LOGINชุนอี๋เหนียงเพิ่งรู้เรื่องของฝูเหลียน นางรีบวิ่งมาที่หน้าประตู แต่ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า เด็กน้อยน่าสงสารนางนั้นไปแล้วสินะ ทำให้นางได้แต่ทอดถอนใจ โทษว่าเป็นความผิดตนเองที่ไม่ได้คอยแนะนำนางให้ดี สตรีเพียงคนเดียวไปอยู่ข้างนอกจะใช้ชีวิตอย่างไร
ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยยามอยู่ในจวนกลับฉายแววหม่นเศร้า นัยน์ตาสั่นระริกและรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ นางถอนหายใจออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาเอาไว้บนอก โทษตนเอง ซ้ำ ๆ ที่ไม่มาให้เร็วกว่านี้
“ฝูเหลียนนะฝูเหลียนเด็กโง่...น่าจะรั้งอยู่ก่อน” นางยืนรออยู่ก่อนเผื่อว่าฝูเหลียนจะย้อนกลับมา
“อี๋เหนียง ท่านมาทำสิ่งใดอยู่ที่นี่ เหตุใดไม่ได้เข้าไปช่วยรับแขกในงาน” อู่ว่านชิงเรียกมารดาให้กำเนิด ที่วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าอมทุกข์ ยอมก้มหน้าโดนแม่ใหญ่อย่างหลินซื่อกดขี่ นี่ยังไปประจบเอาใจสตรีที่เป็นทาสก็ไม่ใช่นายก็ไม่เชิงเป็นสิบปี ไม่รู้มีประโยชน์สิ่งใด
มารดาของนางช่างโง่เขลาเสียจริง หากทำการค้าก็ขาดทุน!
“ชิงเอ๋อร์ อี๋เหนียงเป็นอนุไม่มีสิทธิ์ไปเผยหน้าเผยตา เจ้ากลับไปเถอะเอาใจฮูหยินใหญ่ให้ดี อย่าให้นางขุ่นเคืองใจเอาได้ ระมัดระวังกิริยาตัวเองด้วย”
ชุนอี๋เหนียงสั่งสอนบุตรสาวไม่อยากให้ต้องประสบเคราะห์กรรมแบบตนเอง มีรักก็ไม่ได้เป็นที่หนึ่ง ซ้ำยังได้แต่ก้มหน้ายามอยู่ต่อหน้านายท่าน จะเงยหน้าสบตาสามีตนสักครั้งยังไม่เคย เพื่อให้ตนเองและลูกสาวอยู่อย่างสบายใจ
อู่ว่านชิงเกลียดที่มารดาเป็นสตรียอมคน แทนที่จะเข้าไปเอาอกเอาใจบิดาให้มาก ให้บิดาเมตตานางก็ยังดีเผื่อนางจะได้แต่งงานเข้าจวนใหญ่ ๆ นางจะได้สุขสบายไม่ต้องรับใช้ผู้ใด
แต่นี่อะไรอยู่ในจวนเอาแต่เย็บปัก ไม่ก็ปรนนิบัติพัดวีฮูหยินใหญ่ ยามที่บิดากลับมารีบหลบหน้าหลบตาไม่มาให้เห็นหน้า จนตอนนี้นางคิดว่าบิดาคงจะจำหน้ามารดาผู้ให้กำเนิดของนางไม่ได้แล้วกระมัง มีเวลาว่างตอนแม่ใหญ่นอนพักตอนบ่ายก็เอาแต่ไปช่วยฝูเหลียนปลูกผัก
ถามสักคำเถอะ มีอนุจวนใดมักน้อยแบบมารดาของนางบ้าง
