Mag-log inShare
2
Petsa ng paglalathala:
2025-05-13 17:22:15"ไงคะคุณเพื่อนสุดแซ่บ"
เสียงใสร่าเริงเอ่ยทักทันทีที่ภาพเดินไปถึงโต๊ะที่ลูกนัชนั่งจองไว้รอ
"เหนื่อยมาก วันนี้โดนคุณเลขาคนเก่งอัดข้อมูลซะแทบอ้วก"
ภาพบ่นพลางทำหน้ายู่ก่อนนั่งลงตรงข้ามเพื่อน
"ขนาดนั้นเลยนะ"
ลูกนัชถามก่อนยื่นแก้วคอกเทลสีสวยที่ภาพชอบให้ ภาพหยิบมาก่อนจะจิบลงคอเบาๆอย่างพอใจ
"ยิ่งกว่าขนาดนั้นอีกเถอะ เหมือนจะให้ไปเป็นประธานแทนคุณพ่อเลย"
"ก็ไม่ใช่หรือไง"
"ใช่อะไรล่ะ พี่ชายก็มีตั้งสองคนเก็บไว้ทำอะไร เราเรียนงานเลขาก็จะตายละ"
ภาพบ่นก่อนจะเติมน้ำสีสวยลงคอเรื่อยๆอย่างกระหาย ยิ่งทำงานยิ่งไม่ค่อยมีเวลาออกมาเที่ยว
"จริงด้วย แกมีพี่ชายนี่นา เกือบลืมเลยนะเนี่ย"
ลูกนัชทำตาโตเมื่อนึกได้
"ใช่สิ ไปนานจนเราเองยังจะลืมเลย"
"แล้วเมื่อไรจะกลับอ่ะ ไม่มาดูธุรกิจต่อเหรอ"
"คงใกล้แล้วมั้ง เรียนจบตั้งนานละนี่"
"ว่าแต่แซ่บป้ะ พี่ชายแกอ่ะ"
ลูกนัชกระซิบเบาๆพลางจ้องรอคำตอบ
"แซ่บไม่แซ่บเค้าก็ไม่เอาแกหรอก"
"ยัยเพื่อนทรยศ เราออกจะสวยแซ่บเถอะ"
ลูกนัชทำหน้างอนสะบัดจนภาพวาดขำออกมา ก็น่าแกล้งแบบนี้ไง
"จ้า แม่คนสวยแซ่บ คนนั้นจ้องแกตาไม่กะพริบเลยนะ ไปมั้ย"
ภาพวาดส่งสายตาให้เพื่อนมองตามว่ามีหนุ่มหล่อแอบมองมานานแล้ว ลูกนัชหันไปมองก่อนจะได้รอยยิ้มเชิญชวนมาให้
"งานดีมาก แต่รออีกนิดเพิ่งมาถึงเอง เราอยากดื่ม"
ลูกนัชหันมาดื่มต่ออย่างสบายอารมณ์จนภาพวาดหมั่นไส้
"มั่นหน้าจริง ระวังคนอื่นคาบก่อนนะ"
"ก็คาบไป อย่างเราหาได้อยู่แล้วน่า"
ลูกนัชยักไหล่แบบไม่แคร์จนภาพวาดเบ้ปากใส่ในความมั่นหน้าของเพื่อน
"โทษครับ นั่งด้วยได้มั้ยเอ่ย"
เสียงทุ้มข้างๆทำให้ภาพวาดต้องหันไปมอง ก่อนจะพบกับหนุ่มหล่อยิ้มสวยตรงหน้า
"พอดีเพื่อนจะมาเพิ่มน่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ"
ภาพวาดโกหกจนลูกนัชตาโต ไม่เข้าใจว่าจะปฏิเสธทำไม
"อา เสียดายจัง งั้นขอคอนแทคไว้ได้มั้ยครับ"
คนหล่อกล้ามโตทำหน้าเสียดายก่อนส่งมือถือให้ภาพวาดเพิ่มช่องทางติดต่อให้
"ได้ค่ะ ภาพวาดนะคะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
