MasukShare
3. ลบเลือน(2)
Terakhir Diperbarui:
2026-02-05 23:10:11“จริงสิ เสี่ยวคุน ข้าว่าจะให้เจ้าช่วยรื้อฟื้นเพลงดาบเสียหน่อย ไม่ได้ฝึกซ้อมเสียนานจนลืมไปหมดแล้ว ขี่ม้า ยิงธนูก็ด้วย”
“จะดีหรือเพคะฮองเฮา”
“ให้ข้าทำสิ่งที่อยากทำเถิดแม่นมซู ท่านก็รู้ว่าก่อนหน้า ข้าฝืนทนในสิ่งที่มิใช่ตนเองมานานพอแล้ว” สายตาออดอ้อนปนเศร้าหมอง ทำให้ใจนางกำนัลอาวุโสอ่อนยวบ
เหตุใดจะไม่รู้ว่าคุณหนูของนางมิชมชอบการเย็บปักถักร้อย ไม่ชอบที่ต้องมานั่งนิ่ง ปั้นหน้ายิ้มอ่อนให้กับคนที่ตนเกลียดชัง แต่เพราะต้องมาอยู่ในฐานะฮองเฮาจึงต้องฝืนทน เก็บความสดใส มุทะลุ เอาไว้ภายใต้รอยยิ้มที่ปั้นแต่งพวกนั้น
“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ แต่อย่างไรต่อหน้าผู้อื่นก็ต้องรักษากิริยา อย่าให้ถึงขั้นท้าประลองกับองครักษ์หน้าตำหนักนะเพคะ”
“ข้าไม่ทำๆ ข้ารักแม่นมซูที่สุด”
“เช่นนั้นเริ่มวันพรุ่งเลยดีหรือไม่ขอรับ ร่างกายคุณหนูจะได้แข็งแรงขึ้นในเร็ววัน”
“เอาสิ แต่เจ้าเบาแรงกับข้าเสียหน่อย ร่างกายข้าตอนนี้ไม่รู้จะจับหอกจับดาบไหวหรือไม่” เสิ่นหนิงจินยิ้มรับอย่างดีใจ แต่ก็แอบกังวลว่าตนเองจะทำได้ไม่ดี เพราะหลังจากที่เข้าวังมา นางก็มิได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการต่อสู้อีกเลย วุ่นวายอยู่กับการดูแลวังหลัง
“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” เสียงของขันทีฟ่งหนานที่หายไปส่งหมอหลวง เรียกให้หนิงจินหันมองตาม
เห็นชายเนื้อดีโผล่ออกมาจากด้านหลังขันทีฟ่ง เด็กน้อยยื่นใบหน้าออกมาเพียงครึ่งเสี้ยว มองตรงมาที่หนิงจินด้วยแววตาใสซื่อ จนคนถูกมองเผยยิ้มอ่อนโยนออกมา
“เสี่ยวไป่ ขึ้นมานี่สิ”
“พ่ะย่ะค่ะ” ขาเล็กทั้งสองก้าวย่างอย่างสงบ ขึ้นมาบนศาลา ร่างเล็กก้มหมอบคำนับตามกฎระเบียบที่ถูกสอน ไม่ผิดแม้เพียงขั้นตอนเดียว
ด้านหนึ่งอาจมองว่าเป็นเรื่องดี ที่เด็กวัยเพียงห้าหนาวรู้จักกาลเทศะ แต่อีกด้านหนึ่งหนิงจินกลับนึกสะท้อนใจว่านางเข้มงวดกับเด็กชายมากเกินไปหรือไม่
เสิ่นหนิงจินมิเคยเป็นแม่คน ซ้ำบุตรที่ต้องดูแลยังเป็นโอรสของคนรักกับสตรีอื่น ก่อนหน้าจึงคิดเพียงว่าจะเลี้ยงเขาให้เป็นองค์ชายที่ดี เผื่อสวามีจะเห็นความดีของนางบ้าง จนลืมคิดไปเสียสนิทว่าสิ่งที่เด็กน้อยต้องการ คือความรักและความใส่ใจ
“เสด็จแม่ไม่เจ็บปวดที่ใดแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“อืม แม่ดีขึ้นแล้ว ต้องขอบใจดอกไม้ของเจ้า ช่วยให้แม่รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก” สรรพนามที่เปลี่ยนไป ทำให้ข้ารับใช้ต่างยิ้มตาม องค์ชายเป็นเด็กรู้ความ พวกเขาย่อมหวังให้ฮองเฮามอบความรักให้องค์ชายสักนิด
ก่อนหน้าแม้ไม่เคยว่าร้ายทุบตี แต่ก็ไร้ซึ่งความอบอุ่น ครานี้เอ่ยแทนพระองค์เองว่าแม่ องค์ชายคงดีใจไม่น้อย
“ลูกยินดียิ่งพ่ะย่ะค่ะ! วันนี้ลูกก็เตรียมมาด้วย” มือเล็กล้วงเข้าไปเอาดอกไม้ในสาบเสื้อของตน ยื่นสิ่งที่ตั้งใจตลอดช่วงเช้าให้มารดา
“งดงามนัก เจ้าทำเองหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ” อุ้งมือทั้งสองโอบอุ้มช่อดอกไม้อย่างทะนุถนอม
