บทที่ 8 ขาทองคำ

เฉินเป่าหนิงมีเส้นพลังลมปราณถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ เพราะดินแดนในโลกเสวียนคงแห่งนี้ให้ความสำคัญต่อผู้มีพลังลมปราณที่แข็งแกร่ง สาเหตุที่ฮ่องเต้เซวียนจูเยียนหวาดระแวงน้องชายคนเล็กอย่างหลินชินอ๋องก็เพราะพลังลมปราณของหลินชินอ๋องสูงถึงขั้นเกินระดับสิบจัดอยู่ในบุคคลที่มีพลังลมปราณไร้ลำดับขั้น เนื่องจากไม่มีเครื่องที่ใช้วัดพลังลมปราณมากกว่านี้ที่จะใช้วัดพลังลมปราณของหลินชินอ๋องได้

เล่าลือกันว่าพลังลมปราณของหลินชินอ๋องน่าจะสูงส่งกว่าคนของแคว้นหนานและแคว้นซีที่มีพลังลมปราณสูงส่งที่สุดด้วยซ้ำไป ดังนั้นในยามนี้แคว้นเฉียนจึงถือว่ามีความสำคัญเหนือแคว้นทั้งสามของโลกเสวียนคง…

เมื่อตรวจสอบแน่ชัดว่าเฉินเป่าหนิงมีเส้นพลังลมปราณ ท่านหญิงหย่งอันจึงรีบส่งคนไปแจ้งข่าวให้ไทเฮาแซ่ซยารับรู้ในทันที สกุลซย่าเคยมีสตรีผู้มีพลังลมปราณสูงส่งที่สุดในโลกเสวียนคง ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่สตรีที่เกิดในสกุลซย่าจะมีตำแหน่งเป็นฮองเฮาและไทเฮาของทั้งสามแคว้น

ท่านหญิงหย่งอันมีสกุลเดิมคือแซ่ซย่า นางเป็นบุตรสาวที่ถือกำเนิดมาจากน้องชายร่วมมารดาของไทเฮา แต่เพราะเกิดสงครามระหว่างแคว้นซีและแคว้นเฉียนบิดาและมารดาของท่านหญิงหย่งอันได้เสียชีวิตในสนามรบ หลังจากนั้นสองแคว้นได้เจรจาสงบศึกโดยที่แคว้นซีส่งองค์หญิงจวินจี้หลินมาเป็นพระสนม อดีตฮ่องเต้ในขณะนั้นจึงปลอบพระทัยซย่าฮ่องเฮาโดยการแต่งตั้งให้บุตรสาวสกุลซย่าเป็นบุตรสาวบุญธรรมและมอบพระนามใหม่ให้ว่าองค์หญิงหย่งอัน

เฉินเป่าหนิงแม้จะเป็นตระกูลเฉินแต่ก็มีสายเลือดของสกุลซย่าไหลเวียนอยู่ สกุลซย่าในยามนี้มีเพียงบุรุษที่สืบทอดวงศ์ตระกูล พี่ชายของท่านหญิงหย่งอันมีแต่บุตรชายไร้บุตรสาว เฉินเป่าหนิงจึงเป็นหลานสาวต่างแซ่เพียงคนเดียวของสกุลซย่าในยามนี้ แต่ช่างน่าผิดหวังที่นางเกิดมาไร้เส้นพลังลมปราณ

ทุกคนไม่นึกคิดเลยว่าหลังผ่านพิธีปักปิ่นมาได้เพียงสามวัน เฉินเป่าหนิงจะประสบอุบัติเหตุจนหมดสติไปหลายวัน เมื่อตื่นขึ้นมานอกจากความทรงจำจะหายไปแล้ว ร่างกายจะมีเส้นพลังลมปราณเกิดขึ้น ไทเฮาแซ่ซยารีบส่งมัวมัวเฒ่าจากวังหลวงให้มาตรวจสอบตำหนิบนร่างกายของเฉินเป่าหนิงทันที ว่ามีผู้ใดคิดร้ายนำตัวหลานสาวของพระนางมาสับเปลี่ยนตัวหรือไม่ ถึงแม้เฉินเป่าหนิงจะเป็นคนไร้ค่าสำหรับผู้อื่น แต่สำหรับซย่าไทเฮาแล้วเฉินเป่าหนิงคือหลานสาวที่พระนางรักและเมตตาที่สุด

