แม่สื่อเช่นข้าจะชนะใจองค์ชาย

บทที่ 1 เร่งรัด

         “ปึง...” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นไปทั่วตำหนักของฮองเฮา เม่งฉีเต๋อถึงกับบันดาลโทสะอย่างหนัก ใบหน้าของนางแดงก่ำแล่นริ้วไปทั่วร่างของหญิงวัยกลางคน สายตาของนางยังคงจ้องหน้าบุตรชายคนโต “หงเฟยหย่า” รัชทายาทของแคว้นเจี้ยนอย่างเหลืออด

         “นี่เจ้าคิดจะทำให้ข้าอกแตกไปเลยเช่นนั้นหรือ” เสียงตวาดด้วยความโมโหและร้อนใจจนถึงกับแผดเสียงออกมา

         หงเฟยหย่าถอดทอนหายใจพร้อมกับเบือนหน้าอย่างรู้สึกเหนื่อยใจยิ่งนัก แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่งอย่างสงวนท่าทีเช่นเคย “เสด็จแม่ ข้าบอกท่านหลายครั้งแล้วว่าข้ายังไม่มีความคิดที่จะแต่งงานในเวลานี้”

         “แต่นี่เจ้าอายุยี่สิบห้าแล้วนะ องค์ชายคนอื่นๆ ต่างมี สตรีในวังหลังมากมาย...แล้วดูเจ้าสิ วังหลังของเจ้านั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งกระทั่งสาวใช้อุ่นเตียงแม้สักคนเดียว”

          “โธ่...เสด็จแม่ ท่านอย่าได้เป็นกังวลกับข้าเช่นนี้เลย หากวันใดข้าพบคนที่ต้องใจแล้วละก็ ข้าสัญญาว่าข้าจะไม่มีวันปล่อยคนผู้นั้นไปเป็นแน่” หงเฟยหย่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ดวงตารีเรียวราวกับเหยี่ยวหรี่ลง สองคิ้วขมวดแน่นด้วยความตึงเครียดพร้อมกับจ้องมองมารดาของตนอย่างต้องการให้นางเลิกคาดคั้นเขาเสียที

         หลิวรั่วอัน องครักษ์ข้างกายของหงเฟยหย่าก้มหน้าพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมาอย่างนึกขบขันกับคำกล่าวของชายหนุ่มตรงหน้า ตั้งแต่เขารู้จักกับหงเฟยหย่ามาก็ไม่เคยเห็นเขาปรายตามองหญิงสาวคนใดแม้แต่น้อย แต่เขากลับกล่าวคำมั่นราวกับพบคนที่ถูกใจเสียแล้ว

          หงเฟยหย่าหรี่ตาลงพร้อมกับปรายตามองหลิวรั่วอันด้วยสายตาตำหนิ ก่อนจะหันกลับไปหามารดาเช่นเคย

         หลิวรั่วอันได้แต่เม้มปากลงและก้มหน้าลงต่ำอย่างสงบเสงี่ยมอีกครั้ง

          “เจ้าก็ลองดูก่อนเถิด...วันก่อนข้าได้เจอคุณหนูซางหว่านถิง บุตรสาวของใต้เท้าซาง ข้าดูแล้วนางนั้นหน้าตาหมดจด กริยาท่าทางล้วนแล้วแต่เหมาะสมกับเจ้ายิ่งนัก แม้เวลานี้เจ้าจะยังมิได้คิดผูกสมัครรักใคร่กับนาง แต่อย่างน้อย เจ้าก็ควรหาเวลาทำความรู้จักกันเสียก็มิได้เสียหายอันใด” เม่งฉีเต๋อยังคงเกลี้ยกล่อมบุตรชายอีกครั้ง ตำแหน่งรัชทายาทนั้นหากมิมีทายาทสืบสายเลือดเช่นนั้นจะมั่นคงได้เช่นใด

         “เสด็จแม่...สตรีเหล่านั้นล้วนแล้วแต่ไร้แก่นสาร ท่านอย่าได้บังคับข้าอีกเลย” หงเฟยหย่ายังคงยืนกรานเช่นเดิมโดยมิได้สนใจมารดาที่เวลานี้นางได้ควันออกหูอีกครั้ง เมื่อถูกบุตรชายขัดใจอย่างไม่ไว้หน้า

         หงฟางซินที่ยืนอยู่ด้านข้างก็รีบปรี่เข้ามานั่งด้านข้างมารดาพร้อมกับบีบมือนางอย่างต้องการแก้สถานการณ์ที่กำลังจะปะทุอีกครั้ง “เสด็จแม่...นานทีพวกเราจะอยู่กันพร้อมหน้า วันนี้ข้าว่าเรื่องนี้พอแค่นี้ก่อนเถิด” ชายหนุ่มรีบเฉไฉเปลี่ยนเรื่องในทันที นี่เป็นครั้งที่กี่หนแล้วที่เขาต้องยืนฟังมารดาและพี่ชายทุ่มเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องสตรีในตำหนักหลังของพี่ชายของตน

         “เจ้าก็อีกคน เวลานี้เจ้าก็อายุเหมาะสมแล้ว ข้าจะต้องรีบหาสตรีที่คู่ควรให้กับเจ้าเสียที จะได้ไม่ต้องเหมือนพี่ชายเจ้า ที่เอาแต่ล่องลอยเช่นนี้” เม่งฉีเต๋อมิวายหันมาแหวใส่บุตรชายคนเล็กอีกครั้ง