Bab terbaru
ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที 16. อสรพิษ (2)
เจิ้งเฟยอวี่เปิดอ่านบันทึกของท่านหมอหลวง หลังจากที่พี่ชายของเขาสิ้นลมไป เฟยอวี่ก็สงสัยเรื่องการตายของพี่ชายมาโดยตลอด เพราะฝีมือการต่อสู้ของท่านพี่และเสิ่นชุนถือว่าเป็นอันดับต้นๆ ของแคว้น ทว่าในสถานที่เกิดเหตุมีร่องรอยการต่อสู้น้อยเกินไปความสงสัยเล็กๆ นั่นทำให้เฟยอวี่ตัดสินใจสืบสาเหตุการตายของพี่ชาย ว่าเกิดจากการลอบปลงพระชนม์โดยนักฆ่าไร้สำนักอย่างที่ทุกคนรับรู้หรือไม่ทว่าสี่หน้าปีที่ผ่านมา วิกฤติบ้านเมืองและภาระหน้าที่ทำให้เฟยอวี่ติดตามเรื่องนี้ได้ไม่ต่อเนื่อง ซ้ำทุกอย่างยังแนบเนียน ไม่หลงเหลือหลักฐานให้สืบต่อ กระทั่งวันนี้“นี่อย่างไร...” นิ้วชี้เลื่อนไปตามตัวอักษรทีละแถว พิจารณาเนื้อความอย่างถี่ถ้วน กระทั่งไปสะดุดอยู่ประโยคหนึ่ง‘บริเวณเหนือสะโพกเป็นรอยเข็มทิ่มลงไป เนื้อรอบๆ มีสีม่วงดำ มิใช่รอยช้ำจากการฝังเข็ม ดูคล้ายเป็นพิษจากปลายเข็มมากกว่า’“พิษ!? เสด็จพี่มิได้ตายเพราะถูกมือสังหารฆ่า แต่เป็นเพราะพิษอย่างนั้นหรือ”“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ในบันทึกหน้าถัดไปยังกล่าวว่าเป็นพิษสะสม”“หมายความว่ามีคนในวัง วางยาเสด็จพี่มานานแล้ว” มือใหญ่กุมขมับ คนในตำหนักของเสด็จพี่ล้วนเต็มใจถูกฝังไปพร้อมกับนา
ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที 15. อสรพิษ (1)
‘ขนาดคนข้างกายยังหักหลังท่านได้ นี่น่ะหรือ อำนาจของผู้เป็นใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน’“ฝ่าบาท ฮองเฮา จวนจะเข้ายามซื่อแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” (09:00 – 10:59 น.)เสียงร้องเรียกของขันทีเหล่ยดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ตั้งแต่ย่างเข้ายามเหม่า ( 05:00 – 06:59น.) จนป่านนี้ก็ไร้วี่แววว่าคนด้านในจะยอมออกมา ถึงกระนั้นเหล่ยลู่เปียวก็มิอาจยอมแพ้ ตะโกนข้ามผนังร้องเรียกนายเหนือหัวอยู่เช่นนั้น“อื้อ~” ดวงตาสองคู่กะพริบถี่ ตื่นจากห้วงนิทรา เจิ้งเฟยอวี่นิ่วหน้า รู้สึกชาไปทั้งแขน จึงต้องก้มมองหาสาเหตุ แต่เมื่อสายตาสอดประสานเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ร่างชายหญิงพลันผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”“อะฮึ่ม! ข้ากำลังจะออกไป” องค์กษัตริย์ลุกขึ้นมานั่ง จัดระเบียบอาภรณ์ให้เข้าที่เข้าทาง ภาพเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไหลเวียนเข้ามาเป็นฉากๆ พลันทำให้ใบหูขึ้นสีแดงก่ำ ถึงกระนั้นคนปากหนักก็ไม่ยอมพูดสิ่งใดออกมาทำเรื่องน่าอายเช่นนั้น จะให้เฟยอวี่กล้าพูดอะไรอีกเล่า“...”“อย่าลืมอาบน้ำก่อนออกไปพบพวกสนม ตัวเจ้ามีแต่กลิ่นสุรา” ว่าเสร็จฮ่องเต้หนุ่มก็ลุกพรวด เดินตรงออกจากห้องตำราทันที ไม่คิดหันไปต่อล้อต่อเถียงคนที่ตะโกนตามหล
ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที 14. รู้สึกตัว (2)