ภาพวาดส่งมือถือคืนเมื่อใส่คอนแทคให้แล้ว วันนี้ไม่เอา แต่วันหน้าอาจจะอยากก็ได้นี่จริงมั้ย
"ขอบคุณครับ ผมพอร์ชนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ค่ะ"
ภาพวาดยิ้มหวานให้คนที่เอื้อมมือมาจับก่อนจะกลับไปนั่งโต๊ะตัวเอง
"ยังไงนะภาพ ใครจะมานั่งกับเราวะ"
ลูกนัชถามงงๆ
"วันนี้เหนื่อยเกินไปอ่ะ เก็บไว้ก่อนละกัน"
อีกอย่าง หลังๆมานี้เวลานอนกับใครหน้าพี่ชายก็ลอยมาจนแทบนอนกับคนอื่นไม่ได้ ต้องช่วยตัวเองแทนเลย
"โห เหลือเชื่อ ปกติแกต้องไม่พลาด นั่นมันไทป์แกเลยนะ"
ลูกนัชทำตาโต
"ก็ใช่ไง ไม่งั้นจะให้คอนแทคทำไมละ"
"นั่นสิ ร้ายจริงๆนะยัยคนนี้"
"ขอบใจ"
ภาพวาดนั่งคุยกับเพื่อนจนเริ่มเบลอๆก็ขอตัวกลับ ถึงพรุ่งนี้จะวันเสาร์ก็ไม่อยากตื่นมาแล้วปวดหัวหรอก ดีที่บ้านเธอไม่เคยห้ามเที่ยวแบบนี้ แค่ต้องให้คนที่บ้านรับส่งเท่านั้น
----------------------------
"อืม วันนี้ดื่มเยอะไปรึเปล่านะ"
ภาพวาดพึมพำคนเดียวเมื่ออาบน้ำและเตรียมนอน ภาพมันเบลอๆมึนๆจนต้องสะบัดหัว วันนี้ถึงกับต้องให้ลุงบุญประคองมาเลยนะ คงดื่มเยอะไปจริงๆ
เพราะความง่วงและฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้เธอหลับไปอย่างง่ายดาย โดยที่ไม่รู้สักนิดว่าในห้องไม่เป็นส่วนตัวอีกต่อไป
"อือ"
เสียงครางแผ่วดังจากลำคอเล็กเมื่อถูกรบกวน มือใหญ่ลูบไล้กรอบหน้าเล็กก่อนเลื่อนลงมาลำคอระหงจนถึงเนินอกใหญ่ที่ล้นชุดนอนบางเบาออกมาล่อสายตาให้กระหาย
สายเสื้อนอนถูกปลดเลื่อนลงมาโชว์อกอวบที่โนบราเพราะภาพวาดอึดอัดไม่ชอบใส่ตอนนอน
ขณะที่ชายกระโปรงถูกล่นขึ้นมากองที่เอวเล็ก แสงที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องพอให้เห็นแพนตี้ตัวบางปกปิดเนินเนื้ออูมเอาไว้
"อื้อ"
ภาพวาดครางเบาๆเพราะอาการง่วงงุนและความเมา แต่ความเสียววูบวาบยามถูกลูบไล้ส่งให้ขนลุกไปทั้งตัว แต่เธอกลับลืมตาไม่ขึ้นแล้ว
"อ๊า"
ยอดอกถูกรุกรานด้วยลิ้นร้อนจนเสียวแปลบ ในห้วงฝันเธอกลับเห็นภาพว่ากำลังร่วมรักกับพี่ชายฝาแฝด ถูกทั้งคู่ปรนเปรอด้วยลิ้นร้อนคู่เดิมจนเสียววูบวาบไปทั้งตัว
จนเมื่อส่วนกลางกายที่เปียกแฉะถูกไล้เลียฉกชิมอย่างกระหาย สะโพกสวยก็ส่ายไปมาอย่างกระสัน หน้าหวานครางแผ่วส่ายไปมา มือจิกผ้าปูจนยับย่นอย่างทรมาน
