ว่าที่เมีย

ตอนที่ 2 ว่าที่เมีย

(เอี๊ยดดด)

เสียงเบรคหนักของรถยนต์BMW i8 ดังมาจากโรงจอดรถภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ สไตล์โมเดิร์น ย่านพุทธมณฑลสาย 1 ในช่วงเวลาตีสี่กว่าๆ

ร่างสูงประมาณ 178 เซนติเมตร ก้าวขาลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่าทางเหมือนคนเพิ่งจะสร่างเมา

“ไหนบอกว่ามีเคสผ่าคลอดไง โกหกแม่อีกแล้วใช่ไหมหมอพัฒน์!”

เสียงของหญิงวัยหกสิบปลายๆกำลังแผดเสียงมาจากชั้นสองของบ้าน จนคนที่เพิ่งจะก้าวขาเข้าบ้านถึงกับสะดุ้ง

“คุ...คุณแม่ ตื่นแต่เช้าเลยนะครับ”

“ใครบอกว่าแม่ตื่นแต่เช้า แม่ยังไม่นอนต่างหาก”

คุณนายพิมพ์พรรณยืนกอดอกจ้องหน้าลูกชายที่กำลังเดินขึ้นบันได หมอพีรพัฒน์ถึงกับถอนหายใจเบาๆ เขาไม่คาดคิดว่ามารดาจะตื่นขึ้นมาในเวลานี้

“ผมผ่าคลอดเสร็จเร็วน่ะครับ คนท้องเจ็บท้องช่วงเย็นพอดีและตรงกับวันนัด เด็กไม่ได้อยู่ในท่ากลับหัว ก็เลยผ่าคลอดตั้งแต่ช่วงเย็น กะว่าจะกลับบ้าน เพื่อนโทรมาชวนไปดื่มงานวันเกิด ผมก็ไม่อยากจะปฏิเสธเพื่อน นานๆทีจะได้เจอกัน”

หมอพีระพัฒน์บอกกับมารดา

“แน่ใจนะว่าไปงานวันเกิดเพื่อนจริงๆ”

คุณนายพิมพ์พรรณจ้องหน้าลูกชายตาเขม็ง ในขณะที่หมอพีรพัฒน์หยุดยืนอยู่ตรงหน้ามารดา

“ผมจะโกหกคุณแม่ไปทำไมล่ะครับ ผมไปดื่มกับเพื่อนๆในงานวันเกิดจริงๆครับ”

พีรพัฒน์ตอบมารดาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“แล้วนี่มันอะไร”

คุณนายพิมพ์พรรณชูหน้าจอมือถือตรงหน้าลูกชาย หมอพีรพัฒน์ถึงกับเสียอาการ มือหนาเสยผมขึ้นในขณะที่ริมฝีปากหนาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

“บอกแม่มาสิหมอพัฒน์ ลูกไปยืนกอดจูบนัวเนียกับผู้หญิงในผับโดยไม่แคร์สายตาใครเลย เมื่อไหร่จะเลิกสักที ไอ้นิสัยมั่วคั่วผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า เมื่อไหร่จะเลิก! เป็นถึงหมอ แต่ยังทำตัวเหมือนวัยรุ่น ไม่ให้เกียรติหน้าที่การงานเลยสักนิด”

คุณนายพิมพ์พรรณขึ้นเสียงต่อว่าลูกชายด้วยอารมณ์โกรธ หมอพีรพัฒน์ถึงกับงุนงง ใครกันที่เป็นคนส่งคลิปวีดีโอเหล่านี้มาให้มารดาของเขา

“โธ่ คุณแม่ครับ เรื่องงานก็ส่วนงานสิครับ นอกเวลางานมันก็ต้องมีบ้าง ผมเป็นผู้ชายนะครับ ผมควงผู้หญิงมันก็ดีแล้ว ดีกว่าผมจะไปควงผู้ชายด้วยกันเสียอีกนะครับ”

