แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย

แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย

last updateLast Updated : 2025-07-12
By:  Luffy.gCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
58Chapters
2.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อบุรุษที่หมายปองมีใจให้กับสตรีอื่น และสตรีผู้นั้นก็เป็นถึงสหายรักของตน เฉินเส้าหว่านจึงรับอาสาเป็นแม่สื่อให้กับเขา พร้อมกับหาทางพิชิตใจชายในดวงใจให้สำเร็จ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 เร่งรัด

It was already ten at night by the time Sienna saw the last of the funeral guests off.

She dragged herself home on heavy legs and froze when she saw the pair of men’s shoes in the entryway.

Her husband was back.

He’d been unreachable for seven days.

Her father’s death had come quickly. From the moment his condition took a turn to the moment he passed, only three days had gone by. During that time, Sienna had called Grant at least fifty times.

He hadn’t answered once.

From the hospital to the funeral home and then the funeral itself, she never would’ve made it through without the help of friends and family.

The scent of lilies and candle wax still clung to her clothes, clashing with the crisp fir fragrance filling the house.

Exhausted, she set her purse on the entryway table, slipped off her shoes, and walked inside.

Grant was leaning against the living room window, talking on the phone.

Sienna stood in the hallway and watched him.

His voice was low, and a faint smile played at the corners of his mouth.

A bitter smile touched her lips.

So his phone did work.

She’d almost thought he’d lost it.

She was too exhausted to speak, much less ask why he’d disappeared without a word.

It didn’t matter anymore.

She’d married him because of the medical resources at his disposal. Now that her father was gone, she had no use for them.

Their hollow marriage had dragged on for three years.

It was time to end it.

All she wanted now was to go upstairs, take a shower, and sleep.

Her foot had just landed on the third step when Grant spoke behind her.

“Where were you? Why are you home so late?”

There was a note of reproach in his voice.

Sienna had always been predictable. She didn’t like socializing, and she came straight home after work every day. Her entire life revolved around her husband and the kitchen.

Even while her father was in the hospital, she made sure everything was ready before Grant came home from work.

His shoes were always polished and neatly arranged by the door. His shirts were pressed and hanging perfectly in the closet. Every night before nine, his study was filled with the fragrance he liked, and a fresh cup of black tea waited on his desk.

She’d done all of it to keep her father alive.

And what had it gotten her?

The neurosurgeon scheduled to operate on her father had been reassigned to Germany at the last minute by Grant.

Her father’s condition hadn’t suddenly deteriorated. He’d been critical all along.

Grant had known that, yet he’d still chosen the patient in Germany without even discussing it with her.

Sienna stopped but didn’t answer.

His footsteps approached from behind. His tall figure moved past her, blocking the stairs.

“The surgery in Germany went well. Dr. Hayes should be back in Oakhaven soon. Once he returns, I’ll arrange your father’s surgery.”

Sienna’s fingers curled slightly at her sides.

The shadows hid the grief on her face, and her voice was empty of emotion.

“There’s no need.”

Grant frowned, assuming she was upset because he hadn’t answered her calls.

He explained patiently, “I’ve been with Claire these past few days. She was terrified about her father’s surgery.”

Claire Bennett was the younger daughter of the Bennett family, longtime friends of the Sullivans.

What a convenient excuse.

Sienna lowered her eyes as a cold sense of absurdity settled over her.

If Sienna had never entered the picture, Claire probably would’ve been the one standing at Grant’s side all along.

Claire had been worried, so Grant had vanished for an entire week to comfort her.

“Got it,” Sienna replied wearily.

She stepped around him and tried to continue upstairs.

Grant blocked her again and placed his hands gently on her shoulders.

“I came straight home the second everything was settled.”

Straight home.

“Should I thank you, then?” Sienna asked.

Should she thank him for remembering to come home after spending seven days with Claire?

Grant drew his brows, impatience creeping into his expression.

