บทที่ 10

ต้นน้ำและกอหญ้านั่งทานของว่างอยู่ที่ม้าหินหน้าบ้าน เมื่อรถสปอร์ตสีดำแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน จอดนิ่งสักครู่พี่สาวคนโตของตระกูลก็ก้าวลงมาจากรถใบหน้าเรียบเฉย ต้นน้ำโบกมือทักทาย ต้นตาลเดินตรงมาที่โต๊ะที่น้องสาวทั้งสองนั่งอยู่ใบหน้าแสดงความหงุดหงิด

“เป็นอะไรพี่ตาล หน้างี้หงิกเชียว ทะเลาะกับพี่แมนมาเหรอ” ต้นน้ำถามแววตาสงสัย

“ไม่ได้ทะเลาะ ถามอะไรเธอสองคนหน่อยสิเคยถูกจูบไหม พวกเธอรู้สึกไงบ้างล่ะ”

ต้นน้ำส่ายศีรษะไปมา กอหญ้านิ่งขรึม

“เชื่อไหม เมื่อกี้พี่แมนจูบพี่ พี่ถามตัวเองว่าสงสัยพี่จะผิดปกติพี่รู้สึกอยากให้เสร็จไปเร็วๆ พี่ถามตัวเองเหมือนกันว่าทำไมแต่ไม่มีคำตอบ นี่ยิ่งกลุ้มเมื่อตอนเย็นไปทานข้าวบ้านพี่แมนมา อาม่าบอกว่าได้ฤกษ์แต่งมาแล้ว ทำไมพี่ไม่รู้สึกอะไรเลย”

ต้นน้ำมองพี่สาวอย่างเห็นใจ “สิบปีนะพี่ตาล มันไม่รู้สึกอะไรบ้างเหรอ”

“ไม่รู้สิ คบกันตอนแรกๆ ก็ดูเหมือนน่าตื่นเต้น คบกันไปเรื่อยๆก็ถึงอาการเฉยชาตอนนี้กำลังถึงอารมณ์เบื่อหน่าย เชื่อไหมเวลาพี่แมนโทรมาพี่ไม่อยากรับหรืออยากคุยด้วยเลย ช่วงนี้มันเซ็งๆ เบื่อๆ ยังไงไม่รู้”

“โถ แล้วจะทำไง”

“ก็คงต้องแต่งงานตามใจผู้ใหญ่ละมั้ง ทำไงได้รับสินสอดเขามาแล้วนี่ ไปนะไปทำงานก่อน”

“ญ่าตื่นเต้นไหม วันพรุ่งนี้เราจะได้มาอยู่บ้านเดียวกันแล้ว เสียดายพรุ่งนี้เราขึ้นเวรอดมานอนเม้าส์กับญ่าเลย”

“วันหลังก็ได้นี่พี่น้ำจ๋า”

“จริงด้วย”

“ไปกันเถอะ เข้าไปข้างในกัน”

โรงแรม Eifel star

กริชชัย พิพัฒนพงค์นั่งมองรูปที่แอบอัพโหลดมา ชายหนุ่มลูบไล้ที่หน้าตาริมฝีปากของหญิงสาวในรูป ก่อนจะนึกอะไรได้

“แยม เข้ามาหาผมหน่อย” กริชชัยเรียกเลขาหน้าห้องเสียงดัง

“คะ คุณกริช”

“ช่วยอะไรผมหน่อยสิ”

“ได้สิคะ”

“ช่วยไปซื้อชุดนอนผู้หญิงให้ผมสักห้าหกชุด ขอสวยๆ แล้วดอกไม้สักช่อส่งไปที่บ้านผมที่ตึกเล็กด้วย”

“ได้ค่ะ”

“ผู้หญิงเค้าชอบดอกไม้อะไร คุณรู้ไหมแยม”

“พิเศษไหมคะ บอส”

“อืม พิเศษ”

“งั้นเอาดอกกุหลาบสีขาวดีไหมคะ แปลว่ารักแท้มอบให้เธอ”

“โอเค ช่วยจัดการให้หน่อย ขอช่อใหญ่ๆ นะแยม ชุดนอนก็เลือกให้สวยที่สุดงบไม่อั้น ผมต้องการให้แฟนผมประทับใจ”

“ว้าว บอสมีแฟนแล้วเหรอคะ”

“ มีแล้วสวยด้วย แล้วผมจะพามาให้คุณรู้จัก”

