FAZER LOGINแผล่บ... แจะ...
แรงกดและสัมผัสวนรอบจุดไวต่อความรู้สึกนั้นทำเอาเฉินอ๋องถึงกับสะดุ้
“เอ๊ะ! หมายความว่ายังไง...สิ่งที่มิ้นต์ต้องเรียนรู้เพิ่มเติม”มาถึงบรรทัดนี้อ่านแล้วรู้สึกพิกลนัก แล้วก็ต้องตาเหลือกร้องกรี๊ดเมื่อได้เห็นรูปและเนื้อหาในหน้านั้น สองมือฉีกกระชากกระดาษแผ่นนั้นขาดทันที เหล่านางกำนัลที่เฝ้าปรนนิบัติพัดวีต่างหวีดร้องตกใจ บางคนก็แทบเป็นลมที่จู่ ๆ องค์หญิงก็ร้องกรี๊ด มินตราคว้าแก้วน้ำมาดื่มอั๊ก ๆ เพื่อระงับอารมณ์พลุ่งพล่านคล้ายเคืองแค้นผู้ใดมา“ยัยบ้า! อ๊าย!”ใบหน้าหวานยิ่งแดงแปร๊ด สองมือขยำขยี้เศษกระดาษในมือจนเละเทะ แล้วเขวี้ยงทิ้งไปข้างหลังอย่างไม่สนใจไยดีอีก“ทุกคนออกไปก่อนเถอะจ๊ะ เราอยากอยู่คนเดียว!” เหล่านางกำนัลรับคำสั่งอย่างนอบน้อมและกำลังจะคลานถอยออกไป พลางหยิบเศษขยะชิ้นนั้นออกไปทิ้งให้ด้วยความหวังดี แต่มินตราก็ห้ามไว้ก่อน“ดะ...เดี๋ยวจ๊ะ” มิ้นต์กลืนน้ำลาย พลางสูดลมหายใจสักครู่“ไว้ตรงนั้นแหละ เอ่อ มีกาวกับกระดาษมั้ยจ๊ะ ช่วยเอามาให้เราหน่อยนะ..แล้วก็ไม่ต้องมาเฝ้าเราหรอกจ๊ะ”เมื่อได้กาวกับกระดาษตามที่ต้องการ มินตราก็นั่งกรอกตาไปมาอย่างชั่งใจ
“วิธีสุดท้ายแล้ว..อ๊า”สันมือบาง ๆ แต่หนักจึงฟาดใส่ท้ายทอยของชายหนุ่มไปอย่างแรง ขณะที่พระองค์กำลังดูดดื่มหยอกเย้ากับปทุมถันคู่งามของเธออย่างพึงพอใจ พระสติวูบสลบไปคาอกสาวงาม มินตราต้องนอนปรับอารมณ์อยู่นานแล้วจึงลุกขึ้นมาแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนจะควานหาเชือกผูกเอวมามัดไว้จนแน่นหนา มิ้นต์จึงยอมนอนกอดพระองค์หลับไปด้วยกันเมื่อนึกถึงสีพระพักตร์ของเฉินหลงเทียนตอนตื่นบรรทมขึ้นมางุนงง แล้วพบว่าทรงถูกมัด มินตราก็กลั้นหัวเราะไม่ไหว“มิ้นต์! เจ้ามัดเราทำไมกันเนี่ย เราทำอะไรผิด?”รับสั่งโวยวายจากคนกินแห้วกรีดร้องงอแงอยู่บนแท่นบรรทมราวกับเป็นเด็ก 2 ขวบที่ถูกขัดใจ จะร้องโฮ ๆ แต่มินตราดูแล้วคิดว่าเหมือนเฒ่าทารกไม่มีผิด!“อืม...ผิดฐานทำอนาจารในที่ลับ ลวนลามหญิงอื่นที่มิใช่ภรรยาตนและก็ข่มขืนด้วย ฮิ ๆ”มินตรายืนกอดอกมองผลงานอยู่ที่ปลายเตียงอย่างภูมิใจ แต่ก็ต้องเบือนหน้าหนีเพราะทรงเปลือยกาย“ข่มขืนอะไรกัน! เจ้าตกลงแต่งกับเราแล้วนี่นา เจ้าก็ถือว่าเป็นเมียของเราแล้วนะ”
