ตอนที่ 5 ไม้กันหมา

ณ ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่ง

เฌอรีนเดินตามร่างสูงเข้าร้านอาหารสัญชาติอิตาลีที่เหล่าดาราเซเลปเลือกให้ร้านนี้เป็นร้านนัดเดทกับคนรู้ใจและเธอเองเคยมาทานแล้วเหมือนกัน แต่ไม่ได้มาเดทนะ มาทานข้าวกับพี่ชายเธอเอง

“ฮาย! คินน์” เสียงหวานแหลมเรียกชื่อชายหนุ่มดังขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาในร้านอาหาร

ท่อนขายาวเดินไปยังโต๊ะที่หนึ่งซึ่งตอนแรกเฌอรีนคิดว่าเขาเดินไปนั่งผิดโต๊ะ เพราะอะไรน่ะเหรอก็นารานางเอกสาวสวยที่กำลังดังและฮอตสุดๆ ณ ตอนนี้ของประเทศนั่งอยู่ตรงหน้าเธอน่ะสิ แต่เธอไม่ค่อยตื่นเต้นกับดาราเท่าไหร่นักหรอก กลับรู้สึกเฉยๆ มากกว่า

ให้ตาย! ว่าแล้วเชียวว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ

เขาจะมาเดทกับดาราสาวทำไมต้องเหน็บเธอมาด้วยเนี่ย

“รอนานไหมครับ” พาคินน์เอ่ยถามหลังจากนั่งทางตรงข้ามดาราสาวคนดังพร้อมกับแต้มรอยยิ้มบนหน้าอย่างมีเสน่ห์

“ไม่ค่ะ นาเองก็เพิ่งถึงก่อนพี่คินน์ไม่กี่นาทีเองค่ะ” นาราส่งยิ้มหวานตอบกลับ หนุ่มหล่อตรงหน้า

วันนี้เธอโชคดีจริงๆ ที่ได้มีโอกาสนัดทานข้าวกับหนุ่มหล่อที่ฮอตสุดในแวดวงธุรกิจและวงการบันเทิง จึงไม่แปลกใจที่หญิงสาวหลายคนถึงหมายปองและอยากควงแขนจนถึงขั้นอยากพัฒนาเป็นแฟน

“ครับ สั่งอาหารเลยไหมครับ” เขาถามพลางหยิบเมนูขึ้นมาดูรายการอาหาร

“ค่ะ ว่าแต่เอ่อ…เธอเป็นใครเหรอคะ พี่คินน์” นาราสงสัย

เธอเห็นนักศึกษาสาวตรงหน้าตั้งแต่พาคินน์เดินเข้ามาในร้านอาหารแล้ว จึงเปิดโอกาสถามเพราะหล่อนสะสวย น่าทะนุถนอม ถ้าให้เดาน่าจะเป็นคุณหนูตระกูลดังหรือไม่ก็บ้านรวย

“เฌอรีน เด็กฝึกงานผู้ช่วยเลขาในบริษัทน่ะครับ ทางครอบครัวเราสนิทกันผมก็เลยชวนน้องมาทานข้าวเป็นเพื่อนอีกคน” เขาตอบเสียงนิ่ง

หา? ครอบครัวเธอไปสนิทกับครอบครัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กันทำไมเธอถึงไม่เคยรู้

มั่วปะเนี่ย!

เธอหันมองครึ่งซีกใบหน้าหล่ออย่างไม่เชื่อหู แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าเธอมองเขาอยู่ พาคินน์จึงหันมายิ้มให้เธอ

“ใช่ไหมครับเฌอ” จู่ๆ เขาก็โยนมาให้เธอดื้อๆ

“อะ เอ่อ…ใช่ค่ะ” เธอยิ้มตอบกลับ

“อ๋อค่ะ งั้นนาสั่งอาหารเลยนะคะ ยังไม่ได้ทานอะไรแต่เช้าเลยค่ะ หิ๊วหิว”

สั่งเมนูอาหารเรียบร้อย ไม่กี่นาทีพนักงานก็ยกอาหารมาเสิร์ฟ

“ลาซานญ่าครับ พาสต้าคาโบนาร่าครับ” พนักงานวางจานเสิร์ฟเรียบร้อยแล้วเดินออกไป ยังเหลือเมนูอีกสามอย่างที่ยังไม่มา