“What’s gotten into you tonight? Why are you being so sarcastic? I already explained what happened. What exactly are you upset about?”

Upset?

Sienna almost laughed.

Her father had been dead for three days. She’d planned his funeral, buried him, and seen off every last guest.

Yet Grant hadn’t heard a single word about it.

Her father had even been treated at a hospital owned by Sullivan Corporation.

Their marriage was secret, but even if Grant knew nothing, what about the assistant who handled everything for him?

Perhaps even his assistant believed anything involving Sienna wasn’t important enough to bother Grant with.

She looked up at the face before her and suddenly felt that none of it mattered anymore.

Her lips curved faintly as she spoke in a voice barely above a whisper.

“Grant, I want a divorce.”

She’d had enough of being a wife to a husband who was never there.

She’d had enough of spending every day revolving around him.

Most of all, she hated the person she’d become just to please him.

Grant froze, as if he needed a moment to process what she’d said. His cold, unreadable eyes studied her.

“Because I didn’t answer your calls?”

Sienna lowered her gaze, hiding the last trace of light in her eyes.

“Yes. Because you didn’t answer.”

There was no point explaining.

She was too tired to argue.

She pushed past him and continued upstairs.

“Sienna, have you thought about how you’ll survive without me? Can you afford your father’s medical bills on your own?”

She stopped at the turn in the staircase.

Grant slipped his hands into his pockets and narrowed his eyes, his voice low and firm.

“I’ll pretend you never said any of this. Get some rest.”

The stairwell was dark, but Sienna still caught the flicker of emotion in his eyes.

Contempt.

The casual contempt of a man who believed he held all the power.

Grant’s phone rang again.

He took it out, glanced at the caller ID, then turned off the screen and headed downstairs.

Sienna’s nails dug deep into her palms as she watched him walk away. She fought to swallow the painful tightness in her throat.

“I’ll have the divorce papers drawn up as soon as possible. I’ll have them delivered to your office.”

His steps faltered for a split second.

Then he kept walking.

A few seconds later, the front door closed.

Silence settled over the living room once more. An engine started outside, then gradually faded into the distance.

Sienna’s strength gave out.

She sank onto the floor, the cold marble seeping through her clothes.

It was nothing compared to the chill inside her.

Her phone vibrated.

She answered, and her best friend Tessa Mendes’s voice came through the line.

Tessa was overseas. Although she hadn’t been able to return for the funeral, she’d arranged for people to help Sienna with everything.

“Sienna, I’ve taken care of the arrangements. When are you planning to ask him for a divorce?”

Sienna’s fingertips had gone numb.

After a brief pause, she said, “I already did.”

Her eyes swept across the enormous villa.

Over the past three years, she’d dusted every decoration in the house more times than she could count.

Grant liked peace and quiet, so she’d dismissed the live-in staff. Aside from the cleaners who came on a set schedule, she handled everything herself.

She’d once been naive enough to think of this place as her home.

Now, it felt completely unfamiliar.

She had no one to blame but herself.

She’d made herself small for him, then foolishly expected him to value her.

Tessa was clearly surprised by how quickly she’d done it.

“So, did Grant agree?”

“His opinion doesn’t matter.”

Tessa didn’t press her.

She’d seen how much Sienna had lowered herself throughout the marriage. What had happened to her father was unforgivable.

Tessa fully supported the divorce.

Still, she had a feeling Grant wouldn’t let Sienna go so easily.

He had everything to lose and nothing to gain from a divorce.

“Now that you’ve asked for a divorce, you obviously need to move out. You have the key to my place in Clearwater Bay. Let me know when you’re moving, and I’ll send someone to help.”

A faint smile touched Sienna’s lips.

For some reason, her nose began to sting.

“Thank you, Tess.”

Tessa laughed softly.

“You don’t have to thank me. Just remember, as long as I’m here, you’ll always have somewhere to turn.”