บทที่ 62 คำแนะนำของอิงฟ้า“กราบทูลองค์หญิงมินตรา...มีสาส์นและของขวัญจากชายาแห่งแคว้นเซี่ยส่งมาถึงแล้วเพคะ” เสียงนางกำนัลปลุกร่างบางที่กำลังจะหลับแหล่มิหลับแหล่ให้รีบผงกศีรษะขึ้นมาอย่างยินดี “จริงรึ! เอามาเลยจ๊ะ ขอบคุณเจ้ามาก ดีใจจัง” “เอ่อ สาส์นอยู่ที่นี่เพคะ ส่วนของขวัญที่ส่งมาอวยพรมีจำนวนมากมายจนแทบล้นออกไปนอกโถงตำหนักไปถึงอุทยานเลยเพคะ” นางกำนัลคนเดิมทูลไปก็เช็ดเหงื่อไป เพราะกว่าจะขนหมดแทบหลังหัก “เยี่ยมจริง ๆ เพื่อนเรา”สาวงามนั่งตาโตด้วยความดีใจน้ำลายแทบหก ตั้งแต่หลงมิติมาก็ไม่มีเงินเป็นของตัวเอง มันอึดอัดจริง ๆ สภาพของมินตราตอนนี้เผ้าผมก็แสนจะยุ่งเหยิง เพราะนอนเกลือกกลิ้งมาทั้งวัน เสื้อผ้าก็เริ่มยับยู่ยี่และชุดก็หลุดรุ่ยไปบ้างตามประสาคนเพิ่งกลิ้ง ก่อนหน้านั้นเธอต้องถูกขัดสีฉวีวรรณ ขัดเนื้อขัดตัวจนแสบน้ำตาแทบเล็ด เสด็จแม่ก็เมตตาให้ลองชุดเครื่องประดับและเครื่องทรงมากมาย เวียนหัวสาวเถ
“อะ... ว้าย เดี๋ยวสิ”จู่ๆ พระองค์อุ้มแตงยกร่างบางขึ้นลอยเหนือพื้นในอ้อมแขนแกร่ง สองขาเรียวสวยถูกแยกออกและตระกองกอดเกาะไว้กับบั้นเอวหนาอย่างรู้หน้าที่สัมผัสอุ่นร้อนอันแข็งแกร่งดันเบียดสอดประสานเข้ามาในรูรักอย่างลึกล้ำแนบแน่นขณะลอยอยู่กลางอากาศ อิงฟ้าส่งเสียงครางหวานขณะซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้าง สองมือเรียวกอดแผ่นหลังหนาแน่นหนาเพื่อพยุงตัวจวิ้นเหยาอ๋องยิ้มพึงพระทัย พระองค์ทรงก้าวเดินช้าๆ ไปยังจุดพักสายตาที่เป็นโขดหินใหญ่ขนานไปกับสายลมเย็นที่พัดโชยมาเป็นระยะ โดยที่สะโพกหนายังคงขยับโยกเป็นจังหวะหนักแน่น ลึกซึ้ง ท่ามกลางบรรยากาศธรรมชาติ"ท่านพี่... อื้อสสส์... เดินไปด้วยเย่อไปด้วยแบบนี้ เสียวไปหมดแล้วนะเพคะ..." อิงฟ้าพึมพำเสียงพร่า ตาปรือคลอน้ำตาด้วยความเคลิบเคลิ้ม"ก็ลมเย็นๆ มันช่วยกระตุ้นให้เจ้าแนบแน่นกับเรามากขึ้นอย่างไรเล่า อิงเอ๋อร์ของเรา..." จวิ้นเหยาอ๋องตรัสกระซิบตอบข้างหู ก่อนจะเน้นสะโพกเข้าหาอย่างหนักหน่วงจนร่างบางสะท้านเกร็งไปทั่วสรรพางค์กายป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!! ป้าบ!!จวิ้นเหยาอ๋องทรงประคองกระชับบั้นท้ายงอนงามไว้ด้วย
