แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย

แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย

last update최신 업데이트 : 2025-07-12
에:  Luffy.g연재 중
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
58챕터
1.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อบุรุษที่หมายปองมีใจให้กับสตรีอื่น และสตรีผู้นั้นก็เป็นถึงสหายรักของตน เฉินเส้าหว่านจึงรับอาสาเป็นแม่สื่อให้กับเขา พร้อมกับหาทางพิชิตใจชายในดวงใจให้สำเร็จ

더 보기

1화

บทที่ 1 เร่งรัด

~Lucy~

“Yes, Tiff, yeah! Bounce on it, you hard rider! Don’t you fucking stop…”

I jolt awake, gasping for air. That damn dream. Again!

The day Jim cheated on me didn’t just break my heart, it burned itself into my brain. His voice and her loud moans. Their bodies tangled on my couch, in my house.

I was supposed to be out of town, delivering a painting to a client who had personally requested my presence, but what I didn't know was that Jim had orchestrated the whole thing as a deceitful plan to bring Tiff to my house, and if it weren't for my best friend who had seen him walk into my apartment with that girl, I wouldn't have known; I was supposed to travel fifty miles to deliver that painting.

“Fuck it!”

Now, almost every night, my mind plays that day on repeat like some twisted porno I never asked to watch. I can’t escape it.

*

I stare at the half-finished painting in front of me, my mind a complete blank. My gaze drifts between the brush, the paints, and the canvas, where only the faint outline of a man's lip remains. My eyes blink back and forth, but inspiration refuses to strike. Six months have passed, and I'm still stuck. The art gallery is waiting, my clients are waiting, and I'm supposed to deliver a steamy romantic painting; my specialty, my bread and butter. I've been doing this since I was seven, this is what I'm known for.

People say I paint lust like it's poetry.

I don’t just paint, I provoke. My art doesn’t hang quietly on white gallery walls. It pulses. It breathes. It is tempting. Those who look at my work don’t just see it. They feel it, deep in their bones, in their throats, between their thighs. I paint the kind of pieces that make you ache for a body beside you.

But now my paintbrush feels heavy without the spark Jim killed. He took my artistic muse with him.

“That fucking piece of shit!” I stab the air with my finger like it's his face. He’s out there living his best life, having hot sex, doing romantic shit. Meanwhile, I’m stuck in my room, stuck in my head. I haven’t so much as felt any erotic desire, let alone be with a man so how can I imagine it and then deliver it to my dry gallery?

I sigh. “I'm going to do this! I'm going to paint something today, no matter what!” I try to pick up my brush again but voices outside my room pull me away. I stop and listen.

“It's my new neighbor.” I gasp, dashing to the door on tiptoes, my eyes pressed to the peephole. Harry, the luggage porter is standing beside a massively built man, I strain to see what he looks like, he's incredibly tall. The hoodie swallows his face, leaving me with more questions than answers.

I wish he isn't turning away from me. I wanna know if he's cute. Handsome. Hot or everything.

“You're very welcome to the estate, I hope you enjoy your stay.” Harry says, shaking the man's hand. “If you need anything at all, do not hesitate to reach out to me.”

“Thank you, Harry,” the words come in a rich, deep tone. Mr. Next Door digs into his pocket, pulls out some cash and hands it over to Harry.

“Oh…” Harry chuckles happily. “Thank you very much sir, you're very generous.”

Hmm. Mr. Next Door is a sweet guy. I can't wait to meet him. Well, I hope he isn't a shithead like the other guy who was kicked out of the building.

I sigh and return to my mini studio, “Come on Lucy, you have to do something! Why the fuck does your mind keep going completely blank when you're in front of the canvas?” Shit, I guess today is going to be like every other day. I'm doomed, for sure.

“I guess I'll just go to my art gallery then. Sit my ass down and do absolutely nothing!”

*

I'm gazing out the window, daydreaming about inspiration for my half-baked painting when a ruggedly handsome man walks in, his sharp facial features and massive frame is impossible to overlook.

I gasp softly. That’s my new neighbor. I recognize him instantly, the same black hoodie he wore earlier, brooding aura and all.