         หงฟางซินได้แต่ทำหน้าเหวอขึ้นมา เมื่อจู่ๆ มารดาวกกลับมาหาเรื่องเขาแทนพี่ชายไปเสียได้

         หงเฟยหย่าได้แต่กลั้นหัวเราะอย่างหนัก แต่ก็มิวายหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กับน้องชายอย่างนึกชอบใจ

         หงฟางซินได้แต่เบ้ปากอย่างนึกขัดเคืองที่เขาต้องมาพลอยโดนหางเลขจากมารดาไปอีกคน “เสด็จแม่...ท่านโมโหเสด็จพี่แล้วเหตุใด ท่านจึงมาลงที่ข้าเล่า” ชายหนุ่มมิวายบ่นกระปอดกระแปดออกมาอย่างช่วยไม่ได้

         “ไม่รู้แหละ เอาเป็นว่าข้าจะจัดงานชมดอกไม้ ข้าตั้งใจจะเชิญเหล่าสตรีในเมืองหลวงมาร่วมงานเลี้ยง พวกเจ้าสองคนก็จงเตรียมตัวไว้ให้ดี” เม่งฉีเต๋อกล่าวตัดบทอย่างเอาแต่ใจ นางหมายมาดอย่างแรงกล้าว่าจะต้องหาคู่ครองที่เหมาะสมให้แก่บุตรชายทั้งสองของนางให้จงได้

         เสียงพ่นลมหายใจดังลึกขึ้นมา หงเฟยหย่าได้แต่เม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นอย่างไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงกับมารดาของตนต่อไปอีก “เสด็จแม่ ข้ายังราชกิจที่ต้องดูแล เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เอาไว้วันหน้าข้าจะหาเวลามาเยี่ยมท่านในคราวหลัง”

         หงเฟยหย่ากล่าวจบก็โค้งตัวคำนับลามารดาในทันที เขาหันกายกลับพร้อมกับปรายตาไปยังหลิวรั่วอันอย่างให้สัญญาณ “กลับได้แล้ว”

         สิ้นคำสั่งหลิวรั่วอันก็รีบโค้งกายคำนับลาเม่งฉีเต๋อและหงฟางซินอย่างเร่งรีบ พร้อมกับก้าวเท้าตามหลังเจ้านายของตนออกจากตำหนักไปเช่นกัน

         “นี่เจ้าดูสิ...ดูสิ่งที่พี่ของเจ้าทำกับข้า...ข้าพูดเรื่องนี้ทีไร พี่ของเจ้าก็ทำท่าหุนหันหนีหน้าข้าไปเสียทุกครั้ง แล้วเช่นนี้เมื่อไหร่พี่ของเจ้าจะได้แต่งงานเสียที” เม่งฉีเต๋อแทบจะลุกขึ้นเต้นเร่า เมื่อเห็นว่าบุตรชายคนโตฉวยจังหวะหลบหน้านางอีกครั้ง

         หงฟางซินได้แต่ทำหน้าเลิกลักขึ้นมาอย่างทำตัวไม่ถูก เมื่อจู่ๆ พี่ชายก็หนีเอาตัวรอดไปเสียเช่นนั้น เขาหันไปยิ้มเจื่อนให้กับมารดาอีกครั้ง “เสด็จแม่ ท่านก็รู้ว่าเสด็จพี่ย่อมมีความคิดอ่านเป็นของตนเอง เสด็จแม่ก็อย่าได้ทำให้เสด็จพี่ต้องลำบากใจอีกเลย”

         “เจ้าจะไปรู้อันใด พี่ชายของเจ้าเป็นถึงรัชทายาท แต่จนถึงบัดนี้กลับยังมิมีทายาทแม้แต่คนเดียว เช่นนั้นต่อไปตำแหน่งของเขาจะมั่นคงได้เช่นใดกัน”

         “เสด็จแม่อย่าได้เป็นกังวลเลย ไม่แน่ว่าเสด็จพี่ อาจจะพบเจอกับหญิงสาวที่ถูกใจเร็วๆ นี้ก็เป็นได้ เสด็จแม่ก็โปรดรออีกสักหน่อยเถิด” หงฟางซินยังคงเกลี้ยกล่อมมารดาให้ใจเย็นลง เขานั้นรู้ดีว่าพี่ชายของตนนั้นทั้งเย่อหยิ่งและทะนงมากเพียงใด หากเขาคิดสิ่งใดแล้ว เขาย่อมไม่แปรเปลี่ยนเป็นแน่

         “เจ้าก็อย่ามาพูดเข้าข้างพี่ชายของเจ้าให้ข้าต้องอารมณ์เสียอีกเลย” เม่งฉีเต๋อค้อนขวับใส่บุตรชายคนเล็กของตนอีกครั้ง

         หงฟางซินได้แต่ยิ้มเจื่อนด้วยความจนใจอีกครั้ง “เช่นนั้นข้าขอตัวลาก่อน เสด็จแม่โปรดรักษาพระวรกายด้วย” ชายหนุ่มกล่าวจบก็รีบล่าถอยออกไปอีกคน