเหลือเกินที่อดีตนักกีฬาโบว์ลิ่งเยาวชนระดับแชมป์อย่างเธอ ย่อมใช้ความเชี่ยวชาญนี้เป็นสะพานทอดเข้าหาเหยื่อได้อย่างแนบเนียนไร้พิรุธ

"งั้นเราไปกันเลยไหมครับ" ร่างสูงยกข้อมือขึ้นชำเลืองดูเวลา

"ไปไหนคะ" คนตัวเล็กแสร้งเอียงคอถามด้วยจริตไร้เดียงสา ชวนให้คนมองเกิดความเอ็นดูระคนถูกอกถูกใจกับท่าทางที่ผิดแผกจากมาดหยิ่งทระนงยามอยู่ในชั้นเรียน

"ก็ไปทานข้าวไงครับ ผมแพ้เดิมพันก็ต้องรักษาสัญญาตามกติกาสิ"

"คือ... วันนี้โยยังไม่ค่อยสะดวกเลยค่ะ พอดีมีธุระต้องรีบไปจัดการต่อ เรานัดกันเป็นคราวหน้าได้ไหมคะ แล้ว... อาจารย์จะรังเกียจไหม ถ้าโยจะขอแลกเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ก่อน"

คำเชื้อเชิญอันแยบยลยิ่งตอกย้ำความพึงพอใจให้อาจารย์หนุ่มวัยสามสิบสี่ มือหนายื่นสมาร์ตโฟนเครื่องหรูส่งให้อย่างเต็มอกเต็มใจ พลางทอดสายตาสะท้อนประกายบางอย่างที่ยากจะปกปิด

"ได้สิครับ"

"แล้วค่อยเจอกันนะคะ... อาจารย์หมอ" หญิงสาวยื่นโทรศัพท์คืนกลับไปพร้อมรอยยิ้มยั่วเย้า ก่อนจะหมุนกายเยื้องกรายจากไป ทิ้งให้สายตาคมปลาบของสิบทิศมองส่งแผ่นหลังระหงอย่างไม่วางตา

ทันทีที่พ้นจากระยะสายตาของอาจารย์แพทย์ รอยยิ้มละมุนทรงเสน่ห์บนใบหน้าของยลดาก็พลันเหือดแห้ง มลายหายกลายเป็นความบึ้งตึงเย็นเยียบ หมากตัวแรกที่เธอเลือกเดินนับว่าประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม การใช้สิ่งที่เขาลุ่มหลงมาสร้างความประทับใจแรกพบ ช่างง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ

 นิ้วเรียวกระชับสมาร์ตโฟนที่เพิ่งบันทึกเบอร์ติดต่อของชายหนุ่มไว้ พลางเหยียดยิ้มเย็นชา รอคอยเวลาที่จะเคลื่อนหมากตัวต่อไปอย่างใจเย็น

สองวันผันผ่าน

"เมคะ วันนี้พี่จะกลับไปนอนที่บ้านนะ อยู่คนเดียวได้ใช่ไหมคะ?"

โยเกิร์ตเอ่ยบอกคนรักรุ่นน้องในช่วงพลบค่ำ ฝ่ายเด็กสาวลุคคุณหนูที่กำลังเพลิดเพลินกับการไถหน้าจอมือถือเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มหวานประจบเฉกเช่นทุกวัน

"ได้สิคะ แล้วพี่โยจะกลับยังไงเอ่ย ให้เมขับรถไปส่งไหมคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่นั่งแท็กซี่กลับเองสะดวกกว่า"

"จะดีเหรอคะ นี่ก็เริ่มค่ำแล้วนะ"

ความห่วงใยอันแสนหวานคงทำให้โยเกิร์ตซาบซึ้งใจจนล้นอก หากภาพเริงรักและฉากคาวีย์ที่เธอแอบล่วงรู้มาจะไม่ย้อนกลับมาหลอกหลอนจนสะอิดสะเอียนเสียก่อน

"ไม่ดีกว่าค่ะ พี่ไม่อยากมีปัญหากับแม่"

"ง่ะ... งั้นก็ได้ค่ะ แต่ก่อนจะไป ขอมัดจำให้เมชื่นใจสักฟอดก่อนสิคะ"

เด็กสาวทำเสียงออดอ้อนน่ารัก ขณะที่คนพี่ก็จำต้องฝืนทนเล่นละครตามบทบาทอย่างแนบเนียน ร่างระหงขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะบรรจงพรมจูบลงบนพวงแก้มเนียนของคนอายุน้อยกว่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"พรุ่งนี้เจอกันนะคะ"

หญิงสาวจรดริมฝีปากจุมพิตหน้าผากมนเป็นการปิดท้าย คลี่ยิ้มอ่อนโยนให้ก่อนจะหันหลังก้าวเดินออกมา ทว่าครั้นลับหลังคนรัก ใบหน้าหวานกลับแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงราบเรียบลงในชั่วพริบตา มือเรียวควักสมาร์ตโฟนออกมากดโทรออกหาเบอร์ที่เพิ่งบันทึกไว้ รอสายเพียงไม่กี่อึดใจ ปลายสายก็กดรับสัญญาณราวกับเฝ้ารอเวลานี้อยู่ก่อนแล้ว

"ครับ เลือกร้านได้แล้วใช่ไหม"

"ได้แล้วค่ะ... เดี๋ยวโยจะไปรออาจารย์ที่ผับ XX นะคะ"

"ผับ? ไหนบอกว่าจะให้ผมพาไปเลี้ยงข้าวไงครับ ทำไมกลายไปเป็นผับเสียได้ล่ะ"

สุ้มเสียงทุ้มปลายสายแฝงความงุนงงอย่างปิดไม่มิด ทว่าแม่สาวเจ้าแผนการกลับยังคงกรอกเสียงหวานหยดตอบกลับไปอย่างใจเย็น

"ก็ตอนนี้โยไม่อยากทานข้าวแล้วนี่คะ... อาจารย์พูดแบบนี้ แปลว่าจะเบี้ยวนัดโยงั้นเหรอคะ"

"ใครว่าผมจะเบี้ยวกันล่ะ รออยู่ตรงนั้นแหละครับ เดี๋ยวผมรีบตามไป"

สัญญาณโทรศัพท์ถูกตัดไป พร้อมกับรอยยิ้มของผู้กุมชัยชนะที่ผุดพรายขึ้นบนริมฝีปากอิ่มของโยเกิร์ต... ทุกจังหวะ ทุกฝีก้าว ล้วนกำลังดำเนินไปตามแผนการอันเลือดเย็นที่เธอวางหมากไว้ไม่มีผิดเพี้ยน