บทที่ 3 วาสนาหนึ่งอีแปะ 1/2

ธรณีประตูจวนกั๋วกงที่สูงตระหง่านสุดลูกตาของสตรีตัวน้อยที่วัน ๆ มองต่ำแต่พื้นดินไม่เคยได้เงยหน้าขึ้นสูงสักครั้ง ดวงตากลมโตใสกระจ่างเบิกตามองโลกภายนอกชัด ๆ ครั้งแรกพบว่าแม้แต่ประตูจวนยังงดงามนัก หรือจะบอกให้กระจ่างคือตั้งแต่ออกจากจวนตระกูลอู่ นางก็ได้เจอแต่สิ่งสวยงาม เริ่มตั้งแต่คนผู้นี้ที่กำลังอุ้มนางอยู่

คนเฝ้าประตูจวนเปิดประตูยืนค้อมกายให้ผู้เป็นนายเหนือหัวของตนที่เข้าออกจวนอย่างปกติ แต่เมื่อเห็นว่าท่านกั๋วกงได้อุ้มบางสิ่งในอ้อมแขนเขาถึงกับตาโต

ลู่จิ้งเหิงไม่ได้เดินเข้าจวนเพียงลำพังเหมือนทุกครั้ง แต่ในอ้อมแขนแกร่งกลับมีร่างบอบช้ำของสตรีมอมแมมผู้หนึ่งแนบชิดอก ใบหน้าเล็กสอดส่ายสายตาระคนสงสัยไปทั่ว ก่อนจะกระดากอายเมื่อเหล่าบ่าวไพร่ในจวนมองมาที่นางเป็นตาเดียวเหมือนตัวประหลาด

สายตาแบบนี้นางไม่ชอบเลย เหมือนกับว่านางเป็นตัวโง่งมที่วิ่งตามตื้อบุรุษอย่างไร้ยางอายเหมือนช่วงที่อยู่ในจวนตระกูลอู่ใหม่ ๆ

“ทะ...ท่านใต้เท้า ปล่อยข้าลงเถิดเจ้าค่ะ ข้าเดินเองได้” ฝูเหลียนพึมพำเสียงแผ่ว พยายามดิ้นรนเล็กน้อยด้วยความไม่ชิน แต่วงแขนที่เหมือนปลอกเหล็กนั้นกลับกระชับแน่นขึ้นจนนางแทบจมหายไปกับแผงอกกว้าง

ไม่มีเสียงตอบรับจากริมฝีปากหนา มีเพียงสายตาคมกริบที่ปรายมองเหล่าบ่าวไพร่ที่ยืนเรียงรายนับร้อยชีวิต บ่าวเหล่านั้นก้มหน้าจนชิดอก ทันทีที่เจ้านายก้าวผ่าน เสียงขานรับอย่างพร้อมเพรียงก็ดังขึ้นจนฝูเหลียนสะดุ้ง

“ยินดีต้อนรับท่านกั๋วกงขอรับ/เจ้าค่ะ!”

ฝูเหลียนนิ่งเกร็งเมื่อเสียงเงียบพร้อมเพรียงกัน นางไม่กล้ามองว่าคนเหล่านั้นทำสิ่งใดอยู่ ชีวิตนางปกติต้องก้มต่ำ คุกเข่า แม้แต่คนที่เกือบได้ชื่อว่าเป็นสามีนางกลับไม่เคยได้นั่งเทียบเคียง

“นางคือฮูหยินของข้า” เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย คล้ายกับบอกสถานะของคนในอ้อมแขนว่าคือผู้ใด และไม่รอให้บ่าวไพร่ซักถามเขาก็ก้าวเท้าฉับ ๆ จากไป

‘ฮูหยิน?’ สมองของฝูเหลียนมึนงงไปหมด นางที่เป็นแค่สะใภ้เลี้ยงที่ถูกทิ้ง เป็นแค่บ่าวปลูกผักท้ายจวน... บัดนี้กลับถูกเรียกขานด้วยตำแหน่งที่สูงส่งที่สุดในจวนแห่งนี้เพียงเพราะเงินอีแปะเดียวอย่างนั้นหรือ?

ดวงใจดวงน้อยของนางเต้นระรัวอีกครั้งจนต้องกำสาบเสื้อแน่น กลิ่นหอมเย็นจากกายบุรุษช่วยให้นางผ่อนคลายความรู้สึกประหม่าได้เป็นอย่างดี แต่ก็แค่ครู่เดียว

ลู่จิ้งเหิงอุ้มนางตรงไปยังเรือนหลักที่หรูหราที่สุด เขาจัดวางนางลงบนเตียงสลักอย่างวิจิตรงดงามที่มีฟูกหนานุ่มและกลิ่นหอมสะอาดสะอ้าน ฝูเหลียนรีบขยับตัวลงไปนั่งที่พื้นทันทีตามสัญชาตญาณที่ถูกสั่งสอนมาสิบปีว่าบ่าวไม่ควรนั่งที่ทัดเทียมกับนาย

ทว่ามือหนากลับคว้าไหล่บางไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่หนักแต่กลับทรงพลังจนนางขยับหนีไม่ได้ เขาไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่กดไหล่นางให้นั่งลงบนเตียงดังเดิม ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้สาวใช้กลุ่มหนึ่ง

“ปรนนิบัตินางให้ดี หากมีรอยช้ำเพิ่มแม้แต่นิดเดียว... ข้าจะถลกหนังพวกเจ้าเสีย”

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงกลิ่นอายสังหารทำให้สาวใช้เหล่านั้นรีบเข้ามาโอบล้อมฝูเหลียนทันที เสื้อผ้าป่านหยาบกร้านที่เปื้อนคราบดินถูกผลัดออกพร้อมกับสวมชุดบางเบาสำหรับอาบน้ำลงไป

 นางถูกล้อมหน้าล้อมหลังก่อนจะพาไปอาบน้ำด้วยน้ำอุ่นในถังไม้ขนาดใหญ่ที่ลอยด้วยกลีบดอกเหมยหอมกรุ่น ฝูเหลียนนั่งนิ่งให้สาวใช้ขัดถูร่างกาย นางมองมือที่หยาบกร้านของตนเองที่กำลังถูกชโลมด้วยน้ำมันหอมพลางเอียงคอสงสัย...

‘นี่คือสิ่งที่คนเมืองหลวงเขาใช้ชีวิตกันหรือ?’

สิบปีในจวนอู่... นางต้องรออาบน้ำเย็นเฉียบในบ่อดินหลังเรือนซักล้างในฤดูหนาวก็ไม่เว้น ต้องคอยหลบสายตาแทะโลมของอันเซิ่งและบ่าวชายของอู่มู่เหอลอบไปอาบน้ำคนเดียวกลางคืน

แม้ว่านางจะเป็นสะใภ้เลี้ยงแต่ที่จริงนางถูกเลี้ยงเยี่ยงทาส สายตาของคนในจวนตระกูลอู่ไว้ใจไม่ได้ นางจึงต้องระมัดระวังเสมอ เพราะนางเผอิญรู้ว่าพี่สาวคนหนึ่งในจวนถูกฉุดไปขืนใจ นางเป็นสะใภ้เลี้ยงจึงถนอมรักษาตัวให้ดี ไม่เช่นนั้นนางจะถูกขายเข้าหอนางโลม ท่านยายที่ทำงานซักล้างบอกนางเอาไว้ก่อนสิ้นใจ

 แต่ที่นี่... ทุกคนกลับดูแลนางราวกับนางคือไข่มุกล้ำค่าที่กลัวมันจะบุบสลาย