“Is anyone going to attend to me?” he growls, his deep voice slicing through the silence. His gaze sweeps the gallery, sharp and impatient, like he's used to people jumping to serve him.

Three of my assistants rush toward him, giggling like schoolgirls spotting a top celebrity. Well, to be fair, good-looking men like my neighbor don't usually stroll into the gallery.

"I’d like to see the artist," he says curtly, brushing past them like they’re invisible.

I step forward quickly. "Hello, I’m Lucy Lane—"

"Okay," he cuts in, not even sparing me a glance. He completely ignores my outstretched hand, like shaking it would be beneath him.

I suppress a groan. Please don’t be a shithead. Why does the universe keep sending me shitheads as neighbors?

I gently withdraw my hand and trail after him as he scans the gallery. His expression says it all, he’s not impressed.

Oh, hold on. Is this man seriously trying to say my erotically gorgeous paintings don’t intrigue him? The same ones that get praised left, right, and center? No way.

“Where’s your best piece of art?” he asks, still not looking at me.

I grit my teeth. So nothing’s good enough for Mr. Broody?

“This is all I have,” I say with a tight smile. “What exactly are you looking for?”

“I don’t think you have it,” he says, eyes still scanning, like he's searching for meaning in a cereal box.

“Well,” I offer, trying to keep it cool, “if you tell me what you’re after, maybe I can make it work, or refer you to some of my friends.”

He groans. “No thanks.” And just like that, he starts heading for the exit.

“Hey—um, we’re neighbors, I think. I live next door.”

“Okay,” he says, not even slowing down.