ทำไมความฝันนี้ถึงได้เสียวจนเหมือนจริงขนาดนี้นะ
"อ๊า อื้อ"
ความทรมานที่ได้รับทั้งจากยอดอกที่ถูกดูดดึงโลมเลียและช่องทางที่ถูกรัวลิ้นใส่จนฉ่ำเยิ้ม ทำเอาเสียงครางเริ่มดังขึ้นด้วยความหวามไหว กายเล็กบิดเร่าส่ายไปมา
จนเมื่ออารมณ์ถูกฉุดพุ่งสูงและทิ้งดิ่งอย่างรวดเร็วจนตัวกระตุกเกร็ง
"อ๊าาา"
ภาพวาดกระตุกเกร็งถี่รัวอย่างสุขสม โดยที่ไม่ได้ลืมตาตื่นสักนิดเพราะกลัวหลุดจากฝันหวานนี้
นอนหอบหายใจแรงก่อนความง่วงงุนจากความเมาจะฉุดเธอกลับไปในความฝันต่อ โดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตากระหายอยากที่แทบรอกลืนกินเธอไม่ไหวแล้ว
ช่องทางรักถูกกวาดเก็บทุกหยาดหยดจนไม่เหลือก่อนทั้งห้องจะกลับมาเงียบสงบตามเดิม
Pinakabagong kabanata
ฝาแฝดเอวดุ ของเล่นคนโปรดคุณหมอ ตอนพิเศษ2
“พี่ดื่มไม่ไหวแล้ว เข้าบ้านกันเถอะนะ อึก” พายบอกคนที่ยังเติมไวน์ใส่แก้วเธอไม่หยุดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ ตอนนี้ทั้งสองคนกลับมาที่บ้านริมทะเลด้วยกันเพราะได้วันหยุดยาวครั้งแรกในรอบปี บ้านที่เคยเป็นเรือนหอตอนแต่งงาน กลายเป็นบ้านพักตากอากาศไปเรียบร้อยเมื่อทั้งคู่ตัดสินใจย้ายกลับไปที่โรงพยาบาลเดิม แล้วก็เป็นพอร์ชที่ยังแผนสูงเหมือนเดิม เพราะเค้าตั้งใจจะมอมเหล้าภรรยาในคืนนี้เพื่อที่จะได้ฉลองวันหยุดอย่างหวานฉ่ำได้ง่ายๆ โดยที่พายไม่มีแรงต่อต้านหรือขัดใจเวลาอยากทำซ้ำ “รีบไปไหนล่ะครับ นานๆได้มานี่ก็ใช้เวลาให้คุ้มสิ พอร์ชยังอยากนั่งตรงนี้อยู่เลย” “งั้นก็เลิกเทให้พี่ได้แล้ว อึก มึนไปหมดแล้วเนี่ย” พายบ่นออกมาเมื่ออีกคนรั้งตัวเข้าไปกอดและจ่อแก้วมาที่ปากอีกรอบ “ อ่ะ อีกแก้วเดียวจะพาเข้าบ้านเลย” “จริงนะ” พายถามย้ำแม้จะเริ่มตาลายมากๆ พอเห็นว่าอีกคนพยักหน้าก็ยกขึ้นดื่มรวดเดียวอย่างว่าง่าย เธอโอนเอนจนต้องซบลงไปที่พอร์ชทั้งตัว ไม่นานคนตัวโตก็ฉุดเธอลุกขึ้นแล้วอุ้มจากพื้นจนตัวลอย “อุ้มทำไมพี่เดินได้” “เซขนาดนั้นจะเดินไหวได้ไง พอร์ชทำพี่เมาเดี๋ยวรับผิดชอบเองครับ” พอร์ชบอกพลางขำออกมาอย่างเอ็นดู คนเมามักจ
ฝาแฝดเอวดุ ของเล่นคนโปรดคุณหมอ ตอนพิเศษ1
