12 โปรดละเว้นข้า

         หลี่หยวนหยวนยืนจ้องเขานิ่งๆ นางเคยสงสัยว่า หยางหลีเหว่ยจะใช่คนที่ทะลุมิติมาเช่นเดียวกับนางหรือไม่ แต่ก็ยังไม่สบโอกาสในการสอบถามเขาอย่างจริงจัง ครั้งแรกที่พบหน้ากันก็เริ่มเรื่องบนเตียง ครั้งต่อมา นางตามเขาไปคารวะน้ำชาแม่สามีแล้วก็ถูกเขาไล่กลับเรือน

         นางรอให้เขามาหาที่เรือนเองเพื่อจะได้มีเวลาส่วนตัวพูดคุยกัน รอจนถึงวันที่ห้าคือวันนี้ จึงได้พบกับเขาเสียที

         ประตูหน้าเรือนถูกปิดลง หยางหลีเหว่ยมองดูหญิงสาวตรงหน้า นางที่แต่งกายด้วยอาภรณ์และเครื่องประดับที่เหมาะแก่ฐานะพระชายา ดูเหมือนจะ...งามขึ้นอีกหลายส่วน

         “นั่งลงเสียสิ ข้ามีเรื่องต้องตกลงกับเจ้า”

         หลี่หยวนหยวนนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะกับเขา จ้องใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นแล้วเอื้อนเอ่ยออกมาชัดถ้อยชัดคำ “คุณก็ทะลุมิติมาใช่ไหม”

         หยางหลีเหว่ยเลิกคิ้ว “เจ้าพูดบ้าอันใด”

         “ไม่เอาน่า หัวหน้าหยาง คุณบอกฉันมาตรงๆ เถอะ คุณมาที่นี่นานหรือยัง มาได้กี่วันแล้ว” หลี่หยวนหยวนยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าต้องเป็นคนเดียวกันแน่ๆ นางจึงยื่นหน้าเข้าไปหาเข้า

         หยางหลีเหว่ยฟังวาจาประหลาดของนางแล้ว คิ้วของเขาก็ย่นเข้าหากัน “ผู้ใดคือ หัวหน้าหยาง ข้ารู้จักหรือไม่”

หลี่หยวนหยวนชะงัก “คุณไง คุณก็คือหัวหน้าของฉัน เราทำงานบริษัทเดียวกัน ฉันเป็นลูกน้องแผนกเดียวกับคุณ ติงหยวนหยวน ยายแว่นผมหน้าม้าไงเล่า”

หยางหลีเหว่ยทำหน้าฉงน เขาผงะเล็กน้อย จ้องมองดูนางที่ทำหน้าจริงจัง “สิ่งใดคือ บริษัท สิ่งใดคือแผนกและยังมีแว่น แว่นคืออันใด”

“คุณ....” นางยื่นหน้าเข้าไปหาเขา “คุณไม่ใช่หัวหน้า หยางจริงๆ หรือ”

หยางหลีเหว่ยกำลังจะหมดความอดทน “หลี่หยวนหยวน!”

หญิงสาวตกใจกับเสียงร้องตวาดของเขา ใบหน้าหล่อเหลาดูถมึงทึงน่ากลัวยิ่ง นางจึงหดคอลง “ไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ ทำไมต้องเสียงดังด้วย”

“เจ้าพูดมาให้ดีๆ หัวหน้าหยางผู้นั้น คือ ผู้ใด คงมิใช่บุรุษที่เจ้าแอบคบหาด้วยหรอกนะ เจ้าไม่รู้ว่าโทษคบชู้นั้นหนักหนาเพียงใด”

หลี่หยวนหยวนส่ายหน้า “ไม่ใช่! ข้าไม่ได้คบชู้”

หยางหลีเหว่ยยังคงโมโห เขาจึงคิดจะขู่นางต่อ “จำไว้ให้ดี ลับหลังข้าหากเจ้าคิดคบหากับผู้อื่น จะต้องถูกนำไปโบยให้เนื้อตัวแตกยับ หั่นแขนหั่นขา แล้วใส่กรงถ่วงน้ำจนตาย”

         สีหน้าท่าทางของหยางหลีเหว่ยเคร่งขรึม น้ำเสียงเหี้ยมเกรียม หลี่หยวนหยวนผงะ เขาไม่รู้เรื่องที่นางพูด เช่นนั้นตัวเขาไม่ใช่หัวหน้าหยางหลีเหว่ยหัวหน้าแผนกในบริษัทที่นางทำงานอยู่ หากนางแหย่เขาต่อไป เกิดเขาบันดาลโทสะสั่งจับนางไปทำโทษขึ้นมาจะได้ไม่คุ้มเสีย