What the actual fuck? Who does this man think he is? Carrying himself like some big guy, he's just a certified shithead and I'll make sure he understands I don't give a shit who he thinks he is.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
58 챕터
บทที่ 1 เร่งรัด
บทที่ 1 เร่งรัด “ปึง...” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นไปทั่วตำหนักของฮองเฮา เม่งฉีเต๋อถึงกับบันดาลโทสะอย่างหนัก ใบหน้าของนางแดงก่ำแล่นริ้วไปทั่วร่างของหญิงวัยกลางคน สายตาของนางยังคงจ้องหน้าบุตรชายคนโต “หงเฟยหย่า” รัชทายาทของแคว้นเจี้ยนอย่างเหลืออด “นี่เจ้าคิดจะทำให้ข้าอกแตกไปเลยเช่นนั้นหรือ” เสียงตวาดด้วยความโมโหและร้อนใจจนถึงกับแผดเสียงออกมา หงเฟยหย่าถอดทอนหายใจพร้อมกับเบือนหน้าอย่างรู้สึกเหนื่อยใจยิ่งนัก แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่งอย่างสงวนท่าทีเช่นเคย “เสด็จแม่ ข้าบอกท่านหลายครั้งแล้วว่าข้ายังไม่มีความคิดที่จะแต่งงานในเวลานี้” “แต่นี่เจ้าอายุยี่สิบห้าแล้วนะ องค์ชายคนอื่นๆ ต่างมี สตรีในวังหลังมากมาย...แล้วดูเจ้าสิ วังหลังของเจ้านั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งกระทั่งสาวใช้อุ่นเตียงแม้สักคนเดียว” “โธ่...เสด็จแม่ ท่านอย่าได้เป็นกังวลกับข้าเช่นนี้เลย หากวันใดข้าพบคนที่ต้องใจแล้วละก็ ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่มีวันปล่อยคนผู้นั้นไปเป็นแน่” หงเฟยหย่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตารีเรียวราวกับเหยี่ยวหรี่ลง สองคิ้วขมวดแน่นด้วยความตึงเครียดพร้อมกับจ้องมองมารดาของตนอย่างต้องก
더 보기
บทที่ 2 สะดุดตา
บทที่ 2 สะดุดตา หลังจากหงฟางซินออกจากตำหนักของเม่งฉีเต๋อแล้ว เขาก็รีบวิ่งไล่ตามหงเฟยหย่าไปในทันที ดวงตากวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อมองหาเขาที่เดินนำหน้าไปก่อนหน้านี้ และกว่าที่หงฟางซินจะวิ่งตามหงเฟยหย่าทันก็เล่นเอาชายหนุ่มถึงกับหอบเหนื่อยขึ้นมาในทันที “เสด็จพี่ โปรดรอข้าก่อน” หงฟางซินตะโกนเรียกเสียงดังขณะพยายามเร่งฝีเท้าตามหลังไปด้วยความกระหืดกระหอบ หงเฟยหย่าชะงักเท้าตามเสียงร้องพร้อมกับหันหลังกลับมายังน้องชายของตน ดวงตาคมกริบมองสบกับใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของน้องชาย ใบหน้ายังคงเคร่งเครียดจากการสนทนาเมื่อครู่กับพระมารดา “เจ้ายังมีธุระอันใดกับข้าอีกหรือ” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิดไม่หาย “โธ่...เสด็จพี่ ท่านอย่าได้เอาอารมณ์มาลงใส่ข้าเลย ข้าแค่จะถามท่านว่างานเลี้ยงชมดอกไม้ เสด็จพี่จะไปหรือไม่” หงฟางซินถามอย่างระมัดระวัง กลัวจะไปกระตุ้นอารมณ์ที่กำลังเดือดของพี่ชาย หงเฟยหย่าได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าบูดบึ้งและเคร่งเครียดลง เขายกมือขึ้นลูบหน้าผากตนเองก่อนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำ “งานเลี้ยงเช่นนั้นมิได้อยู่
더 보기
บทที่ 3 สหาย