บทที่ 61 จดหมายจากชายาอิงฟ้า เพียงชั่วอึดใจ ข่าวดีของแคว้นเซี่ยก็ป่าวประกาศอย่างรวดเร็ว ชาวแคว้นต่างจัดงานเฉลิมฉลองไปทั่วแผ่นดิน พระนางเซี่ยปลาบปลื้มยิ่งนัก สีพระพักตร์เกลื่อนยิ้มเสียจนจวิ้นเหยาต้องกระเซ้าว่า ตลอดทางที่พระนางเสด็จมานั้น มีรอยยิ้มหล่นเกลื่อนกลาดจนนางกำนัลเก็บกวาดไม่ไหว ท่านอ๋องเองก็ไม่ต่างจากพระมารดา ทำให้บรรดาข้าราชบริพารแทบจะถวายราชสมญานามแด่พระองค์ว่า “ท่านอ๋องยิ้มหวาน”ในอดีตนั้น จวิ้นเหยาอ๋องทรงมีใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาราวรูปสลักน้ำแข็ง และโกรธเกรี้ยวแผลงฤทธิ์ได้ดั่งภัยพิบัติ บัดนี้ทรงมีที่พักผ่อนกายาและดวงหทัยอย่างแท้จริงแล้ว จวิ้นเหยาอ๋องแย้มยิ้มด้วยสีหน้าชื่นบานและสรวลบ่อย ๆ แม้ยามทรงงานอยู่ตามลำพัง ทุกคนต่างทราบเหตุผลดีนั่นคือพระชายาอิงฟ้าผู้เป็นรอยยิ้มของพระองค์แต่ตอนนี้อิงฟ้าไม่ยิ้มด้วย เพราะแพ้ท้องหนักจนต้องมีองุ่นดิบเปรี้ยวๆ มาช่วยประคองชีพ รอบ ๆ ตัวก็เต็มไปด้วยยาขมปี๋และอาหารบำรุงครรภ์ที่พระนางเซี่ยสรรหาส่งมาให้ วัน ๆ ก็ได้แต่นอน
“ท่านพี่จวิ้นเหยา!” อิงฟ้ายิ้มกว้างพลางหันไปอ่านซ้ำอีกรอบให้แน่ใจ“ใช่! เราว่าเจ้าควรช่วยเลือกของขวัญให้เราดีกว่านะ หรือว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจออกไปเหนื่อยข้างนอกล่ะ” อิงฟ้าส่ายศีรษะแรง ๆ และยิ้มจนแก้มปริ สองแขนโอบเอวชายคนรักแน่นเช่นกัน เหล่าข้าราชบริพารและราษฎรในบริเวณนั้นต่างแอบหัวเราะกันคิกคัก ทั้งสองพระองค์ช่างน่ารักเสียนี่กระไร“ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่ รีบไปอาบน้ำดีกว่า ตอนนี้คันยิบ ๆ ไปหมดแล้วล่ะ แล้วค่อยไปเลือกของขวัญส่งไปฉลองพิธีอภิเษกให้เสด็จพี่หลงเทียนกับยัยมิ้นต์กันนะ ฮิ ๆ เห็นมั้ยล่ะหม่อมฉันบอกจวิ้นเหยาแล้วก็ไม่เชื่อว่าไม่ต้องเป็นห่วง เชื่อฝีมือยัยมิ้นต์กับเสด็จพี่หลงเทียนเถอะน่า ฮ่า ๆ”“โอ..ตู่เอาคำพูดเราไปหมดเลยนะ” ท่านอ๋องทรงเบะพระโอษฐ์อย่างงอน ๆ ก็เป็นพระองค์ที่คอยเฝ้าปลอบให้นางคลายกังวล แต่แม่ตัวดีก็หาได้รับฟังไม่ ช่างน่าตี“เอาเถอะน่า ใครพูดก็เหมือนกันนะแหละเพคะ” อิงฟ้าซุกซบกับอกอย่างมีความสุขอิ่มเอมใจ ส่วนชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้าอย่างนึกขัน หากไม่เป็นห่วงดังปาก