She sighed before adding earnestly, “Don’t let yourself stay trapped in a relationship that isn’t worth it. No one is worth losing your pride or dimming your light.”

Warm tears fell from Sienna’s eyes and splashed against the floor.

She nodded softly.

“Oh, there’s one more thing,” Tessa said. “I almost forgot to tell you. I think Rowan Reed is back in the country.”

Rowan Reed!

Sienna’s grip tightened sharply around her phone as an unreadable emotion clouded her eyes.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
58 Chapters
บทที่ 1 เร่งรัด
บทที่ 1 เร่งรัด “ปึง...” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นไปทั่วตำหนักของฮองเฮา เม่งฉีเต๋อถึงกับบันดาลโทสะอย่างหนัก ใบหน้าของนางแดงก่ำแล่นริ้วไปทั่วร่างของหญิงวัยกลางคน สายตาของนางยังคงจ้องหน้าบุตรชายคนโต “หงเฟยหย่า” รัชทายาทของแคว้นเจี้ยนอย่างเหลืออด “นี่เจ้าคิดจะทำให้ข้าอกแตกไปเลยเช่นนั้นหรือ” เสียงตวาดด้วยความโมโหและร้อนใจจนถึงกับแผดเสียงออกมา หงเฟยหย่าถอดทอนหายใจพร้อมกับเบือนหน้าอย่างรู้สึกเหนื่อยใจยิ่งนัก แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่งอย่างสงวนท่าทีเช่นเคย “เสด็จแม่ ข้าบอกท่านหลายครั้งแล้วว่าข้ายังไม่มีความคิดที่จะแต่งงานในเวลานี้” “แต่นี่เจ้าอายุยี่สิบห้าแล้วนะ องค์ชายคนอื่นๆ ต่างมี สตรีในวังหลังมากมาย...แล้วดูเจ้าสิ วังหลังของเจ้านั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งกระทั่งสาวใช้อุ่นเตียงแม้สักคนเดียว” “โธ่...เสด็จแม่ ท่านอย่าได้เป็นกังวลกับข้าเช่นนี้เลย หากวันใดข้าพบคนที่ต้องใจแล้วละก็ ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่มีวันปล่อยคนผู้นั้นไปเป็นแน่” หงเฟยหย่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตารีเรียวราวกับเหยี่ยวหรี่ลง สองคิ้วขมวดแน่นด้วยความตึงเครียดพร้อมกับจ้องมองมารดาของตนอย่างต้องก
Read more
บทที่ 2 สะดุดตา
บทที่ 2 สะดุดตา หลังจากหงฟางซินออกจากตำหนักของเม่งฉีเต๋อแล้ว เขาก็รีบวิ่งไล่ตามหงเฟยหย่าไปในทันที ดวงตากวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อมองหาเขาที่เดินนำหน้าไปก่อนหน้านี้ และกว่าที่หงฟางซินจะวิ่งตามหงเฟยหย่าทันก็เล่นเอาชายหนุ่มถึงกับหอบเหนื่อยขึ้นมาในทันที “เสด็จพี่ โปรดรอข้าก่อน” หงฟางซินตะโกนเรียกเสียงดังขณะพยายามเร่งฝีเท้าตามหลังไปด้วยความกระหืดกระหอบ หงเฟยหย่าชะงักเท้าตามเสียงร้องพร้อมกับหันหลังกลับมายังน้องชายของตน ดวงตาคมกริบมองสบกับใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อของน้องชาย ใบหน้ายังคงเคร่งเครียดจากการสนทนาเมื่อครู่กับพระมารดา “เจ้ายังมีธุระอันใดกับข้าอีกหรือ” ชายหนุ่มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูหงุดหงิดไม่หาย “โธ่...