บทที่ 3 สหาย ทางด้านหงเฟยหย่าที่เดินทางกลับมายังตำหนักของตน เขาก้าวเท้าตรงไปยังห้องนอนด้วยท่าทางอ่อนเพลียยิ่งนัก ชายหนุ่มหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า และอ่อนใจกับสิ่งที่มารดาของเขาพยายามยัดเยียดให้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดระหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นจนแทบจะเป็นปมขึ้นมา หลิวรั่วอันเดินมารินน้ำชาให้กับชายหนุ่มตรงหน้า ท่าทางอ่อนน้อมเมื่อสักครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกันเองและผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น “เฟยหย่า...ท่านจะลำบากใจอันใดกันนักหนา กับแค่หญิงสาวข้างกายเพียงไม่กี่คน ท่านก็รับเข้าตำหนักหลังก็เพียงพอแล้ว” หลิวรั่วอันเอ่ยปากออกมาอย่างเป็นกันเอง คำเรียกขานที่ดูเป็นทางการก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสนิทสนมขึ้นมา อันที่จริงหลิวรั่วอันนั้นเป็นเพื่อนเล่นวัยเยาว์ของหงเฟยหย่ามาตั้งแต่เด็ก พวกเขาเรียกได้ว่าแทบจะตัวติดกันไปเสียทุกเวลาทีเดียว ชายหนุ่มเป็นบุตรชายของหลิวฟู่เว่ย เสนาบดีกรมคลัง แต่เพราะชายหนุ่มชื่นชอบการต่อสู้ตั้งแต่ยังเล็ก ดังนั้นเขาจึงมุ่งความสนใจไปกับการฝึกซ้อมวรยุทธ์ และได้กลายเป็นสหายร่วมเรียนกับหงเฟยหย่า จนกระทั่งบัดนี้เขาได้กลายมาเป็นองครักษ์ข้างกายขอ
더 보기
บทที่ 4 งานเลี้ยงชมดอกไม้
บทที่ 4 งานเลี้ยงชมดอกไม้ “องค์ชายได้เวลาไปร่วมงานเลี้ยงในวังแล้วขอรับ” คนสนิทเดินเข้าตามหงฟางซิน เมื่อได้เวลาเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ในวังตามคำสั่งของฮองเฮา หงฟางซินลุกขึ้นแต่งกายด้วยชุดที่สง่างามเป็นพิเศษ เขาหันไปหาคนสนิทอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “เรื่องคุณหนูเจียงที่ข้าให้ไปสืบเป็นเช่นใดบ้าง” “ข้าน้อยให้คนตรวจสอบแล้ว คุณหนูเจียงจะเข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วยขอรับ” รายงานที่คนสนิทบอกมาทำให้หงฟางซินยิ้มกริ่มขึ้นมาด้วยความเบิกบานใจ ท่าทางเบื่อหน่ายก่อนหน้าหายวับไปในทันที ปรากฏเพียงความตื่นเต้นที่มีบนใบหน้า “เช่นนั้นก็รีบไปเถิด” หงฟางซินรีบเดินทางไปยังวังหลวงในทันที ภายในใจร้อนรนอยากเจอหน้าหญิงสาวผู้นั้นอีกสักหน ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าก้าวไปตามทางเดินด้วยใจที่เหม่อลอย ฉับพลันร่างบางก็ปะทะเข้ากับแผงอกของเขาเข้าอย่างจัง “โอ๊ย...” เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ลอยหวือจนเกือบจะก้มลงไปกับพื้น หงฟางซินยกมือขึ้นคว้าเอวบางเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณพร้อมกับดึงร่างบางเข้าหาตัวเองก่อนที่ร่างขอ
더 보기
บทที่ 5 ทำความรู้จัก
บทที่ 5 ทำความรู้จัก ภายใต้ร่มเงาของต้นหลิวใหญ่ที่ปลูกเรียงรายริมสระน้ำกลางสวนหลวง เสียงพิณที่บรรเลงแผ่วเบาจากศาลาริมน้ำลอยละล่องมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของบุปผานานาพรรณ กลุ่มบุตรสาวของขุนนางจวนต่างๆ ต่างพากันจับกลุ่มสนทนา หัวร่อต่อกระซิบกันโดยบทสนทนาเหล่านั้นล้วนไม่พ้นเรื่องที่ฮองเฮาต้องการหาคู่ครองเคียงกายให้กับองค์รัชทายาทและองค์ชายห้า เจียงอันเล่อที่รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก มิใช่ว่านางจะไม่รู้วัตถุประสงค์ของการจัดงานครั้งนี้ แต่เพราะหัวใจของนางยึดติดอยู่กับเพียงหานอี้หลงผู้เดียวเท่านั้น นางจึงเลือกหลบมานั่งอยู่เพียงลำพังใต้ต้นหลิว แววตาเหม่อลอยอย่างมิได้ใส่ใจกับเรื่องราวดังกล่าวทำเพียงนั่งรอฆ่าเวลาจนกว่างานเลี้ยงจะสิ้นสุดลง ทว่าเจียงอันเล่อก็ต้องสะดุ้งตัวโยนขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง “คุณหนูเจียง...” เสียงทุ้มและนุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับร่างของหงฟางซินที่ก้าวมาหยุดตรงด้านหน้าของนาง เจียงอันเล่อเงยหน้าขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นย่อกายเคารพตามธรรมเนียมอย่างสุภาพ “คารวะ...องค์ชายเก้า” หงฟา