“พอร์ช พี่บอกว่าเดี๋ยวไปตรวจกับหมอผู้หญิงไง”พายยื้อตัวเมื่อถูกลากเข้ามาในห้องที่มีเตียงตรวจ และมันคือห้องเดิมที่หมอพอร์ชเคยทำอะไรๆกับเธอไปในตอนนั้น เพราะตอนนี้เราย้ายกลับมาทำงานที่โรงพยาบาลเดิมที่พอร์ชรับช่วงต่อจากพ่อเรียบร้อยแล้ว และก็เป็นช่วงที่ต้องตรวจร่างกายประจำปีอีกเหมือนเคย มันคงจะไม่ยุ่งยากอะไรเลยถ้าหมอพอร์ชยอมให้เธอไปตรวจกับหมอผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่พามาตรวจเองทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ตรวจภายในมานานแล้วด้วยซ้ำ “จะใครพอร์ชก็หวงครับ ขึ้นไปเลย” “ไม่เอา” “พี่พาย หรืออยากให้บังคับเหรอ” พอร์ชมองคนตัวเล็กแล้วดุออกมาเสียงเข้ม ปกติก็ไม่บังคับอะไรหรอก แล้วก็เลิกใจร้ายใส่มาตั้งแต่คบกันแล้วด้วย แต่พอเป็นเรื่องแบบนี้ทีไรพอร์ชก็เริ่มสวมวิญญาณตัวร้ายอีกครั้ง ส่วนพายก็ดื้อขึ้นมาอย่างที่ปกติไม่เคยทำเหมือนกัน “พอร์ช ไม่เอา” “กลัวโดนเอาคาเตียงตรวจเหมือนตอนนั้นเหรอครับ” “พอร์ช!” พายดุคนตัวโตเสียงดังก่อนจะตีไปที่แขนแกร่งแรงๆที่พูดอะไรน่าอายออกมา หมอพอร์ชยกนิ้วขึ้นมาทำท่าให้เงียบทั้งที่ข้างนอกก็ไม่ค่อยมีคนอยู่แล้วเนื่องจากเป็นเวลาของเวรบ่าย และทำให้ไม่ได้กลับบ้านกันสักทีก็เพราะมัวแต่เถียงกันอยู่
ฝาแฝดเอวดุ ของเล่นคนโปรดคุณหมอ ตอนที่34
“อื้อ ดีสิพี่รูดซิปข้างหลังไม่ได้หรอก”“มาครับ”พอร์ชจับอีกคนหันหลังก่อนจะรีบรูดซิปชุดสีขาวฟูฟ่องออก เผยแผ่นหลังขาวเนียนไปถึงบั้นเอวสวยจนใจสั่นขึ้นมา มือหนาลูบไล้ผิวเนียนนุ่มอย่างเผลอไผลจนพายต้องท้วงออกมา“แค่นั้นก็พอแล้ว เดี๋ยวพี่ไปถอดในห้องน้ำต่อเอง”“หน้าที่พอร์ชยังไม่จบนี่ครับ”พอร์ชบอกก่อนจะก้มลงไปกดจูบที่หลังคอขาว สูดดมเอาความหอมหวานของเจ้าสาวหมาดๆเข้าไปเต็มที่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมารินรดจนพายสะท้านไหว“พอร์ช…”พายเรียกอีกคนเสียงแผ่วเมื่อรู้ว่าจะถูกทำอะไรต่อจากนี้ ไม่ได้คิดจะห้ามเพราะมันเป็นคืนแต่งงานคืนแรกของเรา และเธอก็เต็มใจอยู่แล้วเพราะพอร์ชคือเจ้าบ่าวของเธอ มือบางกำแน่นอยู่บนตักยามที่มือหนารูดรั้งชุดของเธอลงไปพ้นจากไหล่ ก่อนจะเอื้อมมาด้านหน้าแล้วกอบกุมหน้าอกที่มีเพียงจุกปิดยอดอกเอาไว้เท่านั้น“นี่เมียผมโนบราทั้งวันเลยเหรอเนี่ย