“ค่ะ” แยมยิ้ม แล้วรีบหันหลังกลับไปทำงานต่อ ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งยิ้มอยู่คนเดียว

บ้านพิพัฒนพงค์ เรือนหลังเล็ก

กอหญ้าขมวดคิ้ว เมื่อเห็นพงษ์คนสนิทของกริชชัยหอบกล่องและถุงหลายถุง โดยมีสาวใช้จากตึกใหญ่หอบดอกไม้ช่อโต

“ คุณกอหญ้าครับ คุณกริชให้ผมเอามาให้ครับ”

“ อะไรเนี่ย พี่พงษ์”

“ไม่ทราบครับ คุณกอหญ้าเปิดดูสิครับ”

กอหญ้าเปิดกล่องมือสั่น แล้วต้องตกตะลึงเมื่อมองเห็นชุดนอนยี่ห้อดัง หลายหลากสีและแบบ กอหญ้ากัดริมฝีปาก ก่อนจะปิดกล่อง

“ พงษ์ช่วยเอาไปคืนเค้าที บอกว่าฉันไม่ชอบ”

“เออ คือ”

“สิจ๊ะ”

กริชชัยหงุดหงิดเมื่อได้รับการรายงานจากคนสนิท ชายหนุ่มคว้าโทรศัพท์กดหมายเลขปลายทาง กอหญ้าก้มมองโทรศัพท์ปล่อยดังอยู่ยี่สิบกว่าครั้ง หญิงสาวก็กดรับใบหน้าเรียบเฉย

“มีอะไรอีกคุณ”

“เดี๋ยวผมจะให้พงษ์เอาไปให้ใหม่ช่วยรับไว้ด้วย ถ้าคุณไม่รับผมจะกลับไปใส่ให้คุณ แล้วจะมาหาว่าผมใจร้ายไม่ได้นะกอหญ้า เข้าใจไหม”

“ค่ะ แค่นี้ใช่ไหม” กอหญ้าถอนหายใจยาวแล้วกดวางสายโทรศัพท์

วันศุกร์

ธมกานต์ ตรีรินทร์ แต่งตัวเสร็จกำลังจะไปงานเลี้ยงของบริษัทเพื่อนตามคำเชิญ ต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดหน้าบ้าน ตรีรินทร์เงยหน้ามองเห็นสาวผมยาวจนปิดปั้นท้ายใส่ชุดเดรสสั้นสีดำ

“ใครมาน่ะ ไปดูสิจ๊ะ”

“อ๋อพี่พัชค่ะคุณแม่ พี่พัชจะมาค้างที่นี่”

“ตายแล้ว นั่นยัยพัชเหรอ ไม่ได้เจอกันหลายปี สวยเซ็กซี่เชียว”

“พี่พัชสวยมากค่ะ เปรี้ยวมากด้วย เดี๋ยวแม่ดูนะคะ”

พัชราเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกระเป๋าสีดำใบเล็กด้วยท่วงท่ามั่นใจ

“ สวัสดีค่ะ คุณลุง คุณป้า ยัยน้ำ”

“โหพี่พัช เปรี้ยวอ่ะ ใครบอกไม่เชื่อนะว่าทำงานบัญชี”

“อาชีพการงานไม่เป็นอุปสรรค สำหรับคนอยากสวย”

“แม่ไม่ได้เจอหนูนาน ลืมไปเลย”

“คุณป้ากับคุณลุงจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”

“อ๋อ ใช่จ๊ะ ตามสบายนะจ๊ะพัช ทำตัวเหมือนบ้านนะจ๊ะ ยัยกอหญ้าโน่นเดินมานั่นแล้ว”

กอหญ้ารู้สึกดีใจ เมื่อเห็นรถเพื่อนสาวจอดหน้าตึก หญิงสาวโบกมือทักทาย

“นี่แก ฉันลืมสายชาร์ตแบตทำไงดี ขี้เกียจกลับบ้านมีใครใช้โทรศัพท์รุ่นนี้บ้าง”

ต้นน้ำชะโงกมาดูก่อนพูดน้ำเสียงตื่นเต้นว่า “ พี่ตาลไงใช้รุ่นเดียวกับพี่พัชเลยแต่สีดำ พี่ตาลเขาไม่ชอบสีขาวเค้าบอกเปื้อนง่าย”

