11 พิษสลายใจ

ชายหนุ่มรับคำ นึกดีใจที่มารดาเองก็คิดเช่นเดียวกับเขา

“ครั้งนี้เกิดดินถล่มขึ้นมา จะว่าไปก็เท่ากับช่วยเรานะขอรับ เพราะฮ่องเต้ทรงมีพระประสงค์ให้ข้านำทหารออกช่วยเหลือชาวบ้าน เรื่องที่คิดจะลดทอนกำลังทหารจึงได้ระงับไป”

“เจ้าสั่งพ่อบ้านให้เตรียมขบวนรถม้าเถิด อีกสองวันค่อยออกเดินทาง”

“ขอรับ ท่านแม่”

หยางไท่เฟยระบายลมหายใจ “เจ้ากับนางร่วมหอกันแล้วใช่หรือไม่”

“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ ข้าดื่มยากั้นบุตรไว้ ข้าไม่ยอมให้นางมีทายาทสกุลหยางอย่างแน่นอน”

มารดาของหยางหลีเหว่ยเป็นบุตรสาวจากครอบครัวแม่ทัพ นางเป็นสตรีที่คอยสอดส่องเรื่องในแวดวงขุนนางช่วยสามี 

ช่วงการศึกครั้งใหญ่ครั้งที่สองระหว่างแคว้นต้าหลงกับเผ่าหมาป่าที่มีแคว้นเว่ยหนุนหลัง หยางไท่เฟยถูกเรียกตัวเข้าวังหลวง หนิงเฉิงอ๋องหยางข่ายนำทัพออกศึกอยู่แนวหน้า โดยมี หยางหลีเหว่ยอยู่แนวหลัง

พอมีข่าวอ๋องหยางเสียชีวิตในศึกที่หน้าผาหมื่นหมาป่าและบุตรชายเจ็บหนัก หยางไท่เฟยก็กราบทูลลาฮองไทเฮากลับเมืองเฉินม่าย ควบคุมเหตุการณ์วุ่นวายในเมืองและควานหาหมอฝีมือดีมารักษาบุตรชาย

รองแม่ทัพทั้งสี่ล้วนเป็นผู้มีฝีมือช่วยรบค้ำยันมิให้ศัตรูบุกเข้ามาในเมืองจู๋หลิงได้ยาวนานถึงครึ่งปี เป็นเวลาพอดีที่หยางหลีเหว่ยก็หายจากการบาดเจ็บ หยางไท่เฟยจึงเดินทางกลับเมืองหลวง

จากนั้นสามเดือน ท่านอ๋องหยางคนใหม่จึงรบจนได้ชัยและเข้าเมืองหลวงเพื่อรับพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้ แต่เคราะห์ร้ายที่หยางไท่เฟยกลับเกิดเป็นโรคร้ายขึ้นมาทำให้หยางหลีเหว่ยตกหลุมพรางฮองไทเฮา ต้องแต่งเอาหลี่หยวนหยวนเข้าสู่จวนอ๋อง

         “ท่านอ๋อง หวางเฟยเล่าขอรับ” องครักษ์ซูยืนรอคำสั่ง

         หลังจากวันแต่งงาน หยางหลีเหว่ยก็มิได้เหยียบย่างไปยังเรือนของพระชายาอีก วันนี้มารดาของเขาหายจากโรคร้ายแล้ว ได้เวลาที่เขาควรจะไปพูดจาตกลงเรื่องความสัมพันธ์กับชายาที่น่ารังเกียจให้ชัดเจน

         ยิ่งได้รู้จากปากมารดาว่าหลี่หยวนหยวนคือสตรีที่เขาไม่อาจหลบเลี่ยง ไม่ว่าจะอย่างไร ฮองไทเฮากับเสนาบดีชุยต้องหาทางให้เขาแต่งกับนางให้จงได้ ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกเหมือนโทสะค่อยๆ พุ่งสูงขึ้นเหนือศีรษะ

         ‘ที่แท้ นางก็คือสตรีที่ถูกส่งมาทำลายชื่อเสียงและวงศ์สกุลของข้า ฮองไทเฮามอบหญิงสาวแซ่หลี่ที่ดื้อด้าน ไร้ปัญญา และหน้าไม่อายให้ข้าเช่นนี้ ช่างเลวร้ายนัก’

         นางอาจจะเป็นคนที่ถูกส่งเข้ามาสืบข่าวและคอยวางแผนทำร้ายเขาในวันหน้า นอกจากนั้น หากเขาคิดจะแต่งชายารองหรือรับอนุภรรยาเพื่อสานสัมพันธ์กับสกุลอื่น ผู้คนที่ได้ยินชื่อเสียงของหลี่หยวนหยวนย่อมจะต้องหวาดหวั่น ไม่กล้าส่งบุตรสาวเข้ามาอยู่ร่วมชายคาแน่

