บทที่2.ไม่ใครก็ใครที่ต้องเจ็บ 2

“ค่ะ คลากส์ไป ‘โรม’ แต่เวลานี้เรายังไม่สามารถติดต่อคลากส์ได้เลยค่ะมัม...เขาหายเข้ากลีบเมฆไปตั้งแต่เมื่อคืน” เฮนน่าตอบแบบสุดเซ็ง การหายตัวไปของพี่ชาย มีผลกระทบใหญ่กับบริษัท และหากหุ้นส่วนรู้เขามันไม่ใช่ผลดีเลย เพราะมันอาจจะทำให้คะแนนนิยมของคลากส์ตก...หากเขาหวังตำแหน่งประธานกรรมการ

          “แล้ว...” นางไม่กล้าคิด หากไม่มีบุตรชาย โปรเจ็กต์ใหญ่ที่ฝันไว้ก็คงพังไม่มีชิ้นดี คู่แข่งคงโฉบไปกินเช่นเคย...

          “ค่ะ...มัม เดมเชียได้ไป”

          เฮนน่าตอบ เธอเตรียมเกร็งตัวรับเสียงร้องกรี๊ดๆ ของมารดา เพราะรู้ดีว่ามาดามคาเรียหวังไว้เยอะ

          “ไม่จริงใช่ไหมคะคุณ อีกแล้วเหรอ!!... อีกแล้วเหรอที่ไอ้หมาลูคัสฉกงานของเราไป!!” นางแผดเสียงก้อง ดวงตาเบิกกว้าง เนื้อตัวสั่นเทา โมโหจนอยากย้อนเวลาได้ หากวันนั้นนางไม่ลังเล วันนี้ลูคัสก็ไม่ใช่หอกข้างแคร่ที่คอยทิ่มตำให้นางเจ็บใจ

          “ใจเย็นๆ น่ามาดาม มันไม่แปลกหรอกที่คู่แข่งจะได้งานไป... เหมือนที่เราเคยได้”

          คลอลินปรือตามอง ท่านพูดเสียงเรียบ

          “ต้องไม่ใช่มัน!! ต้องไม่ใช่ลูคัส”

          มาดามคาเรียหันมามองสามี เธอตอบกลับเสียงเย็น จะเป็นใครก็ได้ในโลกก็ได้... แต่ต้องไม่ใช่ลูคัส เมื่อนางวางชายหนุ่มผู้นั้นเป็นศัตรู...ไม่ใช่มิตรที่เป็นคู่แข่งทางการค้า

          “มาดาม...พอเถอะ ผมรู้นะมาดามคิดอะไรอยู่...ทุกวันนี้บาร์วยังไม่มั่นคงพออีกหรือ จะขวนขวายทำไมหนักหนาล่ะ ไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างหรือไง?”

          เสียงที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เพราะต้องคอยระวัง ป้องกันศัตรูไม่ให้หันมาปองร้าย ไหนจะต้องพัฒนาระบบและการทำงานของตัวเอง ระวังการแทรกซึม เมื่อลูคัสประกาศชัดๆ หากเขามีโอกาส เขาไม่รอช้าที่จะลบบาร์วออกจากหน้าประวัติศาสตร์ คลอลินเหนื่อย...ปีนี้เขาแก่ขึ้นมาก และไม่มีทีท่าว่าจะได้พัก เมื่อยังหาคนที่วางใจไม่ได้

          “แด๊ดคะ!! ในส่วนนี้หนูเห็นด้วยกับมัม หาก ‘เขา’ ต้องการทำลายเรา เราควรชิงลงมือก่อน เพราะการตามแก้มันไม่สนุก”

          เฮนน่าแย้ง...หากเป็นเรื่องลูคัส เธอเห็นด้วยกับความคิดของมารดา...เมื่อผู้ชายคนนั้นไม่หวังดี ก็ควรกำจัดเขาเสียก่อน ก่อนที่เขาจะทำอย่างที่ตัวเองต้องการได้สำเร็จ

          “เฮนน่า...มันจะไปกันใหญ่นะสิ เชื่อแด๊ดเถอะ อย่ายุ่งกับเขาเลย ลูคัสอันตรายเกินกว่าที่ลูกจะต่อกรกับเขาได้ แม้แต่คลากส์ก็เถอะ!! แด๊ดคิดว่าไม่ใช่คู่ปรับเขาเลยด้วยซ้ำ”

          คลอลินแย้งแบบเป็นกลาง ในมุมของเขา ชายหนุ่มผู้นั้นอันตรายเกินกว่าที่คนในครอบครัวตัวเองเข้าไปใกล้ สิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้คือการอยู่ห่างๆ เขาไว้เมื่อหัวใจของชายหนุ่มมีแต่ความแค้นอัดแน่นอยู่ในนั้น มันเป็นแรงผลักดันชั้นเลิศ ไม่ว่าอะไรก็ไม่มีทางทำให้ลูคัสกลัว...