เสด็จพี่ ท่านอย่าได้เอาอารมณ์มาลงใส่ข้าเลย ข้าแค่จะถามท่านว่างานเลี้ยงชมดอกไม้ เสด็จพี่จะไปหรือไม่” หงฟางซินถามอย่างระมัดระวัง กลัวจะไปกระตุ้นอารมณ์ที่กำลังเดือดของพี่ชาย หงเฟยหย่าได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าบูดบึ้งและเคร่งเครียดลง เขายกมือขึ้นลูบหน้าผากตนเองก่อนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงต่ำ “งานเลี้ยงเช่นนั้นมิได้อยู่
Read more
บทที่ 3 สหาย
บทที่ 3 สหาย ทางด้านหงเฟยหย่าที่เดินทางกลับมายังตำหนักของตน เขาก้าวเท้าตรงไปยังห้องนอนด้วยท่าทางอ่อนเพลียยิ่งนัก ชายหนุ่มหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า และอ่อนใจกับสิ่งที่มารดาของเขาพยายามยัดเยียดให้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดระหว่างคิ้วที่ขมวดแน่นจนแทบจะเป็นปมขึ้นมา หลิวรั่วอันเดินมารินน้ำชาให้กับชายหนุ่มตรงหน้า ท่าทางอ่อนน้อมเมื่อสักครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกันเองและผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น “เฟยหย่า...ท่านจะลำบากใจอันใดกันนักหนา กับแค่หญิงสาวข้างกายเพียงไม่กี่คน ท่านก็รับเข้าตำหนักหลังก็เพียงพอแล้ว” หลิวรั่วอันเอ่ยปากออกมาอย่างเป็นกันเอง คำเรียกขานที่ดูเป็นทางการก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสนิทสนมขึ้นมา อันที่จริงหลิวรั่วอันนั้นเป็นเพื่อนเล่นวัยเยาว์ของหงเฟยหย่ามาตั้งแต่เด็ก พวกเขาเรียกได้ว่าแทบจะตัวติดกันไปเสียทุกเวลาทีเดียว ชายหนุ่มเป็นบุตรชายของหลิวฟู่เว่ย เสนาบดีกรมคลัง แต่เพราะชายหนุ่มชื่นชอบการต่อสู้ตั้งแต่ยังเล็ก ดังนั้นเขาจึงมุ่งความสนใจไปกับการฝึกซ้อมวรยุทธ์ และได้กลายเป็นสหายร่วมเรียนกับหงเฟยหย่า จนกระทั่งบัดนี้เขาได้กลายมาเป็นองครักษ์ข้างกายขอ
Read more
บทที่ 4 งานเลี้ยงชมดอกไม้
บทที่ 4 งานเลี้ยงชมดอกไม้ “องค์ชายได้เวลาไปร่วมงานเลี้ยงในวังแล้วขอรับ” คนสนิทเดินเข้าตามหงฟางซิน เมื่อได้เวลาเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงชมดอกไม้ในวังตามคำสั่งของฮองเฮา หงฟางซินลุกขึ้นแต่งกายด้วยชุดที่สง่างามเป็นพิเศษ เขาหันไปหาคนสนิทอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ “เรื่องคุณหนูเจียงที่ข้าให้ไปสืบเป็นเช่นใดบ้าง” “ข้าน้อยให้คนตรวจสอบแล้ว คุณหนูเจียงจะเข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ด้วยขอรับ” รายงานที่คนสนิทบอกมาทำให้หงฟางซินยิ้มกริ่มขึ้นมาด้วยความเบิกบานใจ ท่าทางเบื่อหน่ายก่อนหน้าหายวับไปในทันที ปรากฏเพียงความตื่นเต้นที่มีบนใบหน้า “เช่นนั้นก็รีบไปเถิด” หงฟางซินรีบเดินทางไปยังวังหลวงในทันที ภายในใจร้อนรนอยากเจอหน้าหญิงสาวผู้นั้นอีกสักหน ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าก้าวไปตามทางเดินด้วยใจที่เหม่อลอย ฉับพลันร่างบางก็ปะทะเข้ากับแผงอกของเขาเข้าอย่างจัง “โอ๊ย...” เสียงร้องดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ลอยหวือจนเกือบจะก้มลงไปกับพื้น หงฟางซินยกมือขึ้นคว้าเอวบางเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณพร้อมกับดึงร่างบางเข้าหาตัวเองก่อนที่ร่างขอ
