3. ลบเลือน(2)

“จริงสิ เสี่ยวคุน ข้าว่าจะให้เจ้าช่วยรื้อฟื้นเพลงดาบเสียหน่อย ไม่ได้ฝึกซ้อมเสียนานจนลืมไปหมดแล้ว ขี่ม้า ยิงธนูก็ด้วย”

“จะดีหรือเพคะฮองเฮา”

“ให้ข้าทำสิ่งที่อยากทำเถิดแม่นมซู ท่านก็รู้ว่าก่อนหน้า ข้าฝืนทนในสิ่งที่มิใช่ตนเองมานานพอแล้ว” สายตาออดอ้อนปนเศร้าหมอง ทำให้ใจนางกำนัลอาวุโสอ่อนยวบ

เหตุใดจะไม่รู้ว่าคุณหนูของนางมิชมชอบการเย็บปักถักร้อย ไม่ชอบที่ต้องมานั่งนิ่ง ปั้นหน้ายิ้มอ่อนให้กับคนที่ตนเกลียดชัง แต่เพราะต้องมาอยู่ในฐานะฮองเฮาจึงต้องฝืนทน เก็บความสดใส มุทะลุ เอาไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ปั้นแต่งพวกนั้น

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ แต่อย่างไรต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องรักษากิริยา อย่าให้ถึงขั้นท้าประลองกับองครักษ์หน้าตำหนักนะเพคะ”

“ข้าไม่ทำๆ ข้ารักแม่นมซูที่สุด”

“เช่นนั้นเริ่มวันพรุ่งเลยดีหรือไม่ขอรับ ร่างกายคุณหนูจะได้แข็งแรงขึ้นในเร็ววัน”

“เอาสิ แต่เจ้าเบาแรงกับข้าเสียหน่อย ร่างกายข้าตอนนี้ไม่รู้จะจับหอกจับดาบไหวหรือไม่” เสิ่นหนิงจินยิ้มรับอย่างดีใจ แต่ก็แอบกังวลว่าตนเองจะทำได้ไม่ดี เพราะหลังจากที่เข้าวังมา นางก็มิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการต่อสู้อีกเลย วุ่นวายอยู่กับการดูแลวังหลัง

“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของขันทีฟ่งหนานที่หายไปส่งหมอหลวง เรียกให้หนิงจินหันมองตาม

เห็นชายเนื้อดีโผล่ออกมาจากด้านหลังขันทีฟ่ง เด็กน้อยยื่นใบหน้าออกมาเพียงครึ่งเสี้ยว มองตรงมาที่หนิงจินด้วยแววตาใสซื่อ จนคนถูกมองเผยยิ้มอ่อนโยนออกมา

“เสี่ยวไป่ ขึ้นมานี่สิ”

“พ่ะย่ะค่ะ” ขาเล็กทั้งสองก้าวย่างอย่างสงบ ขึ้นมาบนศาลา ร่างเล็กก้มหมอบคำนับตามกฎระเบียบที่ถูกสอน ไม่ผิดแม้เพียงขั้นตอนเดียว

ด้านหนึ่งอาจมองว่าเป็นเรื่องดี ที่เด็กวัยเพียงห้าหนาวรู้จักกาลเทศะ แต่อีกด้านหนึ่งหนิงจินกลับนึกสะท้อนใจว่านางเข้มงวดกับเด็กชายมากเกินไปหรือไม่

เสิ่นหนิงจินมิเคยเป็นแม่คน ซ้ำบุตรที่ต้องดูแลยังเป็นโอรสของคนรักกับสตรีอื่น ก่อนหน้าจึงคิดเพียงว่าจะเลี้ยงเขาให้เป็นองค์ชายที่ดี เผื่อสวามีจะเห็นความดีของนางบ้าง จนลืมคิดไปเสียสนิทว่าสิ่งที่เด็กน้อยต้องการ คือความรักและความใส่ใจ

“เสด็จแม่ไม่เจ็บปวดที่ใดแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“อืม แม่ดีขึ้นแล้ว ต้องขอบใจดอกไม้ของเจ้า ช่วยให้แม่รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก” สรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำให้ข้ารับใช้ต่างยิ้มตาม องค์ชายเป็นเด็กรู้ความ พวกเขาย่อมหวังให้ฮองเฮามอบความรักให้องค์ชายสักนิด

ก่อนหน้าแม้ไม่เคยว่าร้ายทุบตี แต่ก็ไร้ซึ่งความอบอุ่น ครานี้เอ่ยแทนพระองค์เองว่าแม่ องค์ชายคงดีใจไม่น้อย

“ลูกยินดียิ่งพ่ะย่ะค่ะ! วันนี้ลูกก็เตรียมมาด้วย” มือเล็กล้วงเข้าไปเอาดอกไม้ในสาบเสื้อของตน ยื่นสิ่งที่ตั้งใจตลอดช่วงเช้าให้มารดา

“งดงามนัก เจ้าทำเองหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะ” อุ้งมือทั้งสองโอบอุ้มช่อดอกไม้อย่างทะนุถนอม