“นี่พัฒน์กล้ายอกย้อนแม่เหรอ”

คุณนายพิมพ์พรรณแสดงออกให้เห็นว่านางไม่พอใจการกระทำลูกชายเป็นอย่างมาก

“ผมเปล่านะครับคุณแม่”

พีรพัฒน์ตอบกลับพร้อมกับก้มหน้าเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะโตเป็นผู้ใหญ่ แต่เขาก็ยังคงกลัวและเกรงใจมารดาเหมือนกับตอนที่เขายังเป็นเด็ก

“แล้วผู้หญิงที่ลูกไปยุ่งเกี่ยวแต่ละคน มันมีดีที่ไหนล่ะ ทำไมถึงไม่คิดที่จะหาคนดีๆมาเป็นลูกสะใภ้ของแม่ วันๆเอาแต่ไปยุ่งกับผู้หญิงที่ไม่มีสกุลรุนชาติ พัฒน์เคยคิดที่จะหาลูกสะใภ้ดีๆมาให้แม่บ้างหรือเปล่า”

“ไม่ครับ”

“ว่าไงนะ!”

คุณนายพิมพ์พรรณตวาดเสียงดังเมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายตอบกลับมา พีรพัฒน์ถึงกับสะดุ้ง

“คุณแม่จะตะโกนทำไมล่ะครับ”

“ไม่คิดที่จะหาผู้หญิงดีๆมาเป็นลูกสะใภ้แม่จริงๆใช่ไหมหมอพัฒน์ ลูกจะไปยุ่งแต่กับพวกผู้หญิงหิวเงินแบบนั้นน่ะเหรอ”

“เฮ่อ...คุณแม่ครับ สิ่งที่ผมพูดออกไป ผมหมายความว่า ผมยังไม่ได้คิดเรื่องที่จะมีเมีย ไม่ได้คิดเรื่องที่จะมีครอบครัว คุณแม่จะคิดไปถึงไหนกันล่ะครับ”

“ก็ได้ ในเมื่อพัฒน์ไม่คิดที่จะหาผู้หญิงดีๆมาเป็นเมีย แม่ก็จะหาคนที่เหมาะสม มาเป็นลูกสะใภ้เอง”

น้ำเสียงที่คุณนายพิมพ์พรรณพูดมาแต่ละคำ แน่นอนว่านางเป็นคนทำจริงพูดจริง จนลูกชายถึงกับขนลุกซู่ เขาไม่คิดว่ามารดาของเขาจะพูดเรื่องนี้ออกมา

“คุณแม่ว่าไงนะครับ คุณแม่จะหาเมียให้ผมงั้นเหรอครับ”

“ใช่ ในเมื่อพัฒน์ไม่ยอมหาผู้หญิงดีๆมาเป็นคู่ครอง มันก็ถึงเวลาที่แม่จะต้องจัดการหาเมียให้ลูกจริงๆสักที และอย่าคิดที่จะขัดคำสั่งแม่ เข้าใจใช่ไหมหมอพัฒน์”

“...”

หมอพีระพัฒน์ได้แต่ยืนนิ่ง พูดอะไรไม่ออก แม้ว่าเขาจะเป็นคนดื้อรั้นสักเพียงใด แต่คนอย่างหมอพีรพัฒน์หรือจะกล้าขัดคำสั่งของมารดา

“ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ตอนเย็น เตรียมตัวไปบ้านน้าชมจันทร์กับแม่”

“ไปทำไมครับคุณแม่ ร้อยวันนานปี ผมไม่เคยเห็นคุณแม่ชวนผมไปบ้านเพื่อนของคุณแม่สักครั้งเลย แล้วทำไมพรุ่งนี้ผมต้องไปด้วยล่ะครับ”

“พาลูกไปรู้จักกับลูกสาวน้าชมจันทร์นะสิ ว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่ ว่าที่เมียของหมอพัฒน์ไงล่ะ”

“คุณแม่!”

-