          “คุณก็เอาแต่แหย...แบบนี้ไงไอ้ลูกหมาลูคัสมันถึงกร่าง”

          มาดามคาเรียเบ้ปาก นางก่นด่าลูคัสแบบไม่ไว้หน้า ไอ้หนุ่มนั่นทำกำแหง แค่มีเงินกับสมอง แต่ประสบการณ์แค่หางอึ่ง!! ลูกล่อ ลูกชนนางมีเป็นกระบุง หากงัดออกมาใช้ เดมเชียอินดัสเทรียสก็ไม่น่าจะเหลือ เพราะครั้งหนึ่งเดมเชียเทรดร่วงเป็นนกปีกหัก เพราะฝีมือเธอมาแล้ว

          “อย่าลำพองนักมาดาม นั่นเป็นหายนะ...แต่ก็ตามใจนะ ผมเตือนคุณแล้วมาดาม...การมีมิตรดีๆ ดีกว่าการมีศัตรู และศัตรูที่แค้นจัด เขาทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ เพื่อทำลายเรา...”

          คลอลินผุดลุกขึ้นยืน ป่วยการที่จะพูดต่อ เมื่อแม่-ลูก เข้ากันเป็นปี่ เป็นขลุ่ย บางครั้งเขาก็คิด มาดามคาเรียควรได้รับบทเรียนเสียบ้าง...นางจะได้ลดความอำมหิตลง...ไม่เห็นทุกอย่างรอบตัวเป็นแค่เกมธุรกิจ เพราะคนอื่นๆ ก็มีหัวใจ มีโกรธ เกลียด และลุ่มหลงไม่ต่างกัน

          “ช่างแด๊ดแกเถอะเฮนน่า ไม่ว่ากี่ปี...แด๊ดแกก็ยังคงใจอ่อนเหมือนเคย ว่าแต่...ตามเรื่องคลากส์ไปถึงไหนแล้ว เจอตัวพี่เขาหรือยัง?”

          นางปัดความสนใจในตัวสามี เขาแก่จนหมดไฟ หมดแรงสู้ แถมยังทำท่าอ่อนปวกเปียก เอะอะอะไรก็อ้างแต่การทำดี สิ่งที่นางทำ... ใช่ว่าจะเลวทั้งหมดเสียเมื่อไร มันเป็นไหวพริบในเชิงธุรกิจ ใครโง่!! คนนั้นก็กลายเป็นเหยื่อ

          หญิงสาวถอนใจเฮือก!! เธอไม่ได้เห็นด้วยกับมารดาทั้งหมด...แต่เรื่องที่ลูคัสเป็นภัยคุกคามนั้นเธอเห็นด้วยเต็มๆ เขาเป็นอันตรายและควรกำจัดทิ้ง

          “กำลังตามตัวอยู่ค่ะมัม...อีกไม่นานก็น่าจะรู้”

          เฮนน่าถอนใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เธอแบกภาระไว้จนหนังอึ้งไปทั้งสองบ่า ไหนจะเรื่องงาน ไหนจะต้องตามเช็ดล้างสิ่งที่พี่ชายทำ บ้างครั้งเฮนน่าก็อยากหายตัวได้ เธออยากพักและอยากมีคนที่ไว้ใจพอให้ระบายความอึดอัดได้บ้าง...

          “คงไม่มีอะไรรั้งคลากส์ได้เท่าผู้หญิง!! ตามหาพี่แกตามโรงแรมสิ”

          นางรู้ดีบุตรชายฝักใฝ่เรื่องกามารมณ์มากเกินไป สิ่งเดียวที่ทำให้คลากส์ลืมหน้าที่ คงไม่พ้นผู้หญิงสาวสวย

โรม...อิตาลี...

          ห้องสวีทหรูกลางกรุงโรม บรรยากาศนอกห้องเริ่มร้อนนิดๆ แต่ภายในห้องสวีทคงเย็นฉ่ำ เมื่อแอร์คอนนิชั่นทำงานเป็นอย่างดี ผู้ชายร่างสูงใหญ่นอนเปลือยแผงอก เขาหลับสนิทสีหน้ามีความสุข เพราะค่ำคืนที่ผ่านมาเขาถูกสาวสวยนางหนึ่งปรนเปรอเสียจนฉ่ำปอด...