ลามกจังนะ”พอร์ชบอกเสียงพร่าขณะที่ใช้ปากกดจูบไปทั่วไหล่เนียน แล้วใช้นิ้วเขี่ยเอาที่ปิดจุกนั้นออกอย่างง่ายดายจนพายสะดุ้งครางเสียงสั่น“อื้อ พอร์ช”เธอกัดปากแน่นเมื่อคนตัวโตใช้นิ้วยาวเขี่ยยอดอกสีสวยจนมันชูชันขึ้นมา ทั้งยังบีบขยำสองเต้าจนวาบหวามไปหมดทั้งต
ฝาแฝดเอวดุ ของเล่นคนโปรดคุณหมอ ตอนที่33
“ตั้งใจจะส่งการ์ดให้อยู่แล้วล่ะครับ ใจร้อนจริงๆ”พอร์ชบ่นออกมาไม่จริงจังนัก และนั่นก็สร้างรอยยิ้มบางๆขึ้นมาบนใบหน้าของคนเป็นพ่อได้ไม่ยาก เพราะจากท่าทางตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ถูกต่อต้านอีกแล้ว บรรยากาศที่เคยอึดอัดจางหายไปเหลือแค่ความอบอุ่นบางๆที่โอบล้อมเอาไว้อย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมานานมาก และนั่นก็สร้างความสุขให้ทั้งสองคนได้ไม่ยากแม้ไม่มีใครพูดความรู้สึกในใจออกมาก็ตาม“ถ้าเค้าสะดวกใจเมื่อไหร่ก็พาไปหาพ่อบ้าง อยากขอบคุณที่อุตส่าห์เก็บแกมาเลี้ยงต่อ”“ถ้าพูดขนาดนั้น อยู่กินข้าวเย็นฝีมือลูกสะไภ้หน่อยเป็นไงครับ”พอร์ชบอกอย่างตั้งใจอวดว่าที่ภรรยาเต็มที่ จนคนเป็นพ่อขำออกมากับความคลั่งรักนั่น แต่ก็ยอมพยักหน้าตกลงด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่หายไปจากใบหน้า“หึ เอาสิฉันไม่ได้รีบกลับอยู่แล้ว”-------------------------------“ยินดีด้วยนะมึง” หมอคินเดินเข้ามาอวยพรเพื่อนอีกครั้งในงานเลี้ยงตอนเย็น งานช่วงเช้าผ่านไปอย่างราบรื่นและอบอุ่นเกินกว่าที่คาดไว้มาก อาจเพราะปัญหาทุกอย่างถูกพอร์ชคลี่คลายไปตั้งแต่ก่อนแต่งงานหมดแล้ว แถมยังคืนดีกับพ่อตัวเองจนได้มาร่วมงานได้อย่างชื่นมื่นอีกด้วย แม้ทั้งสองคนจะไม่อยากเชิญคน
ฝาแฝดเอวดุ ของเล่นคนโปรดคุณหมอ ตอนที่32
“นึกว่าจะไม่เจอใครซะแล้ว”พีรพัฒน์บอกยิ้มๆ ท่าทางเก้กังนั่นทำเอาพอร์ชขมวดคิ้วอย่างไม่ชิน แต่ก็ไม่อยากสนใจเลยรีบถามธุระที่อีกคนมาที่นี่แทน“มาทำอะไรที่นี่ครับ”“ขอคุยด้วยหน่อยสิ ไม่นานหรอก”คนเป็นพ่อบอกอย่างไม่ถือสาท่าทางแข็งกระด้างและแววตาระแวดระวังของลูก ที่ผ่านมาไม่เคยคุยกันดีๆสักครั้งพอร์ชจะไม่ไว้ใจก็ไม่แปลก พอพูดจบก็เดินไปรอที่ใต้ต้นไม้ใหญ่อีกฝั่งของรั้วบ้าน