“เมื่อไหร่ท่านจะเลิกเป็นคนขี้ขลาดเสียที ท่านก็เป็นภรรยาท่านพ่อคนหนึ่งเช่นกัน ข้าไม่เข้าใจว่าพี่ใหญ่รังเกียจรังงอนสตรีชั้นต่ำขนาดนั้น ถึงกับหลอกให้นางทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาด และไปบอกให้คนจ้างงานเหล่านั้นคดโกงค่าแรงนางให้ได้น้อย ๆ ท่านเห็นเช่นนั้นก็ยังพูดให้ความหวังนาง พี่ใหญ่ไม่แต่งให้นางอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าตอนนางเกิดสวรรค์ให้แต่ความงดงามจนลืมให้สมองหรืออย่างไร”
อู่ว่านชิงบ่นกระปอดกระแปด มารดานางไม่ประจบเอาใจผู้สูงศักดิ์ วัน ๆ เอาแต่ใกล้ชิดสตรีชั้นต่ำไร้หัวนอนปลายเท้านางนั้น แล้วเป็นอย่างไร ก็แค่ปลูกผักขายราคาถูก ทั้งไม่เคยรู้ว่าเงินตำลึงนับอย่างไร ขายผักก็รับแต่อีแปะ ผักเป็นตะกร้าขายอีแปะเดียว ชาตินี้ทั้งชาติคงได้ลืมตาอ้าปากหรอก
“นางน่าสงสาร ไร้มารดาให้พึ่งพิง” ชุนอี๋เหนียงได้แต่ทำหน้าเศร้า แม้จะฟังเรื่องนี้จากปากบุตรสาวมาสิบปี แต่นางก็อดสงสารไม่ได้อยู่ดี ฝูเหลียนนางใสซื่อเกินไป
“เอาแต่บอกว่าลูกคนอื่นไร้มารดาให้พึ่ง แล้วข้าเล่าพึ่งพาท่านได้หรือไม่ ข้าก็ปักปิ่นแล้วนะท่านแม่ เรื่องแต่งงานยังจะหวังแม่ใหญ่ได้หรือไม่ก็ไม่รู้ ท่านแม่ก็ทำอะไรสักอย่างเถิด”
ชุนเยวี่ยหรงจะทำอันใดได้ นางอยู่ในจวนก็ต้องเจียมตัว จะเชิดหน้าชูตาเหนือฮูหยินที่มาจากตระกูลหลินได้อย่างไรกัน
“ท่านแม่...ท่านฟังข้าอยู่หรือไม่ การแต่งงานหาใช่เรื่องล้อเล่น นั่นคือชีวิตข้าทั้งชีวิตเชียวนะ...”
อู่ว่านชิงพูดก็แล้ว ดึงหน้าก็แล้วแต่เหมือนรู้สึกว่าป่วยการจะเอ่ยต่อไป...เพราะมารดาของนางเอาแต่สนใจฝูเหลียนที่หายหัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้ หรืออันธพาลจับไปขืนใจจนสำเร็จความใคร่แล้วกระมัง
มารดานางอยู่กับคนโง่ จนความโง่ติดมากับนางด้วยแล้วกระมัง
การแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่นจริง ๆ นั่นแหละ เมื่อข่าวที่ส่งเข้าไปในวังเรื่องการแต่งงานของลู่กั๋วกงถึงพระเนตรพระกรรณ
“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะเกิดเรื่องใหญ่แล้ว...ลู่กั๋วกงจะแต่งงานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เสียนกงกงวิ่งกระหืดกระหอบหน้าตาตื่นเข้ามาในตำหนักจิ่นหลวนทำให้ฮ่องเต้ที่กำลังเคร่งเครียดกับฎีกาถึงกับเลิกพระขนง
“ลู่จิ้งเหิงน่ะหรือจะแต่งงาน?”
