로그인“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
บ้านกรณ์วิภาค “อะไรนะ สร นายจะให้เราไปแทนนายเนี่ยนะ บ้าหรือเปล่า ถึงเราจะหน้าตาเหมือนกันแต่นายคิดว่าคุณปูเป้ เค้าจะจำไม่ได้หรือไง ว่าใครเป็นใคร ไม่เอาหรอก” “แต่นายต้องไป นะศวร ทำเพื่อเราหน่อยเห็นความเป็นพี่น้องกัน เราต้องไปเจอเอลี่จริงๆ เห็นเชอรี่บอกว่าเค้าโทรมาเลื่อนเวลา เราต้องไปแล้ว อย่าลืมนะเด
กริชชัยจ้องหน้าน้องสาวคนเล็กเกือบลืมหายใจ ต้นน้ำมองหน้าพี่ชายเพียงคนเดียวแล้วหลุดปากแผ่วเบา “พี่หมอเขารักยัยญ่ามาตลอดสิบกว่าปี ตอนนี้เขาก็รักอยู่แม้เขาไม่ได้อยู่ความรักของเขามีให้ยัยกอหญ้าเสมอ น้องมันก็แค่ของว่างยามเหงา” กริชชัยอึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยิน แม้ใจหนึ่งจะโกรธกับสิ่งที่ได้ยินแต่ก็ยอมรับได้
สยามพารากอนในห้องแต่งตัวที่กำลังวุ่นวายกับการแต่งหน้าทำผม บางส่วนทำเสร็จแล้วอีกบางส่วนกำลังทำงานเพื่อแข่งกับเวลา กอหญ้าพลิกอ่านหนังสือกอสซิบที่เพื่อนนางแบบอ่านแล้ววางทิ้งไว้ หญิงสาวเปิดพลิกๆอย่างต้องการอ่านฆ่าเวลา แล้วก็มาสะดุดกับรูปนักธุรกิจไฟแรงซึ่งเป็นแฟนของเพื่อนสาวประเภทสองกำลังยืนเคียงข้างกับส
เอลี่ยกโทรศัพท์ขึ้นมามอง ก่อนรำพึงเบาๆ “พี่สรขา โทรมาสักทีสิ เอลี่รอจนจะขาดใจแล้ว ขอแค่คำอวยพรแค่ประโยคเดียว เอลี่ก็จะมีความสุขแล้ว” สาวประเภทสองหลับตารำพึงเบาๆ แต่หน้าจอก็มีแต่ข้อความจากเพื่อนร่วมอาชีพ และพวกลูกค้าที่เขียนมาอวยพร ผ่านโซเชียลมีเดีย ทั้งเฟสบุ๊ค และอินสตาร์แกรม ใต้รูปที่กอหญ้าแท๊คมาให







