ไม่มีปัญญาหาผัว

ตอนที่ 4 ไม่มีปัญญาหาผัว

“หมอพัฒน์ถึงกับตะลึงในความสวยของน้องชมพู่เลยเหรอลูก”

คุณนายพิมพ์พรรณยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับเอ่ยแซว เมื่อเห็นลูกชายกำลังตกตะลึง และกำลังจ้องมองลูกสาวเจ้าของบ้านอย่างไม่ละสายตา

“ชมพู่ ไหว้สวัสดีพี่พัฒน์สิลูก พี่พัฒน์เป็นลูกชายของป้าพิมพ์น่ะ”

คุณนายชมจันทร์ใช้ปลายนิ้วสะกิดที่แขนของลูกสาว พร้อมกับบอกให้ลูกสาวไหว้สวัสดีชายที่นั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

“สวัสดีค่ะ พี่พัฒน์”

อลิสาพนมมือไหว้สวัสดีหมอพีรพัฒน์ด้วยความนอบน้อม ก่อนที่เธอจะใช้สายตามองเขาด้วยท่าทางที่เย้ยหยันและเหยียดยิ้มจนหมอพีรพัฒน์ต้องมองจ้องหน้าเธออย่างเอาเรื่อง

“สวัสดีครับ น้องชมพู่”

พีรพัฒน์กลั้นใจตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ ในขณะที่เขากำลังกัดฟันจนสันกรามนูนเด่น

“สงสัยลูกชายป้าจะถูกชะตากับหนูชมพู่ตั้งแต่แรกเจอ มองน้องตาไม่กระพริบเชียวนะตาพัฒน์”

คุณนายพิมพรรณเอ่ยแซวลูกชายอีกครั้ง ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไม่รู้เลยว่าคนทั้งสองคิดต่างจากพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

“พู่ก็ถูกชะตากับพี่พัฒน์ค่ะ ให้ไปเจอข้างนอก ไม่ใช่ที่นี่ พู่ก็จำได้ค่ะ  จำติดตาเลย”

อลิสาตอบกลับพร้อมกับยิ้มเยาะใส่คนตรงหน้า ยิ่งทำให้หมอพีรพัฒน์รู้สึกหมั่นไส้ แต่เขาต้องเก็บอาการเอาไว้

“เราไปทานข้าวกันเถอะนะคะ อาหารพร้อมแล้ว วันนี้ชมมีเรื่องจะคุยกับพี่พิมพ์หลายอย่างเลยค่ะ นานๆกว่าจะได้เจอกันสักที หลังจากทานอาหารขอพูดคุยกันให้หายคิดถึงนะคะ”

“ได้จ้า ก็ดีเหมือนกัน หมอพัฒน์และหนูชมพู่จะได้มีเวลาพูดคุยทำความรู้จักกันให้มากขึ้น”

ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างยินยอมพร้อมใจที่จะให้ลูกๆได้ทำความรู้จักกัน

“ที่ป้ากับลุงมาวันนี้ ป้าบอกตามตรงเลยนะ หนูชมพู่ ป้าอยากได้หนูไปเป็นลูกสะใภ้ ลูกชายของป้าก็ยังไม่มีแฟน ถ้าหนูชมพู่ไม่รังเกียจ ป้าอยากจะให้หนูลองศึกษาดูใจ และหมั้นหมายกับลูกชายของป้า แต่ถ้าหนูไม่ได้คิดอะไร ป้าก็ไม่ได้บังคับ แต่ป้าอยากให้หนูลองทำความรู้จักกับลูกชายของป้าดูก่อน หนูชมพู่คงจะไม่รังเกียจลูกชายป้าใช่ไหมลูก”

คุณนายพิมพ์พรรณเอ่ยถามอลิสาหลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จเรียบร้อย

“เอ่อ...พู่ขอทำความรู้จักกับพี่พัฒน์ก่อนนะคะคุณป้า จะให้พู่ตอบตอนนี้ก็ยังไม่ได้ ทุกอย่างมันต้องใช้เวลา”

อลิสาพยายามที่จะรักษาน้ำใจคุณนายพิมพ์พรรณ ทั้งๆที่เธออยากจะปฏิเสธตอนนี้เสียด้วยซ้ำ

“ชมพู่ พาพี่พัฒน์ไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้หลังบ้านสิลูก ผู้ใหญ่จะคุยกัน ลูกก็จะได้ทำความรู้จักกับพี่เขาให้มากขึ้น”

“พี่เห็นด้วยกับชม เด็กๆจะได้ทำความรู้จักกัน”

คุณนายชมจันทร์บอกลูกสาว ส่วนคุณนายพิมพ์พรรณเอ่ยสำทับตามหลัง

“ค่ะ งั้นพู่ขออนุญาตพาพี่พัฒน์ไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านนะคะ ไปค่ะพี่พัฒน์”

อลิสาแสดงกิริยามารยาทอย่างนอบน้อม ทั้งๆที่เธอรู้สึกรังเกียจว่าที่คู่หมั้นอย่างสิ้นเชิง

หมอพีรพัฒน์เดินตามหลังอลิสาไปยังสวนดอกไม้ที่อยู่หลังบ้าน เมื่อลับตาผู้ใหญ่ เขาเอาแต่แสดงท่าทางเบื่อหน่ายและรำคาญ ต่างจากพฤติกรรมตอนที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่