ฮ่องเต้เซียวเหวินตี้ ทรงวางพู่กันในพระหัตถ์ลงทันที ดวงพระเนตรฉายแววฉงนสนเท่ห์ ลู่จิ้งเหิงคือกั๋วกงหนุ่มผู้ครองอำนาจทหารเกือบครึ่งแผ่นดิน เย็นชาดุจกำแพงหิมะ และไม่เคยชายตาแลสตรีใดในใต้หล้า แม้แต่บุตรีเสนาบดีหรืออัครเสนาบดีที่พยายามส่งตัวเข้าจวนกั๋วกงยังถูกเขาโยนออกมาแทบไม่ทัน แล้วเหตุใดจู่ ๆ ถึงได้ประกาศแต่งงานสายฟ้าแลบเช่นนี้
หรือว่าลู่กั๋วกงคิดทำการก่อคลื่นใต้น้ำหวังล้มบัลลังก์ของเขาในภายภาคหน้า ไม่ได้เขาต้องตัดไฟเสียแต่ต้นลม ต้องรู้ก่อนว่าขุนนางจวนใดคิดคดบ้าง
“สตรีจวนใดกันที่ต้องตาถูกใจลู่กั๋วกงจนจัดงานแต่งรวดเร็วดั่งสายฟ้าเช่นนี้ หรือเขาโดนสตรีวางยาปลุกกำหนัดจนนางตั้งครรภ์?” เซียวเหวินตี้ถามอย่างต้องการความกระจ่าง แต่คิดว่าหากเป็นเช่นนั้นจึงรับเพียงอนุหรือสตรีอุ่นเตียงก็ยังได้ ไฉนจัดงานแต่งงานกันเล่า
ในขณะที่ศัตรูพ่ายแพ้ ยอดดวงใจของท่านกั๋วกงกลับเบ่งบานประดุจดอกเหมยกลางฤดูหนาวฝูเหลียน ในวันนี้ไม่ใช่เด็กสาวที่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบ ใครที่เคยปรามาสนางว่าเป็นเพียงสตรีไร้ภูมิหลังคงต้องคิดใหม่ เพราะยามนี้นางกลายเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้ทรงอิทธิพลในการค้าขายผ้าไหมและเครื่องหอม เล่ห์เหลี่ยมที่นางเรียนรู้จากสามีและมามาของไทเฮาในวังถูกนำมาใช้จัดการการค้าจนรุ่งเรืองนักที่สำคัญ... นางไม่ใช่สตรีที่จะยอมคน! มีข่าวเล่าลือไปทั่วตลาดว่า หากใครบังอาจโกงน้ำหนักหรือเอาเปรียบสินค้าของจวนกั๋วกง คนผู้นั้นจะต้องจ่ายคืนสองเท่าทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น เพราะเบื้องหลังของนางคือ ลู่จิ้งเหิง ที่คอยกางปีกปกป้องภรรยารักอย่างออกหน้าออกตา ใครหน้าไหนที่ทำให้ฝูเหลียนขุ่นเคือง ลู่กั๋วกงจะตามไปคิดบัญชีถึงหน้าประตูบ้านจนคนเหล่านั้นต้องขวัญหนีดีฝ่อความฉลาดและเฉลียวของนางยังเข้าตาไทเฮายิ่งนัก ทุก ๆ เจ็ดวัน ฝูเหลียนจะได้รับเทียบเชิญเข้าวังหลวงเพื่อไปสนทนาและดูแลต้นไม้ดอกไม้ใน ตำหนักไท่ผิง ไทเฮาทรงโปรดในความใสซื่อที่ซ่อนความคมคายของฝูเหลียน จนถึงขั้นประทานอนุญาตให้นางเข้าออกเขตพระราชฐานชั้นในได้ตามใจปรารถนาจนกระทั่งเมื่อข่าวดีม
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านเมื่อสายลมพัดผ่าน พายุร้ายที่เคยพัดกระหน่ำจวนตระกูลอู่จนพินาศย่อยยับบัดนี้หลงเหลือเพียงเถ้าถ่านแห่งความทรงจำ ข่าวคราวจากชายแดนอันทุรกันดารส่งกลับมาถึงเมืองหลวงเป็นระยะ ย้ำเตือนให้รู้ว่ากงเกวียนกำเกวียนนั้นมีจริงอู่มู่เหอ หลังจากหายดีเดินได้ปกติทว่าฐานะตนเองไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาจึงต้องออกจากจวนตระกูลอู่ไปทำมาหากินด้วยตนเองอย่างยากลำบาก