“เออ ถ้าพี่จะรบกวนยืมสายชาร์ตชักชั่วโมงหนึ่ง จะเป็นไรไหม” พัชราพูดน้ำเสียงเกรงใจ

“โหสบายมาก พี่ตาลใจดีมาก เดี๋ยวน้ำไปยืมให้แต่ตอนไปคืนพี่พัชให้ญ่าเอาไปคืนนะคะ เพราะน้ำต้องรีบไปขึ้นเวรแล้วค่ะ”

“ขอบคุณนะคะ น้ำ” พัชรายิ้มหวาน

“ไม่เป็นไรยินดีรับใช้คนสวยค่ะ” ต้นน้ำวิ่งปรู๊ดหายไป

ต้นตาลนั่งหน้าเครียดกับจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงาน เสียงเคาะประตูทำให้ต้นตาลเหลียวไปมองอย่างหงุดหงิด

“ใคร บอกแล้วไงห้ามกวน”

“พี่ตาล น้ำเองขอยืมสายชาร์ตแบตหน่อย”

“ เข้ามาสิ” น้ำเสียงยังขุ่นมัว ต้นน้ำเปิดประตูยิ้มมาแต่ไกล เห็นพี่สาวคนโตกำลังง่วนกับหน้าจอพยาบาลสาวเข้ามายืนเคียงข้าง ก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์

“เครียดอะไรนักหนาพี่ตาล เดี๋ยวแก่ไวนะคะ”

“อืม ตัวเลขยอดจองห้องเดือนนี้มีปัญหานิดหน่อย อืม เอาไปสิสายชาร์ต แต่ใช้เสร็จเอามาคืนด้วย แบตพี่เหลือสี่สิบเปอร์เซ็นต์เหมือนกัน”

“เพื่อนยัยญ่าคนไหน พี่รู้จักไหม”

ต้นน้ำขมวดคิ้วคิด “ ไม่น่าจะรู้จัก แต่อาจเคยเห็นรูป สวยเซ็กซี่มาก นิสัยดีสุดๆเอาใจเก่งด้วย น้ำเคยเห็นเขาทานข้าวกับญ่านะ อืมบริการมากเลย เขามีบุคลิกที่อบอุ่นไม่แปลกใจทำไมญ่าเขาติดพี่พัชมากมาก”

“ยังงั้นเชียวเหรอ ชักอยากเห็นหน้าแล้วเชียว พ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงแล้วเหรอ” ต้นตาลหยุดทำงานพูดขณะหลับตา

“ไปแล้ว เดี๋ยวเย็นนี้ทานข้าวเสร็จน้ำก็ต้องไปเข้าเวรเลย”

“อืม งั้นทานข้าวด้วยกันก่อน ชวนญ่ากับเด็กนั่นด้วย”

“เขาชื่อพี่พัช”

“อืม นั่นแหละ”

“อย่าเครียดมากล่ะพี่ตาล คลายเครียดบ้าง น้องไม่อยากมีพี่สาวแก่เร็ว” พยาบาลสาวกล่าวยิ้มๆแล้วโบกมือเดินจากไป

กอหญ้าพาเพื่อนสาวมาที่ห้องนอนที่จัดไว้ที่ชั้นสามอีกปีกหนึ่ง หญิงสาวเผลอมองไปอีกปีกหนึ่งของตึกแล้วใจเต้นแรง

“โหไรเนี่ย ยังกับคอนโดหรูๆ เลยเนอะมีส่วนตัวไปหมด ห้องรับแขก ห้องน้ำ ห้องครัว ยังงี้ไม่ต้องลงไปแล้วนี่”

“ป้ารินทร์ทำให้เพื่อให้ทุกคนมีความเป็นส่วนตัว”

“อิจฉาจังน่าอยู่มาก ใหญ่กว่าคอนโดฯ พัชสิบเท่าได้มั้งเนี่ย”

“พัชมาค้างกับญ่าบ่อยๆ นะ ญ่าคงเหงา ตอนนี้นมอิ่มกับคุณย่าไม่อยู่ ป้ารินทร์ก็งานยุ่ง ญ่าเหงาจัง”

“เท่าที่ทำได้นะเพื่อน”

กริชชัยเลี้ยวรถเข้ามาในบริเวณบ้านแล้วขมวดคิ้วเมื่อเห็นรถญี่ปุ่นคันเล็กจอดอยู่

“รถใครนะพงษ์” ชายหนุ่มเอ่ยถามขณะเดินลงจากรถขึ้นตึก

“รถเพื่อนคุณกอหญ้าครับ เห็นบอกว่ามาค้างเป็นเพื่อน”