Read more
บทที่ 5 ทำความรู้จัก
บทที่ 5 ทำความรู้จัก ภายใต้ร่มเงาของต้นหลิวใหญ่ที่ปลูกเรียงรายริมสระน้ำกลางสวนหลวง เสียงพิณที่บรรเลงแผ่วเบาจากศาลาริมน้ำลอยละล่องมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของบุปผานานาพรรณ กลุ่มบุตรสาวของขุนนางจวนต่างๆ ต่างพากันจับกลุ่มสนทนา หัวร่อต่อกระซิบกันโดยบทสนทนาเหล่านั้นล้วนไม่พ้นเรื่องที่ฮองเฮาต้องการหาคู่ครองเคียงกายให้กับองค์รัชทายาทและองค์ชายห้า เจียงอันเล่อที่รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก มิใช่ว่านางจะไม่รู้วัตถุประสงค์ของการจัดงานครั้งนี้ แต่เพราะหัวใจของนางยึดติดอยู่กับเพียงหานอี้หลงผู้เดียวเท่านั้น นางจึงเลือกหลบมานั่งอยู่เพียงลำพังใต้ต้นหลิว แววตาเหม่อลอยอย่างมิได้ใส่ใจกับเรื่องราวดังกล่าวทำเพียงนั่งรอฆ่าเวลาจนกว่างานเลี้ยงจะสิ้นสุดลง ทว่าเจียงอันเล่อก็ต้องสะดุ้งตัวโยนขึ้น เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกดังขึ้นมาจากทางด้านข้าง “คุณหนูเจียง...” เสียงทุ้มและนุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับร่างของหงฟางซินที่ก้าวมาหยุดตรงด้านหน้าของนาง เจียงอันเล่อเงยหน้าขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นย่อกายเคารพตามธรรมเนียมอย่างสุภาพ “คารวะ...องค์ชายเก้า” หงฟา
Read more
บทที่ 6 ตามตื๊อ
บทที่ 6 ตามตื๊อ หลังจากงานเลี้ยงจบ หงฟางซินก็พยายามหาทางติดต่อกับเจียงอันเล่อ เขาถึงกับเดินทางไปยังจวนสกุลเจียงเพื่อขอพบกับหญิงสาว “นายท่านขอรับ...องค์ชายเก้าเสด็จมาขอรับ” เสียงของพ่อบ้านที่รีบเข้ามารายงานต่อเจียงเสิ่นเย่วได้ทราบ เจียงเสิ่นเย่วเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาฉายความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหุบเอกสารในมือลงแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน “องค์ชายเก้า...เหตุใดจึงมาที่นี่โดยมิได้นัดหมายกัน” เจียงเสิ่นเย่วพึมพำออกมา สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเอ่ยออกคำสั่งออกไป “ไปเชิญองค์ชายเข้ามา” ไม่นานนักร่างสูงในชุดสีฟ้าครามปักดิ้นทองของหงฟางซินก็ก้าวเข้ามาภายในโถงกว้าง เส้นผมถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าแต้มรอยยิ้มอ่อน ดวงตาสุขุมและสงบนิ่งสะท้อนถึงความมั่นใจในตัวเอง “คารวะองค์ชายเก้า” เจียงเสิ่นเย่วโค้งกายต้อนรับอย่างนอบน้อม หงฟางซินยกมือขึ้นพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นด้วยท่าทีนอบน้อมไม่แพ้กัน “ท่านโหวอย่าได้มากพิธี วันนี้ข้ามารบกวนถึงจวนโดยมิได้นัดไว้ ต้องขออภัยด้วยอย่างยิ่ง” “หามิได้ องค์ชายโปรดประทับนั่งก่อนเ
