จับปล้ำกลางสวนดอกไม้

ตอนที่ 5 จับปล้ำกลางสวนดอกไม้

“เอ่อ...คือ”

พีรพัฒน์ถึงกับพูดไม่ออก ไปต่อไปไม่เป็น เมื่อเขารู้ตัวว่ากำลังแสดงท่าทางและคำพูดที่ไม่เหมาะสมต่อหน้าผู้ใหญ่

“เมื่อกี๊ลูกพูดอะไร ไหนพูดใหม่สิหมอพัฒน์”

คุณนายพิมพ์พรรณถามลูกชายพร้อมกับจ้องหน้าอย่างคาดโทษ

“คือ...ผมดีใจน่ะครับคุณแม่ ผมไม่คิดว่าน้องชมพู่จะมาบอกความจริงกับทุกคนเร็วขนาดนี้”

หมอพีรพัฒน์ต้องพูดในทำนองแก้ผ้าเอาหน้ารอดไปก่อน มารดาของเขาถึงกับโล่งอก เมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกชายพูดออกมา

“แล้วตกลงยัยพู่เคยไปเจอกับพี่พัฒน์ตอนไหนล่ะลูก ทำไมแม่ถึงไม่รู้เรื่อง”

คุณนายชมจันทร์ถามลูกสาวทันที

“เจอเมื่อคืน...”

“เจอตอนน้องชมพู่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลครับ คืนนั้นน้องชมพู่ไม่สบาย ผมอยู่ที่โรงพยาบาล ผมเป็นคนตรวจอาการน้องชมพู่น่ะครับ เราเลยได้รู้จักกัน พูดคุยถูกชะตากันน่ะครับ ก็ไม่ได้คิดว่าน้องจะเป็นลูกสาวของคุณน้า มันบังเอิญจริงๆเลยนะครับ จริงไหมน้องชมพู่”

หมอพีรพัฒน์ชิงพูดในสิ่งที่ไม่ใช่ความจริง พร้อมกับก้าวขาขยับขึ้นมายืนข้างๆอลิสา จากนั้นจริงใช้นิ้วหยิกที่สะโพกของหญิงสาว

“โอ๊ย!...เอ่อ...จริงค่ะ”

อลิสาตอบและฝืนยิ้มแหย ทั้งๆที่เธอกำลังโกรธที่เขาบังอาจหยิกสะโพกของเธอ

“อ๋อแบบนี้นี่เอง นี่สินะ เขาเรียกว่าคู่กันแล้วไม่แคล้วกัน แบบนี้เราต้องรีบจัดงานแต่งเลยหรือเปล่าคะพี่พิมพ์”

คุณนายชมจันทร์พูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้าง

“ดีเลยค่ะพี่เห็นด้วย”

“ผมยังไงก็ได้ครับ ถ้าลูกชายอยากเป็นฝั่งเป็นฝาผมก็สนับสนุนเต็มที่”

หมอณรงค์และภรรยาแสดงท่าทางชื่นชอบลูกสะใภ้อย่างออกนอกหน้า

“ผมก็เหมือนกันครับ ถ้าลูกสาวชอบใคร ผมก็ยินดีและยอมยกให้อยู่แล้ว คนดีๆมีหน้าที่การงานอย่างหมอพัฒน์จะมาเป็นลูกเขยของผม ผมไม่ปฏิเสธครับ”

เจ้าสัวชาญชัย บิดาของอลิสาพูดในสิ่งที่เขาคิด

“งั้นผมขออนุญาตให้น้องชมพู่พาผมไปเดินเล่นรอบๆสวนดอกไม้อีกครั้งนะครับ”

“แต่มันค่ำแล้วนะคะ เรานั่งคุยกันที่นี่ก็ได้นี่คะ”

อลิสาแย้งขึ้นมาทันที

“พี่เขาอยากเดินเล่นชมสวนดอกไม้ก็พาไปเถอะลูก ไฟในบ้านเราส่องสว่างทุกที่ ตอนนี้ก็เพิ่งจะหนึ่งทุ่มเอง”

“ค่ะ คุณแม่”

อลิสาจำเป็นต้องเดินออกจากบ้านอีกครั้ง โดยที่มีหมอพีรพัฒน์เดินตามหลังมาติดๆ

(พรึ่บ)

“ว้าย! ไอ้บ้า ผลักฉันทำไมวะ”

ฝ่ามือหนาผลักที่หัวไหล่เล็กจนอลิสาถลาไปด้านหน้า แทบจะล้มหัวคะมำ เธอถึงกับเอะอะโวยวายออกมา

“เธอต้องการอะไร ทำไมถึงไปบอกผู้ใหญ่ว่าอยากแต่งงานกับฉัน เธอมันบ้าไปแล้วหรือยังไง”

“ก็ทำไมล่ะ ฉันก็แค่เปลี่ยนใจกะทันหัน ก็แค่นั้นเอง”

อลิสาตอบกลับพร้อมกับแสดงสีหน้าท่าทางเหมือนเธอกำลังสนุก ที่ได้เห็นคนตรงหน้ากำลังโกรธ

“ฉันไม่เชื่อ เธอทำแบบนี้เพราะอะไร พูดมาสิ ต้องการจะเล่นตลกอะไรกับฉัน เธอนี่มันตัวซวยจริงๆเลย เจอที่ไหนก็ทำให้ปวดหัวที่นั่น”

หมอพีรพัฒน์กัดฟันพูดพร้อมกับจ้องหน้าหญิงสาวอย่างคาดโทษ

“ถ้านายไม่อยากแต่งงานกับฉัน นายก็ไปบอกผู้ใหญ่เองสิว่านายไม่อยากแต่ง จะมาให้ฉันพูดเองทำไมล่ะ”

“เธอก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับฉัน แล้วไปพูดแบบนั้นได้ยังไง หรือว่า...เธอคงติดใจลีลาของฉัน แค่เห็นฉันเอากับคนอื่น เธอถึงกับอยากลองของฉันเลยว่างั้น ที่แท้ก็อยากนี่เอง”

หมอพีรพัฒน์พูดพร้อมกับยิ้มเย้ย

“อ๊าย! ไอ้บ้า ฉันจะไปติดใจในความทุเรศของนายได้ยังไงกัน หลงตัวเอง ยี้...น่ารังเกียจ”

“ถ้ารังเกียจก็ไปบอกผู้ใหญ่ ว่าเธอเปลี่ยนใจไม่อยากแต่งงานกับฉัน”

“ไม่!”

“อ้าว ยัยบ้านี่ เธอนี่มันเป็นคนแบบไหนกัน ปากก็บอกว่าเกลียดฉัน รังเกียจอย่างนั้นอย่างนี้ แต่อยากแต่งงานด้วย บ้าไปแล้วยัยโรคจิต!”

“เชิญด่าฉันตามสบายเลยนะ ฉันรู้สึกสนุกมากเลย ที่ได้เห็นนายกำลังโมโห นายคงจะทุกข์ใจมากสินะ ฮ่าๆ”

อลิสาหัวเราะเยาะคนตรงหน้าที่กำลังโมโหจนหน้าแดง และเขาก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้นอกจากยืนต่อว่า

“ก็ได้ ถ้าเธออยากเป็นเมียฉันมาก ฉันก็จะจับเธอปล้ำมันตรงนี้เลย เอาตรงกลางสวนดอกไม้ คงได้บรรยากาศ ชุดของเธอมันน่าจะถอดง่ายดี มานี่!”

(พรึ่บ)

“ว้ายยยย!”