ตอนที่ 6 แฟน?

เวลา 08.05 น.

เฌอรีนมาถึงที่ทำงานพอดีและเจอกับลดา เลขานุการหน้าดุแต่แอบใจดีหน่อยๆ เธอจึงไม่ลืมยกมือไหว้ทักทายเป็นมารยาท

“สวัสดีค่ะพี่ลดา”

“มาก็ดี บอสเรียกหาแต่เช้า น้องเฌอไม่ได้ไปทำเรื่องอะไรให้บอสไม่พอใจใช่ไหมจ๊ะ” ลดาถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่นี่คะ บอสมาแล้วเหรอคะ”

ทำไมมาไวจัง

“ใช่ ให้ไวเลย”

เฌอรีนวางกระเป๋าสะพายตัวเองบนโต๊ะทำงานตัวเองแล้วไปหยุดยืนหน้าห้องทำงานของประธาน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!

กำปั้นเล็กเคาะแรงๆ ที่ประตูบานใหญ่ เฌอรีนยืนรอครู่เดียวเสียงคุ้นเคยเอ่ยอนุญาต มือบางจึงผลักประตูบานใหญ่เข้าไป

“เรียกเฌอแต่เช้ามีอะไรเหรอคะ”

ใบหน้าคมเช้านี้ติดตึงเครียด คิ้วขมวดจนจะผูกเป็นโบได้เลยมั้ง ไม่รู้เรียกเธอเข้ามาเพื่อด่ารึเปล่าเนี่ย

“เย็นนี้เธอมีนัดที่ไหนไหม?”

พาคินน์ละสายตาจากงานตรงหน้าถามเธอ ฝ่ามือทั้งสองข้างประกบแนบกันด้วยท่าทางจริงจัง

“ไม่มีค่ะ บอสจะชวนเฌอไปเดทเหรอคะ”

“ใช่ ฉันกำลังจะชวนเธออยู่พอดี สนใจไหม” ดวงตาเรียวยิงมีสายตาจริงจังจ้องมองมาที่เธอ

อย่าบอกนะว่าบอสติดใจเธอเรื่องวันนั้นอยู่ บ้าน่า เป็นไปไม่ได้หรอก

“พูดเล่นใช่ไหมคะ” เฌอรีนเอียงคอถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“พูดจริง เย็นนี้มีงานเลี้ยงพาร์ตเนอร์ของบริษัท เขาอยากให้ฉันไปร่วมงานด้วย”

“แล้วทำไมต้องเอาเฌอไปคะ ไม่เห็นเกี่ยวกับเฌอเลยนี่”

“มีสิ อย่าลืมว่าตอนนี้เธอเป็นพนักงานของบริษัท”

“งานเลี้ยงมีสาวๆ เยอะเหรอคะ ถึงชวนเฌอไปเป็นไม้กันหมา” เธอพูดดักคอเขาอย่างรู้ทัน

“นั่นแหละเหตุผลหลัก แต่ยังไงเธอก็แต่งตัวสวยๆ ไปนะอย่าทำให้ฉันขายหน้าคนในงานไม่งั้นฉันไม่เซ็นอนุมัติการฝึกงานเธอแน่” พาคินน์พูดขู่

“ได้ค่า แล้วมีธีมไหมคะ เฌอจะได้แต่งตัวไปถูก”

“ไม่มี จะใส่สีไหนก็ตามสบาย”

เฌอรีนพยักหน้ารับรู้

“ค่ะ”

“งานเลี้ยงเริ่มหนึ่งทุ่มและเวลาหกโมงตรงฉันจะเข้าไปรับเธอถึงบ้านเอง”

“เอาตามนั้นก็ได้ค่ะ”

“ไม่มีอะไรแล้วเธอกลับไปทำงานของเธอได้ละ” เขาเอ่ยปากไล่ทันทีที่พูดธุระของตัวเองเสร็จ

“เจอกันเย็นนี้นะคะบอส”