          “ค่ะ...ยังหลับอยู่ค่ะ... ได้ค่ะ... ตามนั้นค่ะ” เสียงพูดดังเบาๆ เมื่อเจ้าตัวกระซิบเสียงแผ่วกับบุคคลปลายสาย

          หล่อนเหลือบมองผู้ชายบนเตียงพร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้ม สภาพของเขาหากไม่รู้จัก เธอคงไม่อาจเชื่อ นี่นะเหรอผู้ชายที่กินตำแหน่งว่าที่ประธานคนต่อไปของบาร์วโพสิต เขามักมากในโลกี หลงเดินตามเกมเธอมาง่ายๆ ไม่สมกับการเป็นผู้นำ เมื่อเวลาเดียวกันนี้ เขาควรต้องนั่งอยู่ในห้องประชุม เพื่อประมูลงานพันล้าน แต่ผู้ชายคนนี้กลับลืมสนิท เขามั่วอยู่กับเธอทั้งคืนจนลืมหน้าที่ หล่อนอยากเยาะหยัน แต่ช่างเถอะ!! เธอเองก็แค่ทำตามแผน ใครจะเป็นยังไงก็ช่าง...ขอแค่เธอมีกินเป็นพอ หญิงสาวกระทดตัวลงจากเตียง เธอแต่งตัวเงียบๆ ก่อนจะเปิดประตูห้องสวีทออกไป หลังหน้าที่ของเธอจบลง...

          ปล่อยให้คลากส์นอนหลับสบาย...อยู่ในห้องคนเดียว

          3ชั่วโมงผ่านไป ชายหนุ่มขยับตัวด้วยความเมื่อยล้า...พอดีกับที่...ประตูห้องสวีทเปิดผั๊วะ!! เข้ามาพอดี

          “เห้ย!! อะไรวะ?”

          ชายหนุ่มผวา เขาตวาดเสียงก้อง ถลึงตาใส่การ์ดในชุดสูทสีดำสนิท เมื่อพวกเขาคือการ์ดของตัวเอง

          ไม่มีเสียงตอบ มีแต่เสียงถอนใจแผ่วๆ กับแววตาโล่งอก

          “เจอบอสแล้วครับคุณเฮนน่า” โทรศัพท์เครื่องบางเฉียบถูกนำมาใช้ เมื่อต้องรายงานความคืบหน้าให้คนสั่งงานรับรู้

          “ขอฉันคุยกับพี่ชายหน่อยสิ” เฮนน่าตอบกลับเสียงขุ่น กว่า16 ชั่วโมงที่ตามหาคลากส์ บทจะเจอก็เจอง่ายๆ แต่มันสายไปแล้วสำหรับการประมูล เมื่อการประมูลจบลงตรงเดมเชียคว้างานชิ้นใหญ่ๆ ไปทั้งหมด...

          “คุณเฮนน่าอยากคุยด้วยครับบอส”

          การ์ดหนุ่มส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้เจ้านาย คลากส์กระชากมาแรงๆ เขากรรโชกเสียงเคร่งตอบกลับไป ไม่ได้รอให้ปลายสายพูดก่อน

          “แกไม่ใช่มัมนะเฮนน่า อย่าวุ่นวายกับฉันนัก น่ารำคาญว่ะ!!”

          “ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอกนะคลากส์ ถ้าพี่ไม่ได้ทำให้บาร์วของเราสูญเงินไปกว่าพันล้าน พี่คงไม่รู้สิว่าตัวเองลืมอะไรไปบ้าง...คงกำลังมั่วกับผู้หญิงอยู่ใช่ไหมคะ? หนูเดาถูกเปล่าล่ะ!!” หญิงสาวตอบกลับเสียงเยาะๆ เธอเองก็เบื่อกับการคอยตามตัวคลากส์ เขาไม่มีความรับผิดชอบทั้งๆ ที่เป็นคนแบกภาระสำคัญ

          “แกพูดเรื่องอะไรเฮนน่า นับวันแกจะขี้บ่นเหมือนมัมเข้าไปทุกที”

          ชายหนุ่มตอบกลับเสียงแผ่วลง...เขาเหลือบมองเวลา แล้วจึงพ่นลมหายใจแรงๆ เขาหลับสนิทจนตื่นสายโด่งขนาดนี้เชียวหรือ?

          “ช่างเถอะคลากส์...มันไม่ทันแล้วล่ะ แค่เจอพี่หนูก็ดีใจแล้ว...รีบกลับเร็วๆ ล่ะมัมคงรอเฉ่งพี่อยู่”

          เฮนน่าพูดต่อ เธอไม่สนใจเสียงบ่นงึมงำของคลากส์ เมื่อชินเสียแล้วกับความเจ้าอารมณ์ของพี่ชาย

          “ไม่ทันอะไรว่ะเฮนน่า แกทำเหมือนพี่ทำผิดอะไรหนักหนา”