Read more
บทที่ 7 ราชการลับ
บทที่ 7 ราชการลับ ภายในตำหนักอักษร หงจูเหลียงนั่งตรวจฎีกาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด มือใหญ่ที่มีรอยเหี่ยวย่นตามกาลเวลากำแน่นด้วยความโมโหอย่างไม่อาจควบคุม หงเฟยหย่าสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มขลิบทองก้าวเข้ามาภายในพร้อมกับโค้งกายคำนับ “ถวายพระพร เสด็จพ่อ” “รัชทายาท...เจ้ามาก็ดีแล้ว” หงจูเหลียงละสายตาจากฎีกาฉบับหนึ่งในมือ ก่อนจะโบกพระหัตถ์ไปมาอย่างไม่ใส่ใจพิธีการมากนัก เขาเงยหน้ามองบุตรชาย พร้อมกับหันไปหาขันทีด้านข้างในทันที ขันทีรีบหยิบฎีกาตรงเข้าไปหาหงเฟยหย่าพร้อมกับยื่นให้เขาอย่างรู้งาน หงเฟยหย่าอ่านฎีกาฉบับดังกล่าวพร้อมใบหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมาในทันที “เสด็จพ่อมีความคิดเห็นเช่นใด” “ข้าเรียกเจ้ามาเข้าเฝ้าโดยด่วนก็เพราะเรื่องนี้” หงจูเหลียงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงนิ่งเย็น “เมื่อคืนมีฎีกาฉบับหนึ่งส่งตรงจากผู้ตรวจการเมืองเจี้ยนหนาน แจ้งว่ามีการทุจริตเงินภาษีและเบียดบังเสบียงหลวงอย่างโจ่งแจ้ง ทั้งยังมีเบาะแสว่าขุนนางท้องถิ่นพัวพันโดยตรง” ชายสูงวัยกล่าวออกมาพร้อมใบหน้าที่ถมึงทึง ดวงตาลุกวาวด้วยโทสะที่มี “เรื่องนี้ดูผิวเผินก็ไม่ต่างจากการทุจริตโดยทั่
Read more
บทที่ 8 ค้างคืน
บทที่ 8 ค้างคืน รุ่งสางของวันใหม่ ร่างของชายสองคนขึ้นควบม้าออกเดินทางออกจากเมืองหลวง หงเฟยหย่าในชุดสีน้ำตาลเรียบง่ายไม่ต่างจากหลิวรั่วอันที่ควบม้าเคียงข้างกันไปราวกับภาพวาดของคู่หูจอมยุทธ์พเนจรที่เดินทางร่อนเร่เคียงข้างกันไปอย่างรู้ใจ “เมืองเจี้ยนหนานอยู่ห่างจากเมืองหลวงราวสามวัน หากพวกเราเร่งรีบสักหน่อยคงไปถึงได้ภายในสองวันกระมัง” “ครั้งนี้พวกเราออกเดินทางในฐานะพี่น้องในครอบครัวพ่อค้า เจ้าก็อย่าแสดงพิรุธอันใดออกมาเล่า” หงเฟยหย่ากำชับเขาอีกครั้ง ทั้งสองควบม้าตรงไปด้านหน้าด้วยความเร็วที่สูสีกันโดยมิได้กล่าวสิ่งใดต่อกันอีก เมืองหลวงค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งลับสายตา ดวงหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นของทั้งสองฉายชัดออกมาด้วยความแน่วแน่ในการปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จในจงได้ แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนของช่วงพลบค่ำทอดตัวไปตามถนนที่ทอดยาวไกลสุดสายตา หลิวรั่วอันค่อยๆ กระตุกบังเหียนเพื่อชะลอความเร็วของม้าลง ก่อนจะหันไปกล่าวกับหงเฟยหย่าอีกครั้ง “ด้านหน้ามีโรงเตี๊ยม พวกเราค้างแรมกันที่มีก่อน” หงเฟยหย่าที่ขี่ม้าอยู่ข้างกัน เขาทำเ
