ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ

@คริสตัลมอล

มิเกลเดินเข้ามาดูเสื้อผ้าในห้างด้วยความเบื่อหน่าย อาจจะเพราะใกล้จะเรียนจบละมั้ง พักหลังๆมานี้ก็ไม่ค่อยมีเรียนสักเท่าไหร่ เลยทำให้เธอว่าง นานๆทีก็จะเจอเพื่อนที แถมเพื่อนของเธออย่างเอวาก็ยุ่งๆ กับเรื่องแต่งงานที่พ่อแม่จับให้แต่งอีกด้วย เลยทำให้เธอจำต้องใช้ชีวิตสันโดษอยู่แบบนี้

"เบื่อชะมัดเลย..."ปากก็บ่นแต่สายตาก็มองๆ หาชุดที่แขวนอยู่บนราว พร้อมกับใช้มือเลื่อนๆ ไม้แขวนดูชุดไปเรื่อยๆหวังแก้เซ็ง

หมับ!!

มือเล็กของเธอแตะเข้ากับมือนุ่มๆของใครอีกคน โดยจุดมุ่งหมายคือชุดเดรสสีชมพูบนราวที่เธอดันสะดุดตาเช่นกัน

"อุ๊ย...ขอโทษค่ะ"หญิงสาวดวงหน้าจิ้มลิ้มเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส พร้อมกับชักมือออกจากชุดที่เธอจับทันที โค้งตัวให้เธอเล็กน้อยด้วยทีท่าถ่อมตนสุดๆ

"เอ่อ...คุณเอาไปก่อนเลยค่ะ..."มิเกลกล่าวด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะผายมือให้เธอเอาชุดนั้นไป "มันเหมาะกับคุณมากกว่าฉันค่ะ..."

"อะ...เอ่อ...ขอบคุณนะคะ...งั้น...คุณเลือกมาสักชุดสิคะ...เดี๋ยวฉันจ่ายให้...อยากขอบคุณ ที่คุณมีน้ำใจเสียสละชุดนี้ให้ฉัน"เธอคนนั้นกล่าว

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ...ฉันแค่มาเดินเล่นแก้เบื่อ...ไม่ได้คิดจะซื้อหรอกค่ะ..."มิเกลตอบ กลับ จากนั้นก็เตรียมหมุนตัวออกจากร้านไป

หมับ!!

"เดี๋ยวก่อนสิคะ...เอ่อ...คุณชื่ออะไรคะ...เผื่อเจอกันอีก"เธอคนนั้นวิ่งมารั้งแขนเธอเอาไว้ซะก่อน

"เอ่อ...มิเกลค่ะ"

"ฉันชิดตะวัน...เรียกตะวันเฉยๆ ก็ได้ค่ะ..."หญิงสาวนามว่าชิดตะวันแนะนำตัวบ้าง

"ค่ะ...ขอตัวนะคะ"จากนั้นเธอก็เดินออกมาจากร้าน ไม่รู้เลยว่าจะไปที่ไหนดี ความรู้สึกตอนนี้มันเบื่อเอามากๆ แถมเธอก็ดันเพื่อนน้อยซะด้วย พอเพื่อนไม่ว่างก็เลยต้องอยู่คนเดียวไปตามระเบียบ

หลายวันต่อมา...

"แกรู้ไหมว่าฉันเบื่อมากๆ ไปปาร์ตี้กันไหมคืนนี้?"มิเกลเอ่ยถามเอวาเพื่อนสาวเพียงคนเดียวในรั้วมหาลัย หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน

"ช่วงนี้ฉันต้องรีบปั่นโปรเจคจบน่ะเกล...เซ็งชะมัดเลยแก้ไปเป็นร้อยรอบแล้ว ก็ยังไม่ผ่าน..."