เฌอรีนขยิบตาแพรวพราวให้เจ้านายและรีบเดินออกจากห้องทำงานใหญ่

ได้แกล้งบอสนิดๆ หน่อยๆ แล้วรู้สึกดีชะมัด

เฌอรีนกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองและพบว่ามีแฟ้มหลายเล่มวางซ้อนกันรอให้เธอมาจัดการ

“บอสเรียกเธอไปคุยเรื่องอะไรเหรอ” ลดาถามเธออย่างอยากรู้

“เห็นว่าเย็นนี้พาร์ตเนอร์บริษัทมีจัดงานเลี้ยง บอสก็เลยชวนเฌอไปด้วยน่ะค่ะ”

“จริงเหรอ?” ลดาทำตาโตแล้วเอามือป้องปากอย่างไม่อยากเชื่อ

“พี่ลดาอย่าคิดไปไกลนะคะว่าเฌอกับบอสมีซัมติง บอสแค่จะเอาเฌอไปเป็นไม้กันหมาจากสาวๆ ค่ะ” เธอบอกลดา แล้วหยิบแฟ้มเอกสารมากางออก

“ไม้กันหมา?”

“ค่ะ พี่ลดาอย่าคิดเป็นอย่างอื่นเด็ดขาดนะคะ” เธอบอกย้ำ ส่วนลดาก็พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ

เวลาหกโมงตรงรถสัญชาติยุโรปเคลื่อนมาจอดหน้าบ้านหญิงสาวตรงเวลาเป๊ะไม่ขาดไม่เกิน เฌอรีนที่เตรียมตัวพร้อมเรียบร้อยนานแล้วได้ยินเสียงรถเทียบจอดหน้าบ้านก็เดินออกมาดูว่าใช่รถของพาคินน์ไหม

“มาตรงเวลาจังเลยนะคะบอส” เธอทักทายชายหนุ่มที่อยู่ในชุดสูทสีดำแบบทางการ เซตผมเข้าทรง

“ขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวจะสาย” เขาบอก

“เฌอขอไปหยิบกระเป๋าแป๊บหนึ่งนะคะ” เฌอรีนรีบกลับเข้าบ้านเพื่อจะหยิบกระเป๋าแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูเข้าไปนั่งเบาะข้างๆ ชายหนุ่ม

รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากบ้านหญิงสาวเพื่อมุ่งหน้าไปยังงานเลี้ยงเปิดตัวสินค้าใหม่ของพาร์ตเนอร์ที่จัดขึ้นในโรงแรม ใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะมาถึงหน้างาน

“จัดที่โรงแรมนี้เหรอ” เฌอรีนพูดเบากับตัวเองและรีบเปิดประตูลงจากรถเมื่อเห็นเขาเปิดประตูลงไปแล้วกำลังเดินจ้ำอ้าวเข้าโรงแรมโดยไม่รอเธอด้วยซ้ำ

“รอเฌอด้วยสิคะ”

“รีบๆ เดิน” พาคินน์ตะโกนตามหลัง

“เดินเร็วชะมัด!” เธอบ่นแล้วรีบสาวเท้าเดินเร็วเพื่อจะเดินตามให้ทัน

พาคินน์หยุดรอเฌอรีนหน้าทางเข้างานเพื่อจะได้เดินเข้างานพร้อมกัน เธอหอบเล็กน้อยเพราะเดินอ้อมโรงแรมบวกกับรีบเดิน

“เหนื่อย บอสไม่รอเฌอบ้างเลยอ่ะ” เฌอรีนบ่นไม่หยุด

“อย่าบ่นได้ไหม จะเข้างานแล้ว” พาคินน์ยกแขนกระดิกให้เธอรู้ว่าต้องเดินควงแขนเข้าไปในงานด้วยกัน เฌอรีนที่รู้งานก็ยกแขนคล้องลำแขนแน่นทันที