“ท่านแม่ ข้าไม่ยอมเปลื้องผ้าทั้งตัวเพื่อให้หลี่มัวมัวตรวจร่างกายข้าหรอกนะเจ้าคะ” เฉินเซียหนิงพูดด้วยน้ำเสียงไม่ยินยอมเมื่อได้ยินว่าหลี่มัวมัวจะมาตรวจร่างกายของนาง

“หนิงเอ๋อร์คนดี เจ้าไม่ต้องเปลือยทั้งร่างหรอก ในวัยเด็กเจ้าซุกซนไปเล่นในห้องทรงพระอักษรจนโดนครั่งลนไฟร้อนรูปกุหลาบนาบลงที่ขาอ่อนข้างขวา ส่วนแผ่นหลังด้านซ้ายของเจ้าก็มีปานแดงรูปหงส์สยายปีกกางอยู่ ไม่เคยมีผู้ใดเคยเห็นตำหนิเหล่านี้ของเจ้านอกจากแม่ เสด็จยายและหลี่มัวมัว เจ้าเปิดรูปปานที่แผ่นหลังด้านซ้าย และรอยแผลเป็นที่ต้นขาอ่อนด้านขวาให้หลี่มัวมัวดูก็พอ”

เฉินเซียหนิงขมวดคิ้วนางไม่เคยสำรวจร่างกายนี้อย่างละเอียด แต่รู้ว่าเฉินเป่าหนิงมีรอยแผลเป็นที่ขาอ่อนด้านขวาเพราะเป็นฝีมือของคนที่ลงมือกลั่นแกล้งนาง แต่ปานแดงรูปหงส์สายปีกตรงไหล่ซ้ายในบทละครไม่เคยมีพูดถึงเรื่องนี้ ช่างน่าแปลกใจยิ่งนักเพราะร่างกายเดิมของเฉินเซียหนิงก็มีปานแดงรูปหงส์สยายปีกขนาดเล็กอยู่ที่แผ่นหลังเหนือขึ้นมาทางไหล่ข้างซ้ายเช่นกัน

“คุณหนูใหญ่ ท่านอย่าได้อายบ่าวเฒ่าผู้นี้เลย บ่าวเห็นคุณหนูมาตั้งแต่เด็กนะเจ้าคะ ไม่มีตรงไหนของคุณหนูที่บ่าวไม่เคยเห็น คุณหนูให้บ่าวตรวจดูตำหนิบนร่างกายของคุณหนูเถิดเจ้าค่ะ องค์ไทเฮาทรงมีพระชันษามากแล้ว คนเราเมื่ออยู่ในวัยชราจึงมีเรื่องให้คิดมาก เพื่อความสบายพระทัยขององค์ไทเฮาต้องลำบากคุณหนูใหญ่เฉินแล้ว”

หลี่มัวมัวพูดด้วยสีหน้ายิ่มแย้ม แต่สองมือกลับชี้สั่งนางกำนัลให้จับตัวของเฉินเป่าหนิงอย่างไม่ผ่อนปรน คราวแรกหลี่มัวมัวคิดว่าองค์ไทเฮาทรงกังวลพระทัยมากเกินไป แต่เมื่อหลี่มัวมัวได้พบหน้าคุณหนูใหญ่เฉินเป่าหนิงแล้วนางจึงคิดว่าคุณหนูใหญ่เฉินเปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน ราวกลับว่าเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ดวงตากลมโตที่เคยดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาในยามนี้กลับดูฉลาดเฉียบแหลมเพิ่มมากขึ้น ใบหน้ายังคงงดงามมากเช่นเดิมแต่ทว่าท่าทางเย่อหยิ่งสูงศักดิ์ที่เคยมีกลับจางหายไป ใบหน้าที่เคยผอมซูบตอบดูมีน้ำมีนวลเหมือนคนสุขภาพดีแบบที่หลี่มัวมัวไม่เคยเห็นในใบหน้าของคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินมาก่อน นางจึงสั่งให้นางกำนัลลงมือจับคุณหนูใหญ่เพื่อเปิดชุดดูรอยตำหนิบนร่างกายทันที

คราวแรกเฉินเซียหนิงขยับตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อท่านหญิงหย่งอันใช้พลังผลักดันนางกำนัลเหล่านั้นออกไปและพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า “หยุด ไล่พวกนางออกไปให้หมดเราจะเปิดตำหนิบนร่างกายของเป่าหนิงให้หลี่มัวมัวดูได้เพียงคนเดียวเท่านนั้น”