더 보기
บทที่ 6 ตามตื๊อ
บทที่ 6 ตามตื๊อ หลังจากงานเลี้ยงจบ หงฟางซินก็พยายามหาทางติดต่อกับเจียงอันเล่อ เขาถึงกับเดินทางไปยังจวนสกุลเจียงเพื่อขอพบกับหญิงสาว “นายท่านขอรับ...องค์ชายเก้าเสด็จมาขอรับ” เสียงของพ่อบ้านที่รีบเข้ามารายงานต่อเจียงเสิ่นเย่วได้ทราบ เจียงเสิ่นเย่วเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาฉายความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหุบเอกสารในมือลงแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน “องค์ชายเก้า...เหตุใดจึงมาที่นี่โดยมิได้นัดหมายกัน” เจียงเสิ่นเย่วพึมพำออกมา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยออกคำสั่งออกไป “ไปเชิญองค์ชายเข้ามา” ไม่นานนักร่างสูงในชุดสีฟ้าครามปักดิ้นทองของหงฟางซินก็ก้าวเข้ามาภายในโถงกว้าง เส้นผมถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าแต้มรอยยิ้มอ่อน ดวงตาสุขุมและสงบนิ่งสะท้อนถึงความมั่นใจในตัวเอง “คารวะองค์ชายเก้า” เจียงเสิ่นเย่วโค้งกายต้อนรับอย่างนอบน้อม หงฟางซินยกมือขึ้นพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นด้วยท่าทีนอบน้อมไม่แพ้กัน “ท่านโหวอย่าได้มากพิธี วันนี้ข้ามารบกวนถึงจวนโดยมิได้นัดไว้ ต้องขออภัยด้วยอย่างยิ่ง” “หามิได้ องค์ชายโปรดประทับนั่งก่อนเ
더 보기
บทที่ 7 ราชการลับ
บทที่ 7 ราชการลับ ภายในตำหนักอักษร หงจูเหลียงนั่งตรวจฎีกาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด มือใหญ่ที่มีรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลากำแน่นด้วยความโมโหอย่างไม่อาจควบคุม หงเฟยหย่าสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทองก้าวเข้ามาภายในพร้อมกับโค้งกายคำนับ “ถวายพระพร เสด็จพ่อ” “รัชทายาท...เจ้ามาก็ดีแล้ว” หงจูเหลียงละสายตาจากฎีกาฉบับหนึ่งในมือ ก่อนจะโบกพระหัตถ์ไปมาอย่างไม่ใส่ใจพิธีการมากนัก เขาเงยหน้ามองบุตรชาย พร้อมกับหันไปหาขันทีด้านข้างในทันที ขันทีรีบหยิบฎีกาตรงเข้าไปหาหงเฟยหย่าพร้อมกับยื่นให้เขาอย่างรู้งาน หงเฟยหย่าอ่านฎีกาฉบับดังกล่าวพร้อมใบหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมาในทันที “เสด็จพ่อมีความคิดเห็นเช่นใด” “ข้าเรียกเจ้ามาเข้าเฝ้าโดยด่วนก็เพราะเรื่องนี้” หงจูเหลียงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงนิ่งเย็น “เมื่อคืนมีฎีกาฉบับหนึ่งส่งตรงจากผู้ตรวจการเมืองเจี้ยนหนาน แจ้งว่ามีการทุจริตเงินภาษีและเบียดบังเสบียงหลวงอย่างโจ่งแจ้ง ทั้งยังมีเบาะแสว่าขุนนางท้องถิ่นพัวพันโดยตรง” ชายสูงวัยกล่าวออกมาพร้อมใบหน้าที่ถมึงทึง ดวงตาลุกวาวด้วยโทสะที่มี “เรื่องนี้ดูผิวเผินก็ไม่ต่างจากการทุจริตโดยทั่
더 보기
บทที่ 8 ค้างคืน
บทที่ 8 ค้างคืน รุ่งสางของวันใหม่ ร่างของชายสองคนขึ้นควบม้าออกเดินทางออกจากเมืองหลวง หงเฟยหย่าในชุดสีน้ำตาลเรียบง่ายไม่ต่างจากหลิวรั่วอันที่ควบม้าเคียงข้างกันไปราวกับภาพวาดของคู่หูจอมยุทธ์พเนจรที่เดินทางร่อนเร่เคียงข้างกันไปอย่างรู้ใจ “เมืองเจี้ยนหนานอยู่ห่างจากเมืองหลวงราวสามวัน หากพวกเราเร่งรีบสักหน่อยคงไปถึงได้ภายในสองวันกระมัง” “ครั้งนี้พวกเราออกเดินทางในฐานะพี่น้องในครอบครัวพ่อค้า เจ้าก็อย่าแสดงพิรุธอันใดออกมาเล่า” หงเฟยหย่ากำชับเขาอีกครั้ง