         ‘ไม่ใช่จริงๆ ด้วย ผู้ชายคนนี้น่ากลัวกว่าหัวหน้าหยางมาก ฉายาปีศาจหน้าหยก จะว่าไปก็เหมาะกับเขามาก’

         แม้ซุนมามาจะบอกหลี่หยวนหยวนว่าอ๋องหยางผู้นี้ผ่านศึกใหญ่และเข่นฆ่าศัตรูมานับไม่ถ้วน ซ้ำยังมีเรื่องเล่าลือว่าเคยดื่มเลือดศัตรูเพื่อข่มขวัญจนชนะศึก

หลี่หยวนหยวนยังมีความหวังว่าบางทีท่านอ๋องตัวจริงอาจจะตายไปแล้วและหัวหน้าหยางของนางมาอยู่ในร่างนี้แทน แต่พอลองหยั่งเชิงครั้งนี้แล้ว นับว่า....หมดหวัง

         “เอ่อ...ข้า ข้าแค่ล้อเล่น”

         หยางหลีเหว่ยเขาก็ไม่คิดจะสนใจนาง จึงได้เอ่ยสิ่งที่ตนเองตั้งใจมาเจรจา

“หลี่หยวนหยวน เดิมทีข้ากับเจ้าก็เป็นเช่นคนแปลกหน้า ข้าไม่เคยคิดจะแต่งเจ้า ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะความต้องการของสกุลหลี่ฝ่ายเดียว บัดนี้ข้าทำตามสัญญาที่ให้กับท่านป๋อหลี่ครบถ้วนแล้ว ภายหน้าเราสองคนเป็นเช่นน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง เจ้าห้ามวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวของข้า ไม่เช่นนั้น...อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

         หลี่หยวนหยวนฟังจนจบก็ค่อยคลายความเครียดที่แบกไว้เมื่อครู่ลง นางถอนหายใจแรงออกมาคราหนึ่ง ดีที่เขามิได้คิดจะเอานางไปทำโทษเพราะพูดถึงบุรุษอื่น

“ข้าคิดอยู่แล้วเชียวว่าท่านอ๋องต้องพูดเช่นนี้”

         ชายหนุ่มชะงัก สีหน้าท่าทางของสตรีที่เคยคลั่งไคล้เขาดูเฉยชาและปล่อยวาง “เจ้าคิดจะท้าทายคำสั่งข้าหรือ”

หลี่หยวนหยวนรีบโบกมือ “ไม่กล้า! ข้าไม่กล้า” นางทำหน้าแหยๆ “ตกลง ข้าตกลง วันหน้าพวกเราไม่ยุ่งกัน ข้ากับท่านต่างคนต่างอยู่”

หยางหลีเหว่ยไม่คิดว่านางจะตกลงอย่างง่ายดาย เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยมองดูนาง ในใจนึกปรามาสว่านางอาจจะใช้แผนแสร้งปล่อยเพื่อจับ แต่นางคงคาดไม่ถึงว่าเขาจะหย่ากับนางทันทีที่ไปถึงเมืองเฉินม่าย

“เจ้าให้บ่าวไพร่เตรียมตัวเสียเถิด พรุ่งนี้ต้องเดินทางกลับเฉินม่ายแล้ว”

หลี่หยวนหยวนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ”

“เจ้าตามข้าไปเฉินม่ายครั้งนี้คงอีกนานกว่าจะได้กลับมาเมืองหลวง มีสิ่งใดต้องนำติดตัวไปด้วยก็นำไปเถอะ”

“ข้าเอาสมบัติส่วนตัวข้าทั้งหมดไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ”

“แล้วแต่เจ้า”

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก หลังจากเขาหย่ากับนางแล้วก็จะไล่นางไปอยู่ที่บ้านเดิมอีกอำเภอหนึ่ง รอจนเขาหาทางทำให้เสนาบดีชุยเลิกคิดจะใช้งานท่านป๋อหลี่ได้แล้วค่อยปล่อยนางกลับเมืองหลวง วันหน้าค่อยให้มารดาสรรหาสตรีที่เหมาะสมมาให้เขาเลือกเพื่อแต่งงานใหม่