         “เดี๋ยวข้าจะไปบอกนางเอง” หยางหลีเหว่ยก้าวเท้าตรงไปยังเรือนที่หลี่หยวนหยวนพำนัก

ในเมื่อไม่ต้องพึ่งพาสกุลหลี่อีก ยามนี้เขาไม่จำเป็นต้องสงวนท่าทีกับนางแล้ว หยางหลีเหว่ยคิดจะแสดงอำนาจให้นางสยบยอมเขาแต่โดยดี

         นับตั้งแต่สามีหมาดๆ หายหน้าไป หลี่หยวนหยวนก็มิได้ใส่ใจถามหา พ่อบ้านประจำจวนมาบอกข่าวดีกับนางว่าไม่ต้องไปคารวะน้ำชาแม่สามีในตอนเช้า ทำให้นางใช้ชีวิตแต่ละวันได้อย่างอิสระเสรี

         หลี่หยวนหยวนพยายามคิดทบทวนเรื่องราวของตนเอง ทว่าสิ่งที่ผุดขึ้นมามีเพียงเรื่องราวในชีวิตของเจ้าของร่าง หญิงสาวผู้ไร้สาระขั้นสุดแห่งเมืองหลวง ไม่ว่าเรื่องเหลวไหลใด นางผู้นี้ล้วนเคยทำ

ส่วนชีวิตของติงหยวนหยวนแห่งยุคปัจจุบันนั้น นางระลึกได้เพียงว่าตนมีน้องชายอยู่หนึ่งคน บิดาทำธุรกิจ มารดาเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย

ตัวนางทำงานอยู่ในบริษัทจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้า ที่มีหัวหน้าแผนกรูปหล่อนามหยางหลีเหว่ย ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาและชื่อเดียวกับสามีผู้เป็นอ๋องในยุคโบราณ...เรื่องอื่นๆ ยังมืดมิด!

         แม้จะรู้ว่าตนเองทะลุมิติมาในยุคโบราณ แต่กลับไม่รู้ว่าจะกลับไปอย่างไร และอะไรคือสาเหตุของการมาในครั้งนี้ หลี่หยวนหยวนจึงต้องปลอบตนเองให้สงบจิตสงบใจใช้ชีวิตตรงหน้านี้ให้ดีเสียก่อน

         เช่นนั้น...สิ่งแรกที่อยากรู้ในตอนนี้ก็คือ ผู้ใดปองร้าย หลี่หยวนหยวน

“ไป๋ซวง ผ้าที่เช็ดเลือดที่ส่งไปให้ท่านหมอเกา ได้ความว่าอย่างไร”

         นางคิดจะสืบหาคนที่ลงมือฆ่าเจ้าของร่างในคืนแต่งงานจึงให้สาวใช้นำผ้าเช็ดเลือดไปให้ท่านหมอเกาที่เป็นผู้เชี่ยวชาญช่วยตรวจสอบและซื้อยาขจัดพิษในร่างกายกลับมาให้นางดื่มด้วย

         “ท่านหมอบอกว่าเป็นพิษสลายใจเจ้าค่ะ โดยปกติผู้ใช้พิษนี้จะเคลือบบนเข็ม ทิ่มเข้าเส้นเลือด คนที่ถูกพิษมักจะตายในเวลาไม่ถึงครึ่งเค่อ[1]เจ้าค่ะ”

         ซุนมามาได้ยินเช่นนั้น มือที่ถือปิ่นปักผม กำลังจะปักลงบนมวยผมที่เกล้าสูงของพระชายาถึงกับชะงัก “หวางเฟยนี่ท่าน...”

         “ข้าบอกมามาแล้ว คืนเข้าหอ ข้าถูกคนลอบทำร้าย ดีที่ฟื้นกลับมาได้ ความทรงจำส่วนหนึ่งของข้าจึงได้ขาดๆ หายๆ ไปอย่างไรเล่า”

         ซุนมามาหน้าเผือดสี หลังจากนางนำเอาผ้าพรหมจรรย์ของคุณหนูรองไปแสดงต่อท่านป๋อหลี่แล้วก็ขออนุญาตมาอยู่จวนอ๋องหยางเพื่อติดตามคุณหนูรองเพราะหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์สินของฮูหยินผู้เฒ่าจบสิ้นลงแล้ว นั่นเป็นเพราะหลี่หยวนหยวนได้แบ่งมรดกที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลี่มอบให้นาง แบ่งให้กับบิดาเพื่อให้บิดามีเงินทองพอใช้จ่ายต่อไป

         “เหตุใดท่านไม่ไปให้ท่านหมอเกาตรวจร่างกายให้ดีเล่าเจ้าคะ”

         “ซุนมามา เจ้าจำไม่ได้หรือว่าตอนข้าเป็นเด็ก ท่านย่าเคยให้ข้าดื่มยาสูตรลับของสกุลหลี่”

         ซุนมามานึกขึ้นได้ก็ค่อยคลี่ยิ้ม “จริงด้วยเจ้าค่ะ”