ทั้งสองควบม้าตรงไปด้านหน้าด้วยความเร็วที่สูสีกันโดยมิได้กล่าวสิ่งใดต่อกันอีก เมืองหลวงค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งลับสายตา ดวงหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นของทั้งสองฉายชัดออกมาด้วยความแน่วแน่ในการปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จในจงได้ แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนของช่วงพลบค่ำทอดตัวไปตามถนนที่ทอดยาวไกลสุดสายตา หลิวรั่วอันค่อยๆ กระตุกบังเหียนเพื่อชะลอความเร็วของม้าลง ก่อนจะหันไปกล่าวกับหงเฟยหย่าอีกครั้ง “ด้านหน้ามีโรงเตี๊ยม พวกเราค้างแรมกันที่มีก่อน” หงเฟยหย่าที่ขี่ม้าอยู่ข้างกัน เขาทำเ
더 보기
บทที่ 9 ในห้วงฝัน
บทที่ 9 ในห้วงฝัน ยามดึกของค่ำคืน หลิวรั่วอันที่หลับใหลอยู่บนเตียงไม้ ชายหนุ่มนอนนิ่งร่างกายผ่อนคลายเต็มที่ ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ หลิวรั่วอันค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความร้อนที่นาบลงบนผิวกายราวกับความฝัน ริมฝีปากหนาเผยอออก พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มติดขัดขึ้นมา ราวกับห้วงฝันอันแสนวาบหวาม ชายหนุ่มรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่แนบลงบนผิวกายอย่างแผ่วเบา ความร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแนวลำคอ ไล่ลงมาจนถึงแผงอก ความอุ่นร้อนลากไล้ไปมาคล้ายกับมีเจตนาหยอกเย้ายั่วยวนจนไม่อาจต่อต้าน “อืม...” เสียงครางต่ำหลุดออกจากลำคอโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากหนาเผยอออก พร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันขึ้นตามสัมผัสอันเร่าร้อน แต่กลับแฝงด้วยความเย้ายวนใจ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดและหอบถี่ขึ้นมา ความร้อนรุ่มลุกโชนไปทั่วร่างกายจนร่างจนหลิวรั่วอันเผลอบิดเร้าและแอ่นรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว ความอุ่นร้อนยังคงไล้วนไปมา จากนั้นก็ลากไล้ลงไปยังเบื้องล่าง เส้นประสาทแข็งตึงขึ้น หน้าท้องเขม็งเกร็งจนรู้สึกปวดหน
더 보기
บทที่ 10 งานเลี้ยง
บทที่ 10 งานเลี้ยง ภายในเมืองหลวงได้มีการจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับ “จางลู่เหวิน” แม่ทัพคนใหม่ของแคว้นเจี้ยน วังหลวงถูกจัดเตรียมเป็นสถานที่จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันมาร่วมงานอย่างคับคั่ง หงฟางซินในชุดสีน้ำเงินปักเลื่อมทองยืนอยู่ภายในงานด้วยความกระตือรือร้น ดวงตาคมเอาแต่กวาดสายตามองหาหญิงสาวในดวงใจ โดยมิได้สนใจสายตาของเหล่าคุณหนูสกุลต่างๆ ที่เอาแต่ทอดสายตามองเขาอย่างหวานซึ้ง เป้าหมายเดียวของเขาในงานวันนี้คงมีแต่เพียง “เจียงอันเล่อ” หญิงสาวที่เขาเพียรพยายามแวะเวียนไปหาที่สกุลเจียงอยู่ไม่ขาด แต่ชายหนุ่มกลับต้องผิดหวังไปเสียแทบทุกครั้งจนเขารู้สึกอ่อนใจ แต่คนเช่นเขาไหนเลยจะละความพยายามไปได้โดยง่าย ชายหนุ่มจึงตั้งใจอาศัยงานเลี้ยงครั้งนี้ เพื่อหาทางเข้าใกล้หญิงสาวอีกครั้ง “เจ้าไปดูสิ...คนจากสกุลเจียงมาหรือยัง” หงฟางซินกระซิบบอกคนสนิทอีกครั้ง นี่แทบจะเป็นคำถามนับครั้งที่สิบที่เขาเอาแต่ถามคนสนิทอย่างไม่ขาดปาก เพียงไม่นานร่างของชายวัยกลางคนพร้อมกับหญิงสาวก็เดินเข้ามาด้านใน ดวงตาของหงฟางซินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นดี
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status