พอร์ชเดินกลับไปบอกให้พายเอารถเข้าบ้านไปก่อนโดยไม่คิดจะให้ลงมาทักทายพ่อตัวเองสักนิด เพราะพายคือคนที่เค้าต้องปกป้องให้ห่างจากพ่อตัวเองที่สุดแล้ว ร่างสูงเดินกลับมาหาพ่อที่ยืนมองแล้วรีบถามธุระทันที“มีอะไรครับ”“ฉันไม่ได้มาขัดขวางหรือขอร้องอะไรแบบที่แกคิดหรอก ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้”พีรพัฒน์บอกพลางขำออกมาอย่างจนใจที่ถูกระแวงมากซะจนเกือบพูดไม่ออก และพอรู้แบบนั้นพอร์ชเลยถอนหายใจออกมาก่อนจะถามในสิ่งที่อยากรู้มาตลอด“สบายดีใช่มั้ยครับ”“หึ นี่แกห่วงฉันด้วยเหรอ”“เปล่าครับ ผมถามตามมารยาท”พอถูกจ้องด้วยรอยยิ้มล้อเลียนพอร์ชก็แถด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยเหมือนเดิม ทำเอาคนเป็นพ่อบ่นออกมาอย่างปลงๆเพราะไม่ได้คาดหวังท่าทีดีๆจากลูกอยู่แล้ว“เหอะ
ฝาแฝดเอวดุ ของเล่นคนโปรดคุณหมอ ตอนที่31
“แม่คะ…” พายส่งเสียงเรียกคนเป็นแม่ที่นั่งเล่นตรงสวนอย่างระมัดระวัง เพราะแม่เธอมักจะตกใจและกลัวเวลามีใครเข้ามาหาแบบกะทันหัน แต่แปลกที่วันนี้คนเป็นแม่กลับหันมายิ้มให้แล้วทักทายด้วยความสดใส “อ้าว ลูกสาวมาแล้วเหรอ” สรรพนามที่ใช้เรียกแทบทุกคนที่เป็นผู้หญิงไม่ได้ทำให้พายดีใจเหมือนตอนแรกอีกแล้ว เพราะพอรู้ว่าแม่ยึดติดกับการเรียกเธอในความทรงจำเก่า จนเรียกคนอื่นด้วยแบบนั้นไม่ได้หมายถึงว่าแม่จำเธอได้ แต่แค่มีความทรงจำนั้นอยู่ในหัวต่างหาก สุดท้ายแม่ก็ไม่เคยจำเธอตอนนี้ได้อยู่ดี พายส่งยิ้มให้แม่ที่เดี๋ยวนี้ได้เจอกันบ่อยขึ้นเพราะกลับมาอยู่ใกล้ๆ และตั้งใจจะพาพอร์ชมาหาเพื่อให้แม่ได้เห็นหน้าไว้บ้างก่อนที่จะพาไปอยู่ด้วยกันจริงๆ ถึงจะไม่รู้ว่าจะช่วยได้หรือเปล่าก็เถอะ “นี่พอร์ชค่ะแม่ คนที่พายจะแต่งงานด้วย” พายดึงพอร์ชมายืนข้างๆก่อนจะแนะนำอีกคนให้แม่รู้จัก และพอร์ชเองก็ยกมือไหว้ทักทายอย่างนอบน้อม แต่ก็ระวังไม่เข้าไปใกล้มากกว่าเดิมนักเพราะกลัวอีกคนจะตกใจ และน่าแปลกที่วันนี้คนป่วยที่เคยเหม่อลอยทั้งวันกลับมีแต่รอยยิ้มสดใสอย่างที่พายไม่เคยเห็นมานานมากแล้ว แถมยังลุกเดินเข้ามาหาพลางจับตัวพอร์ชแล้วเอ่ยชมออก
ฝาแฝดเอวดุ 25
