LOGIN“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
‘เอาน่า ปล่อยให้มันเป็นไปตามความรู้สึก กลับกรุงเทพฯ ค่อยเอาใหม่’ กอหญ้ารำพึงกับตัวเองเบาๆ “พี่ไปทำงานก่อนนะ ไม่อยากไปแต่ต้องไป เจอกันคืนนี้นะคะคนสวย” กอหญ้าพยักหน้าก่อนที่ชายหนุ่มจะหอมแก้มหญิงสาว แล้วผละจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ เย็นวันเดียวกันที่คอนโดมีเนียมของพัชรา หญิงสาวนั่งมองโทรศัพท์อย่างเศร้าใ
“ไปทานร้านอาหารข้างนอกดีกว่า จะได้รับลมทะเลจริงๆสักที” “ค่ะ” กอหญ้ารับคำอย่างเห็นด้วย อาหารกลางวันผ่านไปอย่างราบรื่นมีความสุข เมื่ออาหารอร่อย บรรยากาศดี แล้วคนทั้งสองที่พยายามปรับตัวเข้าหากัน มันจึงเริ่มต้นอย่างงดงาม ระหว่างรับประทานอาหารชายหนุ่มจะตักอาหารให้หญิงสาวดูแลตลอดเวลา กอหญ้าเงยหน้
ณ โรงแรมไอเฟลสตาร์ไฮเอท ภายในลิฟท์ผู้บริหาร กริชชัยจ้องมองกอหญ้าแววตาคมเข้มฉายแววไม่พอใจ “ตกลงเป็นอะไรเมื่อกี้ก็ดีๆ อยู่ กินอะไรผิดสำแดงหรือเลือดจะไปลมจะมาฮะ รู้ไหมคุณปั่นหัวผมจนมึนไปแล้วเดี๋ยวก็เงียบๆ ว่าง่าย เดี๋ยวก็พยศขึ้นงั้นแหละรู้ไหมคุณทำให้ปั่นป่วนตลอดเวลา” กริชชัยจ้องมองหญิงส
“นี่โนบราเหรอเนี่ย กะมาเช็คบิลพี่เหรอ” เสียงกริชชัยครางกระเส่าข้างๆ หู ก่อนจะอุ้มพาหญิงสาวมานั่งที่โซฟาตัวโตมือของชายหนุ่มลูบไล้เบาๆ ก่อนบีบเคล้นหนักหน่วงจนหน้าอกสาว เบ่งบานรับสัมผัส “พี่จะขาดใจแน่ถ้าไม่ได้จูบญ่าตอนนี้” กอหญ้าจับมือชายหนุ่มก่อนส่งสายตาดุ“ “ไม่ได้ค่ะ ที่นี่ที่ทำงานนะ” “”ไม่มีใคร