“ท่านคิดจะหย่ากับข้าเมื่อไหร่หรือเจ้าคะ” นางโพล่งขึ้น

หยางหลีเหว่ยนิ่งไปอึดใจ มองหน้านางด้วยความประหลาดใจ

“ข้ารู้ว่าท่านเกลียดชังข้า ที่ท่านถูกบังคับให้แต่งงานก็เพราะต้องการยาจากท่านป๋อ...เอ๊ย! ท่านพ่อของข้า ตอนนี้ไท่เฟยก็หายดีแล้ว ท่านคงคิดอยากจะหย่าเต็มที”

“ข้า...” หยางหลีเหว่ยไม่คิดว่านางจะเป็นคนเปิดทางให้

“หรือว่าท่านไม่สะดวกจะหย่ากับข้าในเมืองหลวง ก็เลยจะพาข้ากลับเมืองเฉินม่ายแล้วค่อยเขียนหนังสือหย่าทีหลังเจ้าคะ” หลี่หยวนหยวนรีบชิงพูดขึ้นก่อน นางไม่อยากให้เขาคิดว่าตนเองต้องการยื้อการสมรสนี้เอาไว้เพราะเกรงว่าเขาจะคิดลงมือฆ่านางอีกครั้ง หากว่านางตามเขาไปเมืองเฉินม่ายซึ่งเขาปกครองอยู่ ไม่ว่าสิ่งใดก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น บางที...นางอาจจะตายโดยไม่รู้ตัว

“นี่เจ้า...” เขายกนิ้วขึ้นชี้หน้านาง

หลี่หยวนหยวนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเขา มีเพียงทำเช่นนี้เท่านั้น เขาจึงจะรู้ว่านางจริงใจไม่ลงมือกำจัดนางอีก

“ท่านพูดความในใจของท่านแล้ว ให้ข้าพูดความในใจกับท่านบ้าง ท่านอ๋อง ที่ผ่านมาข้ารู้ตัวแล้วว่าทำความผิดใหญ่หลวง ทำให้ท่านต้องสิ้นวาสนากับสตรีที่พึงใจ ข้ายินดีหย่ากับท่าน ขอเพียงท่านละเว้นชีวิตข้าและบ่าวไพร่ที่ติดตามข้ามาด้วยเจ้าค่ะ”

คราวนี้หยางหลีเหว่ยเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาอีก ควรเป็นเขาต่างหากที่เอ่ยปากขอหย่ากับนาง มิใช่เป็นนางที่ชิงลงมือก่อน นางเอ่ยปากขอเลิกราอย่างจริงจังทำเหมือนเขาเป็นบุรุษน่ารังเกียจที่นางอยากจะสลัดทิ้งให้เร็วที่สุด

“ข้าคิดเอาชีวิตเจ้าเมื่อใดกัน” ชายหนุ่มตวาด

หลี่หยวนหยวนเงยหน้าขึ้น “ท่านมิใช่ส่งคนมาฆ่าข้าในคืนวิวาห์หรอกหรือ เข็มพิษสลายใจนั่น ปักลงที่คอข้าแม่นยำนัก ดีที่ข้า...ยังกลับคืนมาได้”

นางอยากตะโกนออกไปด้วยซ้ำว่าเจ้าของร่างที่แท้จริงตายไปแล้ว ตายไปเพราะเข็มบ้าๆ นั่น นางที่ยังอยู่ตรงนี้มิใช่หลี่หยวนหยวนหากแต่เป็นติงหยวนหยวนต่างหาก

“ข้า ข้านี่หรือส่งคนมาฆ่าเจ้า” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “สตรีอย่างเจ้า ข้าแค่บีบคอก็สิ้นใจแล้ว เหตุใดต้องลำบากถึงเพียงนั้น”

“ข้ามิได้โกหก คืนนั้นในห้องหอมีคนลอบเข้ามาทำร้ายข้าจริง ตอนนั้นข้ากระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ดีที่ไม่ตาย พอส่งผ้าเปื้อนเลือดไปให้ท่านหมอเกาตรวจสอบก็พบว่าเป็นพิษสลายใจ”

หยางหลีเหว่ยตกตะลึง ผู้ใดกันกล้าส่งคนมาฆ่านางถึงในจวนอ๋องโดยที่คนของเขาไม่รู้ตัว “ไหนหลักฐานที่เจ้าว่า เอาออกมาให้ข้าดูสิ”

********************