Read more
บทที่ 9 ในห้วงฝัน
บทที่ 9 ในห้วงฝัน ยามดึกของค่ำคืน หลิวรั่วอันที่หลับใหลอยู่บนเตียงไม้ ชายหนุ่มนอนนิ่งร่างกายผ่อนคลายเต็มที่ ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใดที่ความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ หลิวรั่วอันค่อยๆ ขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความร้อนที่นาบลงบนผิวกายราวกับความฝัน ริมฝีปากหนาเผยอออก พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มติดขัดขึ้นมา ราวกับห้วงฝันอันแสนวาบหวาม ชายหนุ่มรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนที่แนบลงบนผิวกายอย่างแผ่วเบา ความร้อนผ่าวลูบไล้ไปตามแนวลำคอ ไล่ลงมาจนถึงแผงอก ความอุ่นร้อนลากไล้ไปมาคล้ายกับมีเจตนาหยอกเย้ายั่วยวนจนไม่อาจต่อต้าน “อืม...” เสียงครางต่ำหลุดออกจากลำคอโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากหนาเผยอออก พร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันขึ้นตามสัมผัสอันเร่าร้อน แต่กลับแฝงด้วยความเย้ายวนใจ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดและหอบถี่ขึ้นมา ความร้อนรุ่มลุกโชนไปทั่วร่างกายจนร่างจนหลิวรั่วอันเผลอบิดเร้าและแอ่นรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว ความอุ่นร้อนยังคงไล้วนไปมา จากนั้นก็ลากไล้ลงไปยังเบื้องล่าง เส้นประสาทแข็งตึงขึ้น หน้าท้องเขม็งเกร็งจนรู้สึกปวดหน
Read more
บทที่ 10 งานเลี้ยง
บทที่ 10 งานเลี้ยง ภายในเมืองหลวงได้มีการจัดเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับ “จางลู่เหวิน” แม่ทัพคนใหม่ของแคว้นเจี้ยน วังหลวงถูกจัดเตรียมเป็นสถานที่จัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันมาร่วมงานอย่างคับคั่ง หงฟางซินในชุดสีน้ำเงินปักเลื่อมทองยืนอยู่ภายในงานด้วยความกระตือรือร้น ดวงตาคมเอาแต่กวาดสายตามองหาหญิงสาวในดวงใจ โดยมิได้สนใจสายตาของเหล่าคุณหนูสกุลต่างๆ ที่เอาแต่ทอดสายตามองเขาอย่างหวานซึ้ง เป้าหมายเดียวของเขาในงานวันนี้คงมีแต่เพียง “เจียงอันเล่อ” หญิงสาวที่เขาเพียรพยายามแวะเวียนไปหาที่สกุลเจียงอยู่ไม่ขาด แต่ชายหนุ่มกลับต้องผิดหวังไปเสียแทบทุกครั้งจนเขารู้สึกอ่อนใจ แต่คนเช่นเขาไหนเลยจะละความพยายามไปได้โดยง่าย ชายหนุ่มจึงตั้งใจอาศัยงานเลี้ยงครั้งนี้ เพื่อหาทางเข้าใกล้หญิงสาวอีกครั้ง “เจ้าไปดูสิ...คนจากสกุลเจียงมาหรือยัง” หงฟางซินกระซิบบอกคนสนิทอีกครั้ง นี่แทบจะเป็นคำถามนับครั้งที่สิบที่เขาเอาแต่ถามคนสนิทอย่างไม่ขาดปาก เพียงไม่นานร่างของชายวัยกลางคนพร้อมกับหญิงสาวก็เดินเข้ามาด้านใน ดวงตาของหงฟางซินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้นดี
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status