คุณหนูรองผู้นี้เป็นหลานสาวสุดที่รักของฮูหยินผู้เฒ่า ในวัยเด็กตอนที่กลับไปยังเรือนเก่าสกุลหลี่ ฮูหยินผู้เฒ่าเคยให้นางดื่มยาปรับเลือดให้ทนทานต่อการถูกพิษ เพียงแต่หากรับพิษที่ร้ายแรงมากก็ยังต้องดื่มยาเพิ่มเพื่อขจัดพิษตกค้างออกมา

         หลี่หยวนหยวนตอบซุนมามาแล้วก็นึกสะท้อนใจ อันที่จริงสาเหตุการตายของเจ้าของร่างนี้มิได้เป็นเพราะถูกพิษ หากแต่เป็นเพราะเข็มที่มือสังหารใช้ปักที่จุดชีพจรของนางเข้าพอดีจึงได้เสียชีวิตกะทันหัน

น่าเศร้าใจนัก ทั้งๆ ที่ท่านย่าช่วยป้องกันนางจากพิษร้ายได้ แต่กลับรักษาชีวิตของนางจากคนชั่วช้าไม่ได้

         ‘ไม่เป็นไร หลี่หยวนหยวน ข้าจะต้องแก้แค้นแทนเจ้า’

         วันที่สองของการแต่งงานของคุณหนูรอง ซุนมามาก็กลับมาอยู่ที่เรือนพระชายา ไป๋ซวงเล่าให้นางฟังถึงเรื่องที่หลี่หยวนหยวนถูกคนลอบทำร้าย จากนั้นพระชายาก็เอาอ้างว่าตนเองความทรงจำขาดๆ หายๆ อาจจะเป็นเพราะพิษขอให้ซุนมามากับสาวใช้ทั้งสองช่วยทบทวนความทรงจำช่วย

         หลี่หยวนหยวนไม่ได้โกหก นางนึกหลายเรื่องราวไม่ออกจริงๆ ในใจนึกโทษเจ้าของร่างที่โง่เง่านัก มิได้ใส่ใจสิ่งรอบข้างเลย สมแล้วที่เป็น ‘สตรีที่ไร้สาระที่สุดในเมืองหลวง’

         แม้ซุนมามาจะเล่าอ้อมๆ แอ้มๆ ถึงวีรกรรมของหลี่หยวนหยวนในอดีต แต่นางก็พอรู้ได้ว่าเจ้าของร่างนี้ หากเป็นหญิงในยุคปัจจุบันก็คือ ตัวร้ายในละครโทรทัศน์ที่ทั้งโง่ ไร้เหตุผล ปากกล้า อวดดี พร้อมจะอาละวาดทุกสถานที่ ทั้งเนื้อทั้งตัวหลี่หยวนหยวนผู้นี้มีดีอย่างเดียวที่เห็นได้ชัดคือ ‘ความงาม’

         “เห็นหรือไม่ ข้าพูดไม่ผิด มีคนคิดจะฆ่าข้าในคืนแต่งงาน” สีหน้าของหลี่หยวนหยวนมั่นอกมั่นใจยิ่ง

         “หวางเฟย นี่คงมิใช่...” ไป๋เยว่ทำหน้าตื่น นางนึกไปด้วยความหวาดกลัวว่าอาจจะเป็นฝีมือของอ๋องหยาง หากว่าเขาเกลียดชังนายหญิงของนางถึงขั้นลงมือส่งคนมาฆ่าในคืนแต่งงานทว่าไม่สำเร็จ วันหน้าก็อาจจะคิดลงมืออีก

         “อย่างเพิ่งตกใจไป ไม่ว่าจะเป็นฝีมือผู้ใด ข้าต้องหาทางรู้ความจริงให้ได้” หลี่หยวนหยวนเอ่ยปลอบ

         ซุนมามาที่แต่งตัวช่วยพระชายาเสร็จก็เดินตามนายหญิงมายังโต๊ะกลมกลางห้อง บ่าวทั้งสามมองหน้ากันด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

         “ท่านอ๋องมา....” สาวใช้หน้าเรือนผู้หนึ่งขานขึ้น หน้าเรือนนอนของพระชายามีสาวใช้เฝ้าอยู่ครั้งละสองคนเพื่อป้องกันผู้บุกรุก หากมีผู้เดินมาใกล้จะถึงพวกนางก็จะต้องขานบอกคนในเรือนว่าผู้มาหา จะได้เตรียมตัว

         ฝีเท้าของหยางหลีเหว่ยค่อนข้างเบาเพราะเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ หลี่หยวนหยวนรีบยกนิ้วชี้ขึ้นขวางแตะริมฝีปากเป็นเชิงปรามมิให้ไป๋ซวงกับไป๋เยว่พูดต่อ ไป๋ซวงรีบเดินไปเปิดประตู

         ร่างสูงสง่าของอ๋องหนุ่มแซ่หยางยืนอยู่กลางห้อง “พวกเจ้าสองคนออกไปก่อน ข้ามีเรื่องสำคัญจะกล่าวกับหวางเฟย”

         “เจ้าค่ะ” สองสาวยอบกายรับคำ

[1] หนึ่งเค่อ เทียบเวลาสิบห้านาที

**************