“เหตุใดข้าต้องทำ ข้ามิได้ทำอันใดผิด นางดื้อก็ต้องถูกลงโทษเช่นนี้”หม่าซานถึงกับยกมือตบหน้าผากของตนเอง ที่ฝ่าบาทคิดว่ากว่าห้าปีที่ผ่านมา ทำท่าบึ้งตึงเย็นชา เข้าข้างผู้อื่นตลอดเวลา ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการลงโทษที่พระนางดื้อรั้นอย่างนั้นหรือ“เฮ้อ~ ที่ต้องทำ เพราะตอนนี้แม้แต่ตำแหน่งคนรู้จัก ฮองเฮาก็ไม่อยากมอบให้ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้า! หม่าซาน เจ้าคนน่าตาย”“กระหม่อมพูดความจริงพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้ฐานะของฝ่าบาทในใจฮองเฮา คงเป็นคนที่เกลียดที่สุด-” คำพูดขององครักษ์หม่าถูกตอบแทนด้วยเม็ดถั่วคั่วคนที่กำลังกรึ่มๆ ยกสุราขึ้นกรอกปากครั้งแล้วครั้งเล่า ในเมื่อดื่มสุราราวกับน้ำเปล่าเช่นนี้ต่อให้เป็นคนคอแข็งเพียงใดก็เมาไม่รู้เรื่องได้เหมือนกันองค์จักรพรรดิแคว้นต้าหยางปัดป้องตนเองจากเหล่าข้ารับใช้ที่พยายามเข้ามาพยุง สองขาเดินซวนเซมุ่งหน้าไปยังตำหนักของใครบางคน ที่ทำให้เขาวุ่นวายใจถึงขั้นต้องพึ่งน้ำเมา“ฝะ ฝ่าบาท”“หลีกไป! อึก!” สองมือผละประตูเข้าไปในตำหนัก จุดหมายปลายทางคงหนีไม่พ้นห้องบรรทมของหนิงจินทว่าเสียงของเฟยอวี่คงดังครึกโครมจนคนนอนหลับตื่นจากห้วงนิทรา เดินออกมาดูว่าเกิดสิ่งใดขึ้น และก็ต้องตกใจเมื่
ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที 13. รู้สึกตัว (1)
‘ข้าเกลียดท่าน เหมือนดั่งที่ท่านเกลียดข้า’“ฝ่าบาทจะมิเข้าไปประทับในตำหนักก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีฟ่งหนานเอ่ยถามผู้ครองแคว้นเป็นครั้งที่สาม แต่ก็ได้รับคำตอบแบบเดิมซ้ำๆ“ไม่ล่ะ” ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมลายมังกร บัดนี้ยืนมองหน้าต่างที่จุดไฟสลัวท่ามกลางความมืด นับตั้งแต่ได้ยินประโยคนั้นของเสิ่นหนิงจิน เขาก็รู้สึกชาไปทั้งร่าง‘หากฝ่าบาทจะกรุณา ช่วยมอบอิสระให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ’อิสระอย่างนั้นหรือ นางคิดสิ่งใดอยู่ ตั้งแต่วันแรกที่ย่างก้าวเข้ามานางควรรู้ว่าชีวิตของนางจะไร้อิสรภาพจนกว่าจะสิ้นลมหายใจก่อนที่นางจะขึ้นรับตำแหน่ง เขาก็บอกกับนางแล้ว แต่เป็นนางเองมิใช่หรือที่ดื้อรั้นจะเป็นฮองเฮาให้ได้แล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้เอ่ยคำพวกนั้นออกมา“หม่าซาน เพิ่มทหารคุ้มกันตำหนักกวนผิงเป็นสามเท่า ตามติดฮองเฮาอย่าให้คลาดสายตา”“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”เจิ้งเฟยอวี่ถอนหายใจหนัก ตาดุจ้องมองหน้าต่างบานนั้นอย่างขัดใจ กระทั่งแสงไฟดับมืดลง จึงตัดสินใจหันหลังกลับออกมาจากตำหนักกวนผิง“เอ่อ ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ วันนี้ฝ่าบาทพลิกป้ายซ่งกุ้ยเฟย-” ขันทีเหล่ยลู่เปียวยอมเสี่ยงตายเอ่ยขัดอารมณ์ขุ่นมัวของนายเหนือหัว“ส่งคนไปแจ้งว่าวันน
ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที 12. ผู้ถูกเลือก (2)