‘ หึ นึกว่าจะหนีรอดหรือไง ยัยกระปุกตั้งฉ่าย’ กริชชัยพูดพลางกัดฟันแววตาดุดัน รู้สึกหงุดหงิดเมื่อหญิงสาวแสดงท่าทางรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

กริชชัยส่งกระเป๋าให้แจ่ม แม่บ้านของตึกใหญ่ก่อนสั่งน้ำเสียงห้วน “ พี่แจ่มให้ใครไปตามกอหญ้าไปพบผมที่ห้องทำงานชั้นสามด้วย บอกว่าผมมีธุระจะคุยด้วยสำคัญมาก”

แจ่มรับคำสั่งเดินไปปฏิบัติทันที

กอหญ้าเม้มปาก เมื่อแม่บ้านสาวมาบอก “ เออ พี่แจ่มบอกเขาทีได้ไหมว่าญ่ามีเพื่อนมาเยี่ยมยังไม่ว่างไปพบ”

แจ่มมีสีหน้าสลด “ โถ คุณญ่าขาไปหน่อยแป๊บเดียวเอง พี่เห็นหน้าคุณกริชแล้วเสียวจังเลย”

“ไปสิไอ้ญ่าไม่ต้องห่วง เดี๋ยวทำงานเสร็จก็ว่าจะอาบน้ำสักหน่อย ร้อนจังเลย” พัชราเห็นสีหน้าอึดอัดของแม่บ้านสาวแล้วสงสาร

“อือ เดี๋ยวค่อยไป” กอหญ้านั่งอ่านนิตยสารไม่รู้ไม่ชี้

“โถ คุณญ่าขา”

“ไปสิพี่แจ่ม เขาต้องหัดรอคนอื่นบ้างใหญ่โตมาจากไหนเชียว มาสั่งโน้นสั่งนี่” กอหญ้าพูดน้ำเสียงแข็ง

กริชชัยตาลุกโพลงเมื่อเปิดมาเจอกล่องชุดนอนวางอยู่บนโต๊ะ ช่อดอกไม้ที่สั่งมาให้หญิงสาว ชายหนุ่มปัดช่อดอกไม้ทิ้งก่อนจะหยิบมือถือกดหมายเลขมือสั่นด้วยอารมณ์ที่อัดแน่นในใจ

“วอนหาเรื่องจริงๆ ยัยเด็กบ้า”

เสียงโทรศัพท์มือถือ ดังติดๆกันชนิดที่ไม่มีช่องให้หยุด พัชราขมวดคิ้วเมื่อกอหญ้าก้มมองดู แต่ไม่มีท่าทีจะรับสาย

“ไอ้ญ่ารับสิ เสียงดังรำคาญ”

กอหญ้ากดปิดเสียงเป็นระบบสั่น แล้วอ่านหนังสือต่อไม่รู้ไม่ชี้ แต่เมื่อมีข้อความไลน์เข้ามาหญิงสาวชะโงกดู

‘รับโทรศัพท์เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะไปลากตัวเธอออกมาจากห้อง อยากให้เพื่อนเธอรู้เรื่องเราเป็นผัวเมียกัน ก็ลองดู’

กอหญ้าถอนหายใจเฮือก แล้วกดรับ ก่อนจะเดินไปพูดที่ระเบียง “ว่าไงค่ะ”

กริชชัยตะเบ็งเสียงดัง “ ตกลงคุณจะเอาไง มาคุยกับผมที่ห้องทำงาน ไม่งั้นผมไปลากตัวคุณออกมาจากห้องนั้นแน่ๆ คุณก็รู้ว่าผมทำได้อยากลองดีก็เอาสิ”

“นี่คุณกริช เพื่อนฉันอยู่ที่นี่จะทิ้งเค้าได้ไง”

“ได้เพราะผมสั่ง ผมต้องคุยกับคุณเดี๋ยวนี้ อีกห้านาทีถ้าไม่มาถึงเราเห็นดีกันแน่” กริชชัยปิดโทรศัพท์ กอหญ้ายืนนิ่งก่อนตัดสินใจ

“พัช เดี๋ยวญ่ามานะ ไปคุยธุระแป๊บหนึ่ง ตามสบายนะพัช”

“ได้เลยไม่ต้องห่วงนะ ตามสบาย”

กอหญ้ากระแทกเท้าเดิน จงใจให้เสียงดังเพื่อให้ชายหนุ่มได้รับรู้ เมื่อมาถึงห้องทำงานอีกปีกหนึ่งของตึก