“ฉันไม่คิดเลยว่าลูกชายของคุณป้าพิมพ์พรรณจะเป็นนาย”

อลิสาพูดพร้อมกับมองชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกรังเกียจ

“ฉันก็ไม่คิดว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นคู่หมั้นของฉันคือเธอ ยัยโรคจิต ฉันยังไม่ได้สะสางเรื่องที่เธอมาแอบดูฉันเลย”

พีรพัฒน์ยืนกอดอกกัดฟันจ้องหน้าอลิสา

“ไอ้บ้ากาม บ้าไม่เลือกที่ ใครใช้ให้นายไปทำเรื่องบ้าๆในลานจอดรถ เอาไม่เลือกที่ ผู้ชายปากร้ายก้าวร้าว เสือผู้หญิงอย่างนายน่ะเหรอ ที่จะมาเป็นคู่หมั้นของฉัน พ่อกับแม่ของฉันคิดได้ยังไงนะ ถึงอยากได้ผู้ชายอย่างนายมาเป็นลูกเขย น่ารังเกียจที่สุด”

“ถ้าเธอคิดว่าฉันเป็นผู้ชายน่ารังเกียจขนาดนั้น เธอก็ไปบอกพ่อกับแม่ของเธอให้ยกเลิกเรื่องหมั้นสิ เธอคิดว่าฉันอยากจะได้ผู้หญิงปากดีอย่างเธอมาเป็นเมียหรือไง อย่าคิดว่าเธอรังเกียจฉันฝ่ายเดียวนะ ฉันเองก็รังเกียจเธอไม่น้อยเหมือนกัน!”

พีรพัฒน์กระแทกเสียงใส่คนตรงหน้า

“นายนี่มันปากร้ายกว่าผู้หญิงเสียอีก ผู้หญิงคนนั้นคงบ้าไปแล้วที่มาเอากับนาย ไอ้คนทุเรศ”

“ยัยโรคจิต ชีวิตของเธอคงไม่มีปัญญาหาผัวสินะ ถึงได้อยากจะมาเป็นเมียฉัน”

“ฉันไปอยากได้นายมาเป็นผัวตอนไหน พูดให้ดีๆนะ”

อลิสารู้สึกโกรธไม่น้อย เมื่อถูกหมอพีรพัฒน์ใช้คำพูดเหยียดหยาม

“แล้วถ้าไม่อยากได้ฉัน เธอทำไมไม่ปฏิเสธไปล่ะ จะมาขอเวลาทำไม ปฏิเสธไปตอนนั้นก็จบ”

“แล้วทำไมนายไม่ปฏิเสธเอง วิ่งถ่อมาถึงบ้านฉันทำไม นายมาเองนะ ฉันไม่ได้บังคับให้นายมา ฉันไม่รู้เรื่องด้วยซ้ำ ใครมันจะไปอยากได้ผู้ชายอย่างนายวะ”

“ไม่อยากได้ก็ดี ไปสิ ไปบอกพ่อกับแม่ของเธอ ว่าเธอไม่ชอบฉัน ผู้ใหญ่จะได้ไม่ต้องมาจับคู่ ฉันรู้สึกเกลียดขี้หน้าผู้หญิงอย่างเธอเต็มทน”

“ฉันก็จะอ้วกเหมือนกันที่เห็นหน้านาย ฉันถามหน่อยเถอะ ทำไมนายไม่ปฏิเสธไปเองตั้งแต่แรกวะ”

“ก็ฉันไม่เคยขัดใจคุณแม่ เพราะฉะนั้นเธอต้องไปพูดให้ทุกอย่างมันจบ”

“เออๆ ตามฉันมาสิ ในเมื่อนายรังเกียจฉันมาก ฉันก็ขยะแขยงนายเต็มทน เราก็ไม่จำเป็นต้องมาหมั้นหมายหรือแต่งงานกัน”

อลิสาเดินกระแทกเท้ากลับมาในบ้าน หมอพีรพัฒน์เดินตามหลังมาติดๆ

“คุณแม่คุณพ่อ คุณป้าคุณลุงคะ พู่มีเรื่องอยากจะพูดตอนนี้ค่ะ”

ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนหันมามองที่อลิสาด้วยท่าทางฉงน เพราะท่าทางอลิสาในเวลานี้ เหมือนกับคนที่ไปกินรังแตนมาหมาดๆ

“ว่ามาสิลูก ชมพู่มีอะไรก็พูดมาเลย”

คุณนายชมจันทร์บอกลูกสาว

“พู่กับพี่พัฒน์เคยเจอกันแล้วครั้งหนึ่ง พู่ไม่อยากหมั้นกับพี่พัฒน์ค่ะ”

คำพูดของอลิสาทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนต้องหันไปมองหน้ากัน

“ทำไมถึงไม่อยากหมั้นล่ะลูก”

คุณนายชมจันทร์หันหน้ามาคุยกับลูกสาวอีกครั้ง

“พู่ไม่อยากหมั้นกับพี่พัฒน์ เพราะพู่อยากแต่งงานกับพี่พัฒน์มากกว่าหมั้นค่ะ”

“ยัยบ้า!”

หมอพีรพัฒน์ถึงกับโพล่งคำหยาบออกมาอย่างลืมตัว ทุกคนต่างมองมาที่หมอพีรพัฒน์ด้วยความงุนงงและตกใจที่เขาพูดออกมาแบบนั้น

----------------------------------