“เฌอ ขอทานเลยนะคะ พอดีหิวแล้วค่ะ” เธอขออนุญาตก่อนจะหยิบช้อนส้อมตักอาหารใส่จานตัวเอง ขณะที่เจ้านายกับดาราสาวกำลังคุยกันออกรส

ถ้าคุยกันออกรสออกชาติกว่าอาหารตรงหน้าขนาดนี้ แล้วจะชวนเธอมานั่งกินข้าวเป็นก้างขวางคอเขาทำไม เธอไม่เข้าใจจริงๆ แต่ไม่เป็นไร ถือว่ามาทานข้าวฟรี แถมไม่ได้เสียเงินออกสักบาท

ว่าแล้วเธอก็ตักลาซานญ่าตักเข้าปากเป็นคำแรก เอิ่ม… อร่อยที่สุด! และหยิบตักทานอาหารอย่างเอ็นจอย ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอนั่งโต๊ะร่วมกับใคร

“เอ่อ… ขอโทษด้วยนะคะ พอดีเฌอหิวมากไปหน่อยค่ะ” พลางหยิบทิชชู่เช็ดปาก และเหมือนว่าเธอเริ่มอิ่มแล้ว

“พี่คินน์ทานนี่สิคะ อร่อย” นาราตักอาหารให้อีกฝ่ายอย่างเอาใจ ส่วนชายหนุ่มนั้นเอ่ยขอบคุณเบาๆ

“ขอบคุณครับ”

เฌอรีนที่ทานอาหารจนอิ่ม จึงนั่งกินของหวานต่อเงียบๆ พลางแอบสังเกตอาการของทั้งเจ้านายและแม่ดาราตรงหน้า

‘เขาสองคนแอบคบกันเหรอ’

เธอตั้งคำถามในใจ แต่ไม่กล้าถามไปตรงๆ แบบนั้นหรอก ขืนทำแบบนั้นเธอจะโดนว่าเป็นเด็กไม่มีมารยาทอีก แค่ทานข้าวมูมมามก็อายจะแย่แล้ว

“ทานข้าวเสร็จพี่คินน์กลับไปทำงานต่อเลยเหรอคะ” นาราเอ่ยถามพร้อมกับวางช้อนส้อม เพราะเริ่มรู้สึกอิ่มแล้ว

“ครับ ยังเหลือเคลียร์งานอีกเยอะเลยครับ แล้วนาล่ะครับ ไปไหนต่อเหรอ”

“นาคงกลับไปพักผ่อนต่อเลยค่ะ ช่วงเย็นก็คงมีไปยิม”

“ครับ”

พาคินน์หยิบวางช้อนส้อมแนบลงกับจานทันทีเมื่อทานอิ่มและตบท้ายด้วยเมนูหวานเป็นเค้กทีรามิสุ ก่อนจะเรียกพนักงานเช็กบิลอาหารและแยกย้ายกันกลับ

“โอกาสหน้าเจอกันใหม่นะคะ พี่คินน์” นาราเอ่ยลา

“เช่นกันครับ” เอ่ยจบเขาจึงเดินนำหน้าเฌอรีนไปยังรถสีดำสนิทที่จอดรออยู่ก่อนหน้านี้อยู่แล้ว

“รอ รอเฌอด้วยสิคะ” เธอเรียกเสียงดัง ก็ขายาวๆ ของเขานั้นจะรีบเดินไปไหนก็ไม่รู้ ไม่รอกันเลย

“รีบๆ เดิน” เขาตะโกนให้หลัง

เฌอรีนแทบจะวิ่งก็ว่าได้กว่าจะถึงตัวรถยนต์เธอแอบหอบเล็กน้อย

พาคินน์นั่งรอในรถอยู่ก่อนแล้ว

“แค่นี้ถึงกับหอบเลยเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิคะ บอสเล่นเดินไวขนาดนี้ ขาสั้นๆ ของเฌอจะเดินตามบอสทันที่ไหนเล่า” เธอบ่นอุบก่อนจะสอดตัวเข้าไปนั่งในรถข้างเจ้านายหนุ่ม

ปึง!