ทั้งคู่เดินเข้ามาพร้อมกันโดยมีสายตาหลายคู่หันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว เฌอรีบกระชับมือจับแขนเขาแน่นเพราะรู้สึกประหม่าขึ้นมา รอยยิ้มหวานพิมพ์ใจประทับบนใบหน้าหวานละมุน เฌอรีนอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีดำกลิตเตอร์อวดสัดส่วน สั้นเลยเข่าโชว์ขาอ่อนเรียวขาว สวมรองเท้าส้นสูงแหลมเกือบสี่นิ้วเข้ากับชุด นิ้วเรียวปัดปอยผมที่ถูกรวบตึงเป็นหางม้าต่ำไปทางด้านหลัง ส่วนพาคินน์ยิ้มทักทายทุกคนในงานด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“สวัสดีครับคุณพาคินน์ ขอบคุณที่มานะครับ” อธิพัทธ์เจ้าของงานเข้ามาพูดคุยกับพาคินน์ที่เดินควงแขนมาพร้อมกับสาวสวยเข้ามาในงานเลี้ยง

“ยินดีมากครับ” เขายื่นมือทักทายตามฉบับสากล

“แฟนคุณพาคินน์เหรอครับ” อธิพัทธ์เบนสายตามาสนใจเฌอรีนที่ยืนเคียงข้างชายหนุ่ม

“ครับ” พาคินน์บอกเสียงเบา

“เฌอรีนค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” เธอรีบแนะนำตัวทันที

“ผมเบียร์ อธิพัทธ์ ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกันนะครับ คุณเฌอรีน” เจ้าของงานแนะนำตัวให้เธอรู้จักด้วยใบหน้ายิ้มแย้มและเป็นกันเอง

“...” เฌอรีนยิ้มหวานแทนการตอบกลับ

“คุณพาคินน์กับคุณเฌอรีนเชิญตามสบายนะครับ เดี๋ยวผมขอไปคุยกับแขกทางด้านนู่นก่อน”

“ครับ”

“นี่บอสพูดออกมาได้ไงคะ ว่าเฌอเป็นแฟนบอส” เธอทำเสียงเขียวถามเขา

อดเลย อดได้คุยกับคนหล่อในงานเลย

“แค่แฟนปลอมๆ เธอจะคิดมากทำไม” เขาตอบกลับเหมือนไม่แคร์

“นั่นสินะ เป็นบอสนี่ดีจังเลยนะคะ” เธอพูดประชด

“แล้วนั่นเธอจะไปไหน” พาคินน์รีบถามทันทีที่เธอจะเดินห่างจากเขา

“ไปหาอะไรกินค่ะ หิว” เพราะมัวแต่แต่งหน้าเลือกชุดมางานเลยไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่น้ำเปล่า

พาคินน์ปล่อยให้เธอเดินหาของกินในงานแล้วตัวเองก็เดินไปพูดคุยกับพาร์ตเนอร์และเพื่อนนักธุรกิจด้วยกัน เฌอรีนเดินมาซุ้มอาหารหยิบจานเลือกหยิบอาหารที่อยากกิน

“ว้าว น่ากินทั้งนั้นเลย”

ไม่รู้ว่าเพราะหิวหรือว่าสีสันที่ตกแต่งบนอาหารที่ชวนอยากให้หยิบใส่จานทุกอย่าง

“สามชิ้นพอ เดี๋ยวต้องเก็บท้องไว้ดื่มแชมเปญ” เธอคุยกับตัวเองแล้วจัดการอาหารที่ทำออกมาแบบพอดีคำ หลังจากเขมือบอาหารที่ใส่จานมาเรียบร้อยก็เดินหาเครื่องดื่ม

“ว้าว” เฌอรีนหยิบแชมเปญมาถือไว้พร้อมกับยกจิบชิมรสชาติ

ได้ดื่มแชมเปญแบบนี้แล้วรู้สึกดีสุดๆ เฌอรีนจัดการกับเครื่องดื่มในมือจนหมด ตอนนี้เธอแทบไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่างานดำเนินไปถึงไหนหรือใครเป็นใคร เพราะมัวแต่ดื่มแชมเปญกับค็อกเทลสีสันสดใสจนเริ่มรู้สึกว่ารอบตัวหมุนคว้างหลังจากดื่มไปหลายแก้ว