คนป่วยกอดคอแกร่งกระซิบยั่วเย้า บดอกอวบกับแผ่นอกหนาอย่างยั่วยวน ภีมบีบเอวบางแน่น กัดฟันกรอดอย่างอดทนกับกลางกายที่เริ่มจะตึงนิดๆ ปกติก็ตื่นง่ายจะตาย เจอยั่วเข้าไปจะเหลืออะไรให้อดทนอีก"พี่ภีมขา...ภาพหนาวมากเลย กอดหน่อยนะคะ"ภาพวาดทั้งกอดทั้งซบ ตัวรุมๆภายใต้ชุดนอนตัวบางลื่นๆ มันยิ่งทำให้เร้าอารมณ์หนัก
Huling Na-update : 2026-03-18ฝาแฝดเอวดุ 30
"พี่ภีม อ้ะๆพี่ภีมขา อ๊า"ภาพวาดจิกแขนแกร่งแน่นเมื่อภีมหยุดกระแทกแล้วมาหมุนควงแท่งร้อนแทน มันใหญ่โต ดุนดันจนตุงท้องน้อยไปหมด"เรียกคนเดียวจะไปสนุกอะไร มาครางชื่อผัวพร้อมกันสองคนดีกว่าครับ"ภามที่เดินเข้ามาซ้อนหลังภาพวาดและอุ้มคนตัวเล็กให้เกี่ยวขาที่เอวของภีม ก่อนกดตัวตนเข้าช่องทางด้านหลังทีเดียวจน
Huling Na-update : 2026-03-19ฝาแฝดเอวดุ 33
"อืม…"ภามครางในลำคออย่างพอใจ เมื่อภาพวาดตอบรับจูบด้วยความเร่าร้อน ก้นนุ่มบดเบียดจนตัวตนขยายจนตึงแน่นในกางเกง มือหนาลูบไล้เรือนร่างเย้ายวนบนตักที่แสนหลงใหลภาพวาดเลื่อนมือลงจากคอหนา สอดเข้าเสื้อเชิ้ตตัวบางที่ปลดกระดุมไปแทบหมดแล้ว แผงอกแกร่งเป็นลอนที่น่าลูบไล้ปรากฎแก่สายตาให้ก้มมอง"ชอบเหรอครับ…"เ
Huling Na-update : 2026-03-19ฝาแฝดเอวดุ 24
"ภาพครับ ตื่นมากินข้าวเร็ว"เสียงทุ้มที่ดังแผ่วเบาข้างๆหูไม่ได้ทำให้ภาพวาดที่นอนเป็นผักลุกขึ้นมานอกจากส่งเสียงครางตอบรับอือออในลำคออย่างยากจะลืมตา"อื้อ"เสียงหวานครางแผ่ว กายบางพลิกตัวหนีการรบกวนอย่างเกียจคร้านจนคนที่มาปลุกยิ้มอย่างเอ็นดูเพราะไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน จึงไม่รู้ว่าต้องดูแลยังไง ตั
Huling Na-update : 2026-03-18
Maaari mong magustuhan
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ63.0K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่235.1K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย114.4K viewsคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย695.5K viewsสามี(ไร้)รัก
ชะนีติดมันส์762 viewsLOVE TOUCH สัมผัสรัก
พริ้มพราว153 viewsสายลมรักเมขลา
คุณน้ำอิง2.1K viewsเมียพยายาม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว435 views