ขบวนเสด็จของฮ่องเต้และฮองเฮาแคว้นต้าหยางเป็นไปอย่างยิ่งใหญ่ ตามติดมาด้วยขบวนเสด็จขององค์ชายน้อย มุ่งหน้าไปยังโรงทานแถบชานเมือง อยู่ห่างจากเมืองหลวงพอควรราษฎรยากไร้ต่างพากันมารอรับอาหารจากโรงทาน แม้แคว้นต้าหยางจะเป็นหนึ่งในแคว้นที่เจริญรุ่งเรือง มีพืชผลทางการเกษตรมากมาย ทว่าผู้ยากไร้ก็ยังมีให้เห็นไม่น้อย“ทางนี้ปล่อยให้พวกทหารจัดการต่อ เจ้ามากับข้า”“เพคะ” ได้ยินเสียงกระซิบจากคนข้างกาย หนิงจินที่ยังมีคดีติดตัวจึงไม่ขัด ปล่อยมือจากอาหารที่แจกให้ชาวบ้าน พลางเดินตามสวามีเข้าไปในเรือนรับรองที่จัดเตรียมไว้ให้ถึงจะเอ่ยว่าเรือนรับรอง ทว่าก็มิได้ใหญ่โตโอ่อ่า มีเพียงห้องโถงและห้องนอน ซึ่งบัดนี้มีเด็กชายตัวน้อยกำลังนอนกลางวันอยู่ วันนี้ต้องเดินทางแต่เช้าตรู่ ไม่แปลกที่ไป่เฉิงจะง่วง“เปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย ข้าจะออกไปดูความเป็นอยู่ละแวกนี้เสียหน่อย”“หม่อมฉันไม่ไปเพคะ จะรออยู่ที่นี่กับเสี่ยวไป่”“เจ้ามิขัดข้าสักเรื่องจะได้หรือไม่ เหตุใดช่วงนี้เจ้าว่ายากนัก” เสียงถอนหายใจบ่งบอกชัดเจนว่ารำคาญ“...”“เปลี่ยนเสื้อผ้า”“จิ๊! หันไปสิเพคะ” หนิงจินคว้าเอาเสื้อผ้าเนื้อธรรมดามาเปลี่ยนตามคำสั่งด้วยท่าทีฮึดฮัด
ฝ่าบาท ท่านช่วยไปไกลๆข้าที 11. ผู้ถูกเลือก (1)
‘สิ่งที่ข้าต้องการ คือเป็นอิสระจากท่าน’ร่างระหงนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ให้เหล่าธารกำนัลช่วยกันแต่งแต้มเครื่องประทินผิว เพราะวันนี้องค์ไทเฮาเพ่ยเหมยเหลียน จะกลับมาจากไปปฏิบัติธรรมที่วัดหลิงเซียน หนิงจินจึงจะพาเหล่าสนมไปเข้าเฝ้า ราวถึงรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นทว่าฮองเฮาคนงามจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สาเหตุคงไม่พ้นเรื่องแอบหนีออกนอกวังแต่ดันไปพบกับฝ่าบาทเข้า ยามนั้นนางกับเต๋อคุนวิ่งหนีไม่คิดชีวิต ไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ยังดีที่รอดมาได้แต่ในตอนที่กลับเข้าวัง เต๋อคุนเอ่ยว่ารู้สึกว่ามีคนตามมา นางจึงมานั่งลุ้นว่าเป็นคนของฝ่าบาทอย่างที่เต๋อคุนสงสัยหรือไม่ หากพ้นวันนี้ยังไม่โดนเรียกเข้าเฝ้าก็ถือว่าการหนีเที่ยวเมื่อคืนเป็นความลับ“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ-”“ฝะ ฝะ ฝ่าบาทเรียกพบข้าหรือ!” ร่างเล็กสะดุ้งโหยง ใจร่วงลงมาถึงตาตุ่ม ในหัวคิดคำแก้ตัวเป็นพัลวัน หากถูกจับได้ครานี้มิใช่นางที่จะเดือดร้อน แต่คนทั้งตำหนักกวนผิงจะถูกลงโทษไปด้วยจะทำอย่างไรดี!“เอ่อ มิได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพียงมาทูลว่าขบวนเสด็จของเพ่ยไทเฮามาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“...อ่อ เช่นนั้นหรอกหรือ” ท่าทางเป่าปากโล่งอก สร้างความงุนงงให้กับข้ารับใช้
Anda juga akan menyukai
ทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น32.8K Dibacaท่านร้ายข้าก็ร้าย...มีสิ่งใดไม่เหมาะสม
รอรีวัน51.6K Dibacaท่านแม่ทัพได้โปรดปล่อยข้าไป
ป่าดอกท้อ35.0K Dibacaข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน68.1K Dibacaภพรักชั่วนิรันดร์
หรงเย่า / นาย่า1.3K Dibacaโศลกเพลิงผลาญใจ
เพลงมีนา11.2K Dibacaภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]
ซูมู่หราน421 Dibacaนักฆ่าตำหนักเย็น
เยวี่ยหลิงจงเทียน130 Dibaca