ซ้ำนึกถึงครั้งที่หลอกเงินของฝูเหลียนขึ้นมาทำให้รู้ว่าตนเองกำลังชดใช้กรรมอู่เหวิน อดีตขุนนางผู้เรืองอำนาจ บัดนี้กลายเป็นเพียงนายอำเภอตัวเล็ก ๆ ในดินแดนที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บ ชีวิตที่เคยเสวยสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นถูกริบคืนไปจนสิ้น เขาต้องตรากตรำทำงานหนักท่ามกลางฝุ่นดินและสายลมแรงเพื่อประทังชีวิตไปวัน ๆ ทว่าสิ่งที่กัดกินใจเขามากที่สุดหาใช่ความลำบากกาย แต่คือความโดดเดี่ยวที่ไม่มีแม้แต่เงาของภรรยาและบุตรเคียงข้างหลินซื่อ หลังจากไม่อาจแบกรับความอัปยศและการหักหลังได้ไหว นางตัดสินใจหย่าขาดจากสามีผู้ไร้หัวใจ สละสิ้นซึ่งลาภยศและเครื่องประดับหรูหราที่เคยภาคภูมิใจ นางหันหลังให้โลกโลกีย์และมุ่งหน้าเข้าสู่อารามชีที่เงียบสงบ เสียงสวดม
ชุ่ยอวิ๋นทรุดตัวลงหัวเราะทั้งน้ำตา ความแค้นที่ถูกชำระดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้นางมีความสุข แต่มันกลับตอกย้ำความว่างเปล่าในใจที่ถูกทอดทิ้งมาตลอดชีวิต สุดท้ายแล้วนางก็ไม่เหลือใคร...“ยี่สิบปี... ที่ข้าต้องทนเห็นหน้าพวกท่าน ยี่สิบปีที่ข้าต้องปั้นหน้าเป็นบ่าวผู้ซื่อสัตย์ เพื่อรอวันนี้... วันที่ข้าจะได้เห็นท่านกระอักเลือดตายด้วยน้ำมือของตัวเอง!”เสียงล้อรถม้าบดไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวงทิ้งความวุ่นวายและความแค้นไว้เบื้องหลัง ลู่จิ้งเหิงหลับตาลงอย่างอ่อนแรงพิงพนักพิงไม้แกะสลักอย่างดี เขาปล่อยให้อู่เหวินจัดการกองเพลิงในบ้านตนเองตามคำสั่งฝ่าบาท แต่ในใจเขาวางแผนไว้เงียบ ๆ แล้วว่า ทันทีที่เรื่องราวยุติ เขาจะส่งเรื่องถอดถอนตำแหน่งขุนนางกรมโยธาและส่งอู่เหวินไปเป็นนายอำเภอประจำการที่ชายแดนอันทุรกันดาร... ให้บุรุษที่ตาบอดหูหนวกผู้นั้นได้ลิ้มรสความลำบากเสียบ้างหากชายผู้นี้ใจดีกับฝูเหลียน หรือคนในตระกูลอู่เห็นใจนางบ้างไม่เอารัดเอาเปรียบนางเขาก็พอจะปล่อยผ่าน แต่หลายปีที่ผ่านมานางลำบากจนเขายอมปล่อยไปไม่ได้ทว่าสิ่งที่กังวลกว่าคือสตรีที่นั่งข้างกาย ฝูเหลียนเงียบผิดปกติ ดวงตาโศกคู่นั้นเหม่อมองออกไปนอกหน้าต
หลินซื่อหันขวับไปมองชุ่ยอวิ๋นที่ยามนี้ใบหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แววตาของบ่าวคนสนิทเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาจนน่าขนลุกความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมห้องโถงจวนสกุลอู่เพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่บาดลึกเข้าไปในใจคนฟัง