เฉินเซียหนิงจึงยอมให้ท่านหญิงหย่งอันปลดชุดเปิดผ้าให้หลี่มัวมัวดูตำหนิบนร่างกายของตนด้วยความเขินอายอย่างอดทน

“ตำหนิล้วนถูกต้องและเหมือนเดิมไม่มีผิดเจ้าค่ะ แต่คุณหนูดูงดงามมากขึ้นจนดูแปลกตา บ่าวเฒ่าผู้นี้จึงล่วงเกินคุณหนูเป่าหนิงแล้ว”

หลี่มัวมัวพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง และแสดงท่าทีสนิทสนมกับเฉินเป่าหนิงเหมือนในอดีตทันทีเมื่อนางเห็นปานรูปหงส์ และรอยแผลเป็นรูปดอกกุหลาบ

“ข้ารู้ว่าหลี่มัวมัวทำเพราะหน้าที่ หนิงเอ๋อร์ย่อมไม่โกรธเคืองท่านเพราะเรื่องนี้ แต่หนิงเอ๋อร์มีนิสัยเปลี่ยนไปมากจริงๆ นางกินอาหารได้ทุกอย่างไม่ช่างเลือกกินเหมือนในอดีต อีกทั้งท่านหมอเสิ่นกล่าวว่า เส้นพลังลมปราณของหนิงเอ๋อร์ชัดเจนและแข็งแกร่งทำให้สุขภาพร่างกายของหนิงเอ๋อร์จะแข็งแรงไม่เจ็บป่วยบ่อยเหมือนในอดีตอีกแล้ว”

ท่านหญิงหย่งอันพูดอวดหลี่มัวมัวด้วยน้ำเสียภาคภูมิใจ หลี่มัวมัวยิ้มและมองเฉินเป่าหนิงด้วยแววตาสำรวจอีกครั้ง

“ถ้าหากไทเฮาทรงทราบว่าคุณหนูเป่าหนิงมีสุขภาพร่างกายแข็งแรงคงจะรู้สึกดีพระทัยมากเจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวเฒ่าต้องขอตัวกลับไปรายงานข่าวดีนี้ให้ไทเฮาทรงทราบโดยด่วน”

“ข้าต้องรบกวนหลี่มัวมัวให้แจ้งไทเฮาว่า รอใหอาการของหนิงเอ๋อร์ดีมากขึ้นกว่านี้ ข้าจะรีบพาหนิงเอ๋อร์ไปถวายพระพรฮองเฮาที่พระตำหนักโซ่วอันหนิงอย่างแน่นอน”

“ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นบ่าวเฒ่าต้องขอตัวกลับวังก่อน ไทเฮาทรงประทานรังนกสีเลือด บัวหิมะ และซ่านเย่ามาให้คุณหนูเป่าหนิงกินบำรุงร่างกายเจ้าค่ะ อีกอย่างไทเฮาทรงกำชับมาว่าถ้าหากคุณหนูเป่าหนิงกินอาหารไม่ถูกปาก ให้ส่งคนไปรับแม่ครัวจากพระตำหนักโซ่วอันมาทำครัวให้ที่นี่สักหลายคนเจ้าค่ะ”

“ช่วงนี้หนิงเอ๋อร์กินอาหารได้อย่างเจริญอาหารแล้ว รบกวนหลี่มัวมัวบอกให้ไทเฮาทรงทราบด้วย ว่าทุกคนในตระกูลเฉินขอบพระทัยสำหรับสมุนไพรล้ำค่าที่องค์ไทเฮาประทานมาให้หนิงเอ๋อร์”

เฉินเซียหนิงนั่งนิ่งฟังท่านหญิงหย่งอันสนทนากับหลี่มัวมัว และสังเกตุดูท่าทางการคำนับและบอกลาของนางกำนัลจากวังหลวงเพื่อเรียนรู้ เนื่องจากเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเฉินเซียหนิงจึงถนัดในการปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อม และกฎอีกข้อที่เฉินเซียหนิงยึดมั่นมาโดยตลอดคือต้องหาขาทองคำเอาไว้กอดให้แน่นเพื่อจะได้มีขาทองคำคอยหนุนหลัง และซย่าไทเฮาก็คือขาทองคำคู่นั่นของนาง…