บทที่ 3 วาสนาหนึ่งอีแปะ 2/2

หลังจากชำระล้างจนสะอาดสะอ้าน ร่างกายฝูเหลียนถูกสวมทับด้วยชุดไหมสีแดงสดปักลวดลายวิจิตร นางนั่งงงงวยอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพสตรีโฉมงามที่นางเกือบจำตัวเองไม่ได้

‘ข้าหรือ?’ ฝูเหลียนมองแล้วมองอีก เหตุไฉนถึงได้มีผิวพรรณดีเยี่ยงนี้ หรือเป็นเพราะเครื่องหอมและเครื่องขัดตัวเหล่านั้น ราคาคงจะแพงน่าดูเลยนะ

สองมือสองแขนของนางถูกดึงไปทาสีผึ้งบ้าง น้ำมันหอมบ้าง แต่จนใจที่มือของนางหยาบกร้านนัก ได้แต่ยิ้มเจื่อนให้เหล่าพี่สาวทั้งหลายแทน แต่ทว่าสตรีเหล่านั้นกลับไม่ได้รังเกียจนางไม่พอยังปรนนิบัตินางอย่างเต็มใจทั้งยิ้มแย้มให้

นางแต่งตัวเสร็จยังไม่ทันที่เหล่าพี่สาวจะล่าถอยออกไป ประตูเลื่อนที่แปะทับด้วยกระดาษถูกเลื่อนเปิดออก ลู่จิ้งเหิงในชุดลำลองสีดำขลับเดินเข้ามา ท่าทางไม่ยินดียินร้ายแต่สายตาเยือกเย็นของเขาทำให้นางรีบลุกขึ้นลนลาน แต่เขากลับก้าวประชิดตัวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวนาง มือหนาเชยคางมนขึ้น สบตากับดวงตาโศกของนางที่ยังดูสับสน

เหล่าสาวใช้รู้งานรีบถอยออกไปแล้วปิดห้องให้ทันทีโดยไม่ต้องสั่ง ตอนนี้ในห้องมีแค่นางกับเขา

“ท่าน... ท่านกั๋วกง ข้า...” นางได้ยินเหล่าบ่าวไพร่ทักทายเขาที่หน้าจวนครั้งเดียวแต่สมองจดจำทันที นางเป็นคนจำเก่งแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพียงแต่นางไม่เคยร่ำเรียนเท่านั้น

หรืออาจจะเรียกให้ถูกว่า ไม่เคยมีคนสอนในสิ่งที่ถูกต้องให้นางต่างหาก

เขายังคงไม่พูด แต่กลับใช้นิ้วหัวแม่มือลูบริมฝีปากที่แห้งแตกของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสหยาบที่ปลายนิ้วของบุรุษทำให้ฝูเหลียนใจสั่นระรัว นางไม่เคยใกล้ชิดบุรุษใดเลย เพราะอู่มู่เหอเอาแต่รังเกียจนาง แต่คนตรงหน้าไม่เพียงไม่รังเกียจ สายตาที่ยามปกติแข็งทื่อยามนี้อ่อนโยนลงมาก

เขาหยิบปิ่นทองคำฝังทับทิมที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมา บรรจงปักลงบนมวยผมของนางด้วยตัวเอง ก่อนมองด้วยความพอใจ ปิ่นประดับมุกอันนี้... แค่ไข่มุกราตรีเพียงเม็ดเดียวก็อาจซื้อจวนสกุลอู่ได้ทั้งจวน!

เขามองภาพสะท้อนในกระจก มือหนายังคงวางอยู่ที่บ่าของนางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบชิดใบหู

“เงินหนึ่งอีแปะของเจ้า...ข้าได้รับมาแล้ว นับจากนี้ชีวิตเจ้าเป็นของข้า ห้ามคุกเข่าให้ใคร ห้ามก้มหน้าให้ใคร... แม้แต่ข้าก็ห้ามก้ม”

ฝูเหลียนสั่นสะท้านไปทั้งตัวกับคำสั่งนี้ เหตุใดถึงห้ามนางก้มหัวให้ใคร นางไม่เข้าใจจริง ๆ จึงคิดเอ่ยถาม

“แต่ข้า... ข้าเป็นเพียงสตรีโง่เขลาที่ไม่มีอะไรคู่ควรกับท่านเลยนะเจ้าคะ”

ลู่จิ้งเหิงกระตุกยิ้มที่มุมปากเพียงนิด เป็นยิ้มที่ฝูเหลียนมองไม่ออกว่ามันคือความเมตตาหรือแผนการร้าย

“ใครบอกว่าเจ้าไม่มีอะไร...เจ้ามีในสิ่งที่ควรมี และนั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการพอดี”

“อะไรหรือเจ้าคะ” นางเงยหน้าขึ้นถาม แต่ทว่ากลับไม่ได้รับคำตอบมีเพียงมุมปากที่ยกยิ้มนิด ๆ อย่างไม่เข้าใจเท่านั้นว่ามันคืออะไร

“เรื่องก้มหัวข้าไม่ได้พูดเล่น...หากเจ้าก้มหัวให้ผู้ใด แสดงว่าผู้นั้นถึงที่ตาย!”

‘อะไรนะ...ถะ...ถึง...ถึงกับต้องตายเลยหรือ’ นางอ้าปากค้างแม้ในใจอยากถามต่อ แต่นางสังเกตเขาตั้งแต่พบกันกลางทางจนถึงจวน สิ่งที่เขาไม่อยากพูดจะไม่ปริปากออกมาเด็ดขาด จึงเก็บความสงสัยกลืนลงท้องไปแทน

เขาหยิบเหรียญอีแปะเดียวที่เปื้อนคราบดินเหรียญนั้นขึ้นมาจากสายคาดเอว แต่นางกลับสังเกตเห็นว่ามันถูกเช็ดจนสะอาดเอี่ยม... และที่สำคัญ บนเหรียญนั้นมี 

‘รอยบากคล้ายสลักอะไรบางอย่างเอาไว้’ ที่นางไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน! หรืออาจจะเป็นเพราะว่านางทำมันเปื้อนดินก็เป็นไปได้

“นอนพักผ่อนเสีย พรุ่งนี้เจ้ายังต้องเข้าพิธีแต่งงาน”

‘เขายังคิดจะแต่งกับนางจริง ๆ หรือ นางอยากตบตัวเองสักครั้ง กลัวว่านี่จะเป็นแค่ฝันไป’

ลู่จิ้งเหิงทอดสายตาที่ลุ่มลึก เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ฝูเหลียนนั่งหัวใจเต้นโครมครามพร้อมความสงสัยว่าพรุ่งนี้คือเรื่องจริงใช่ไหม ที่เขาจะเข้าพิธีแต่งงานกับนาง?