ชุ่ยอวิ๋นค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นตรง นางไม่ได้ค้อมกายลงอย่างบ่าวรับใช้ที่เคยทำมาตลอดหลายปี ท่วงท่าของนางยามนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด“ชุ่ยอวิ๋น... นี่เจ้า... เจ้าเป็นคนทำจริง ๆ หรือ?” หลินซื่อเอ่ยเสียงสั่นพร่า มือที่เคยจิกทึ้งผมชุนอี๋เหนียงพลันอ่อนแรงลง พร้อมกับความเจ็บปวดที่ถูกคนใกล้ชิดหักหลัง ที่สำคัญพวกเราโตมาพร้อมกัน “ข้าดูแลเจ้ามาตั้งแต่ออกเรือน ข้าไว้ใจเจ้ามากกว่าใคร!”“ไว้ใจงั้นหรือ?” ชุ่ยอวิ๋นแค่นยิ้ม แววตาที่เคยหม่นแสงกลับลุกโชนด้วยเพลิงแค้น “ท่านดีกับข้าเพียงเพราะข้าคือสุนัขที่ซื่อสัตย์ แต่ท่านเคยถามข้าสักคำไหมว่าข้ารู้สึกอย่างไรที่ต้องเห็นพี่สาวของตนเองได้สวมชุดมงคล ได้นั่งเกี้ยวหรูหราแต่งกับบุรุษที่ข้ารัก ในขณะที่ข้าต้องเดินตามต้อย ๆ ในฐานะขี้ข้า!”คำว่า ‘พี่สาว’ที่เปล่งออกจากปากของชุ่ยอวิ๋น แม้แต่อู่เหวิ
สิ้นเสียงของลู่จิ้งเหิงเสียงเปิดประตูเรือนชั้นในที่ติดกับห้องโถงรับแขกเปิดออกดังปัง! หลินซื่อ ที่ถูกกักบริเวณอยู่ด้านในพุ่งตัวออกมาด้วยสีหน้ากรุ่นโกรธ นางได้ยินทุกคำพูดผ่านบานประตู หัวใจของนางเหมือนถูกคนเหยียบย่ำ นางเพิ่งรู้ว่าตนเองเชิดชูเลือดเนื้อเชื้อไขผู้ใดก็ไม่รู้“เจ้าพูดเรื่องอะไรลู่กั๋วกง! อาเหอคือลูกข้า! อา เหอคือความหวังของข้า!” หลินซื่อกรีดร้อง ไม่ใช่นางไม่เชื่อเพียงแค่ไม่อยากยอมรับความโง่เขลาของตนเอง“ถ้าอย่างนั้นเจ้าจงดู... ว่าลูกชายแท้ ๆ ของเจ้าคือใคร!” ลู่จิ้งเหิงสะบัดมือกลับไปไขว่หลังดังเดิมอันเซิ่ง เดินก้าวออกมาจากเงามืดด้วยท่าทางสงบนิ่ง ทว่าแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เขาเดินไปหยุดตรงหน้าหลินซื่อ สตรีที่ทุบตีเขา โขกสับเขา และเรียกเขาว่าบ่าวชั้นต่ำมาตลอดชีวิตเป็นมารดาแท้ ๆ ของตน และมองบิดาที่เป็นขุนนางขั้นสามด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเช่นกัน“ไม่...ไม่จริง...ข้าไม่เชื่อ” หลินซื่อส่ายหน้าไปมาดั่งคนเสียสติ ส่วนชุนอี๋เหนียงก็ไม่ต่างกัน“ท่านใส่ร้ายข้า” ชุนอี๋เหนียงไม่ยอมรับเด็ดขาด ชีวิตนางกำลังจะดีขึ้นแล้ว ทำไม...ทำไมเรื่องนี้ต้องเปิดเผยช่วงนี้ด้วย“หมอตำแยที
บรรยากาศในพระตำหนักพักผ่อนเต็มไปด้วยความกดดัน เมื่อฝ่าบาททรงทอดพระเนตรดูความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายพระเนตรคมปลาบ พระองค์ทรงเป็นเจ้าเหนือหัวที่ไม่โปรดความวุ่นวาย และยิ่งไม่โปรดการให้เลือดสาดนองเปื้อนพรมในวังหลวงและอีกไม่กี่วันจะถึงวันมงคลอย่างวันครบรอบวันประสูติพระมารดา