เธอปิดประตูรถเรียบร้อยก่อนจะเอนหลังพิงกับเบาะ เฮ้อ! อิ่มแล้วทำไมเธอเริ่มรู้สึกหนังตามันหย่อนๆ อาจจะเป็นเพราะตอนเรียนเธอชอบแอบงีบหลับหลังทานข้าวเที่ยงตลอดแน่ๆ

หาวว~

หญิงสาวยกมือปิดปากหาวไม่เกรงใจคนข้างๆ ราวกับเธอนั้นสนิทชิดเชื้อกับเขา

“หาวว~ เฌอง่วงอ่ะบอส ทำไงดี” เฌอรีนเอ่ยทำลายความเงียบในรถทันที ก็เธอง่วงจริงจังนี่น่า

“ใครบอกให้เธอกินเยอะ ยัยเด็กมูมมาม” เขาบอกเสียงเข้ม

“ก็มันหิวนี่คะ เลยแอบกินจุไปหน่อย แฮ่ๆ” เธอบอกเสียงอ่อย

“อ้อ บอสคะ ว่าแต่ครอบครัวเฌอกับบอสไปสนิทกันตอนไหนเหรอคะ ทำไมเฌอไม่เคยรู้เรื่องนี้”

“ฉันก็ไม่รู้ ฉันพูดไปงั้นแหละ” เขาเฉลย

“อ่าว แล้วทำไมบอสถึงบอกกับคุณนาราแบบนั้นล่ะคะ” เธองง

“ไม้กันหมา”

“หา! นี่บอสเอาเฌอไปเป็นไม้กันหมาเหรอ ว่าละ ทำไมจู่ๆ ถึงชวนเฌอมากินข้าวแปลกๆ” ลางสังหรณ์เธอไม่ผิดจริงๆ

“…”

“คุณนาราออกจะสวย เป็นถึงดาราดังระดับประเทศ นี่บอสยังไม่ชอบเค้าอีกเหรอคะ”

“เรื่องของฉันน่า เป็นเด็กอย่าถามเยอะได้ไหม” เขาตอบกลับเสียงเขียว เพราะเริ่มรำคาญหญิงสาวที่มาตั้งคำถาม

“คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก ชิ! ไม่ถามก็ได้”

เมื่อถึงบริษัทหญิงสาวสะบัดตูดหนีลงจากรถทันที เธอไม่อยากคุยกับเขาแล้ว เธอถามดีๆ ทำไมต้องทำเสียงเขียวกับเธอด้วย ไม่เข้าใจจริงๆ

“อ้าว เฌอมาแล้วเหรอ ช่วยเอาแฟ้มไปส่งฝ่ายบัญชีให้พี่หน่อยสิ” ยังเดินมาไม่โต๊ะทำงานด้วยซ้ำก็ถูกลดาใช้ไปส่งแฟ้มเอกสารอีก

โอ๊ย! เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย นี่ขนาดเป็นเด็กฝึกแค่วันเดียวเองนะ

ยัยเฌอเอ๊ย! ต่อไปเธอจะทำงานอย่างอื่นไหวเหรอเนี่ย

เวลา 17.03 น.

เย้! ถึงเวลาเลิกงานสักที เฌอรีนเตรียมตัวเก็บกระเป๋ากลับบ้าน พร้อมกับเดินไปไหว้ลดาที่ยังนั่งทำงานอยู่

“เฌอกลับก่อนนะคะพี่ลดา” เธอยกมือไหว้ลาคนที่ถือว่าเป็นอาวุโสกว่าเธอ

“จ้ะ พรุ่งนี้เจอกันนะจ๊ะ”

ลดาส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้า เพราะมาฝึกงานวันแรกเด็กสาวทำงานแบบขันแข็งไม่มีบ่นแถมยังตั้งใจทำงานอีก

เธอชื่นชมจริงๆ

เฌอรีนเดินมายังลานจอดรถ เพราะเธอขับรถมาทำงานเอง ซึ่งปกติส่วนใหญ่ก่อนหน้านี้จะมีคนขับรถมารับส่งตลอด แต่พอเข้าช่วงฝึกงานเธอจึงขอป๊าม๊าว่าขอขับรถเองเพราะเธอโตแล้วไม่จำเป็นต้องมีคนที่บ้านคอยไปรับไปส่ง

แบบนั้นเธอจึงโดนเพื่อนที่มหาวิทยาลัยแอบแซวบ่อยๆ ว่าเป็นลูกแหง่ เป็นลูกคุณหนูแล้วทำอะไรไม่เป็น

เหอะ!

แค่คิดก็จะประสาทกับคำสบประมาทต่างๆ นานาเหล่านั้น แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ พลางกดปุ่มปลดล็อกรถแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งด้านใน