“โอ๊ย ฉันเมาแล้วเหรอ” เธอพูดกับตัวเองอีกครั้ง ร่างบางเซเล็กน้อยจนต้องหาที่จับไว้ไม่ให้ไปชนหรือล้มคะมำให้ตัวเองเสียหน้า

“เธอหายไปไหนมา” เสียงคุ้นหูเอ่ยถามเธอ

“บอสมาก็ดีเลยค่ะ เฌอขอตัวกลับเลยได้ไหมคะ ตอนนี้เริ่มมึนๆ แล้ว” เธอบอกเขาแล้วเซเล็กน้อย

“ใครใช้ให้เธอดื่มขนาดนี้ล่ะ ยัยบ๊อง!” พาคินน์บ่นพลางวาดแขนโอบเอวเฌอรีนให้นั่งบนเก้าอี้

“นั่งรอตรงนี้อีกสักพักนะ อีกครึ่งชั่วโมงค่อยกลับ” พาคินน์บอกเสร็จปล่อยให้เธอนั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางคนที่เธอไม่รู้จัก ระหว่างรอจึงเรียกพนักงานที่เดินเสิร์ฟเครื่องดื่มไปมา

“น้องมานี่หน่อย” ได้ยินเสียงเรียกพนักงานก็รีบเดินมาหาเธอทันที

“ขอแชมเปญแก้วหนึ่ง”

“อ้อ นี่ครับคุณผู้หญิง” พนักงานส่งแก้วแชมเปญยื่นให้เฌอรีน

“ขอบใจ”

เฌอรีนกระดกน้ำสีอำพันรสชาติดีจนเหลือเพียงก้นแก้ว พอหมดเธอก็เรียกพนักงานให้เอามาให้อีกเรื่อยๆ จนเมาฟุบหลับคาโต๊ะ

“นั่นใช่ผู้หญิงที่มากับคุณพาคินน์ปะแก”

“ใช่ๆ ทำไมมาหลับกลางงานแบบนี้เนี่ย” สองสาวหนึ่งในแขกของงานเลี้ยงซุบซิบ

“ฉันว่าน่าจะเมามากกว่านะแก”

“ต๊าย! เมาแล้วมาหลับกลางงานไม่ขายหน้าคนอื่นรึเนี่ย เป็นฉันคงไม่กล้า”

พาคินน์เดินกลับมาที่โต๊ะ เพราะเสียงซุบซิบคุยกันดังถึงหูว่าเธอเมาหลับกลางงานทำให้เขาต้องขอตัวมาดูถึงโต๊ะ

“ยัยบ้าเอ๊ย!”

ทำตัวเป็นลำยอง ไม่อายคนอื่นเล๊ย!

“เฌอ เฌอตื่น ตื่นได้แล้วกลับบ้าน” พาคินน์เขย่าปลุกให้เธอรู้สึกตัว

“ฮื้อ...” เปลือกตาบางขยุกขยิกก่อนจะลืมตามองใบหน้าที่อยู่ใกล้ห่างไม่ถึงคืบ

“บอสเหรอ” เธอถามเสียงแผ่วเบา

“อืม ตื่นแล้วก็ลุกได้แล้ว” เขาดึงแขนเล็กให้ลุกขึ้น

“เฌอเจ็บนะ”

ร่างบางขยับลุกขึ้นด้วยท่าทางโอนเอนเพราะซัดแชมเปญคนเดียวหมดไปหลายแก้ว

“ใครใช้ให้เธอเมาขนาดนี้ล่ะฮะ” พาคินน์ โน้มใบหน้าพูดใกล้ใบหูเธอ

“ก็มันอร่อยอ่ะ” เธอตอบกลับ

“ไม่ต้องพูดแล้วค่อยๆ เดิน”

น้ำเสียงติดดุ ทว่าเขากลับโอบเอวกระชับแน่นประคองหญิงสาวเดินออกจากงานพร้อมกับขอโทษเจ้าของงานที่ต้องรีบกลับก่อน