ดังนั้นเขาจึงคิดตัดเรื่องวันนี้ออกจากสมอง“อู่เหวิน...” สุรเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจทำเอาใต้เท้าอู่ทรุดลงคุกเข่าขอความเมตตา “ข้าจะเห็นแก่ความดีความชอบเล็กน้อยที่เจ้าเคยมี จะยังไม่สั่งประหารลูกเมียเจ้าที่นี่ แต่เจ้าจงพาสตรีไร้ยางอายเหล่านี้กลับไปจัดการในจวนของเจ้าเสีย สั่งสอนบุตรสาวและจัดการอนุของเจ้าให้เด็ดขาด อย่าให้ข้าได้ยินว่าคนสกุลอู่ทำเรื่องเสื่อมเสียถึงหูข้าอีก มิเช่นนั้น... หัวของเจ้าจะเป็นรายต่อไปที่ต้องวางบนแท่นประหาร!”“ขะ...ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา! กระหม่อมจะจัดการให้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!” อู่เหวินหมอบกราบจนหน้าผากกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นด้วยความกลัวตาย เขานึกว่าต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่แล้วในวันนี้ท่ามกลางความอับอาย อู่ว่านชิงถูกทหารลากตัวออกไปประดุจหมูหมา ชุนอี๋เหนียงเองก็ถูกคุมตัวตามไป ทว่าในใจของนางลอบถอนหายใจด
ฝูเหลียน ในวัยห้าหนาวเติบโตในหมู่บ้านชนบทที่แร้นแค้น บิดามารดาเป็นชาวไร่ชาวนาหาของป่าประทังชีวิต นางเป็นเด็กขยันเฉลียวฉลาด จดจำคำสอนของมารดาเรื่องการเพาะปลูกได้แม่นยำ ฝูเหลียนปลูกผักได้งดงาม ทั้งยังทำผักดองรสเลิศจนเหลาอาหารในเมืองต้องสั่งจองผ่านบิดาอยู่เป็นนิจทว่าชีวิตอันเรียบง่ายกลับพังทลายเมื่อม
“เงินแค่นั้นจะคู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินเอกของลูกข้าได้อย่างไร ฝูเหลียน... เจ้ามันก็แค่หมาซื่อสัตย์ที่ข้าเลี้ยงไว้ใช้งานในจวนเท่านั้น ตื่นจากฝันกลางวันเสียที สตรีชั้นต่ำที่เนื้อตัวมีแต่กลิ่นดินอย่างเจ้า แค่ให้ที่ซุกหัวนอนในจวนนี้ก็นับว่าเมตตาหนักหนาแล้ว!”สิ้นเสียงของฮูหยินใหญ่เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น ส
เหรียญทองแดงเหรียญที่หนึ่งแสน...หรือหากนับเป็นเงินตำลึงก็คือหนึ่งร้อยตำลึงครบถ้วนพอดิบพอดีหย่อนลงไปพร้อมกับความหวังที่จะเป็นจริงในวัยปักปิ่นของสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็นสะใภ้เลี้ยงในจวนตระกูลอู่อย่างฝูเหลียนฝูเหลียน กัดริมฝีปากที่แตกแห้งจนห้อเลือด นางทรุดกายลงนั่งบนพื้นดินที่เย็นเฉียบหลังเรือนซักล้าง ม
หลังจากชำระล้างจนสะอาดสะอ้าน ร่างกายฝูเหลียนถูกสวมทับด้วยชุดไหมสีแดงสดปักลวดลายวิจิตร นางนั่งงงงวยอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่สะท้อนภาพสตรีโฉมงามที่นางเกือบจำตัวเองไม่ได้‘ข้าหรือ?’ ฝูเหลียนมองแล้วมองอีก เหตุไฉนถึงได้มีผิวพรรณดีเยี่ยงนี้ หรือเป็นเพราะเครื่องหอมและเครื่องขัดตัวเหล่านั้น ราคาคงจะแพงน่า