"เราเจอกันน้อยมากเลยนะ..."มิเกลทำหน้างอน้อยใจเพื่อน แต่ก็เข้าใจเพราะใกล้จบแล้วต้องรีบทำโปรเจคให้เสร็จไม่งั้นจะยื่นเรื่องจบไม่ได้

"แกน่ะฉลาด แถมทำโปรเจคจบไปก่อนฉันกับจีโน่อีก...เอ้า...แล้วนี่จีโน่ไปไหน?"เอวาถาม ทั้งที่เมื่อกี้ก็นั่งเรียนด้วยกันอยู่เเท้ๆ แต่พอเลิกเรียนกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับนินจา

"ไปซื้อน้ำมั้ง...แล้วนี่จะกลับเลยหรอ...พี่ซันมารับเหมือนเดิมหรือเปล่า"

"อื้ม..."

หมับ!!

แขนของจีโน่คว้าหมับเข้าที่ต้นคอของมิเกลอย่างจัง พร้อมกับท่าทีเหนื่อยหอบ ใบหน้าสวยเฉี่ยว มองการกระทำที่ใกล้ชิดของจีโน่ก็เผลอใจเต้นแรงทุกครั้ง อีกแล้ว ทั้งที่พยายามเซฟความรู้สึกของตัวเองแล้วเชียว แต่สุดท้ายก็ใจสั่นทุกที

"นี่ไอ้โน่...มันหนัก...เอาแขนแกออกไปเลย"มิเกลโวยวายพร้อมกับจับแขนของจีโน่ออก

"เดี๋ยวไปกินข้าวเย็นด้วยกัน...แต่ขอไปส่งเอวาก่อน...แกไปรอฉันที่รถนะ"หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไหว เมื่อจีโน่บอกว่าจะไปส่งเอวาเพื่อนรักของเธอ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเพื่อนรักของเธอจะต้องแต่งงานกับคนที่พ่อแม่จับคู่ให้ แต่จีโน่ก็ยังจะดันทุรังที่จะรอ ส่วนเธอที่แอบรักและคอยอยู่ใกล้ๆ มาตลอดเกือบ4ปี แถมยังถูกมองข้าม ไม่เห็นค่ากันบ้างเลย

พอเธอคิดที่จะถอยออกมาเพื่อเซฟหัวใจตัวเอง จีโน่ก็ทำเหมือนว่าไม่อยากให้เธอหายไปซะงั้น ทำเหมือนว่าแคร์กัน จนเธอเองก็คิดว่ามีความหวัง แต่มันก็แค่เหมือนนั่นแหละ

อีกด้าน...

หมับ!!

"เฮียคิม...คิดถึงจังเลยค่ะ"

"ตะวัน!! มากอดเฮียแบบนี้ได้ไง...โตเป็นสาวแล้วนะ"คิมหันต์เอ่ยดุน้องสาวตัวเล็กที่มากอดเขาจากด้านหลังด้วยน้ำเสียงดุดัน

"แหมเฮีย...ตะวันก็กอดเฮียมาตั้งแต่เด็กแล้ว...อีกอย่างเราสายเลือดเดียวกันนะ"ชิดตะวันกล่าวก่อนที่จะถอนกอดออกด้วยทีท่างอนๆ

"แล้วทำไมมาหาเฮียได้...ไม่มีเรียนหรอ...หรืออยากได้เงิน?"

"แหมเฮีย...รู้ทันตะวันอีกแล้ว...น่ารักที่สุดเลย"หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทีทะเล้น

"รอบที่แล้วเอาไปล้านนึงหมดแล้วหรอ?"

"หมดแล้วสิเฮีย...แค่ล้านเดียวจะไปพออะไรคะ"

"เพิ่งจะปี2 ทำไมใช้เงินเปลืองขนาดนี้...เฮียจะฟ้องป๊า"คิมหันต์ขู่น้องสาว

"อย่านะเฮีย...ถ้าฟ้องป๊า...ป๊าต้องให้ตะวันไปอยู่ฮ่องกงกับเฮียเหมแน่ๆ ไม่เอาหรอก!"ทำขนลุกขนพอง

"งั้นก็ประหยัด...เดือนนี้เฮียจะให้รอบสุดท้ายแล้วนะ"พูดจบคิมหันต์ก็หยิบเช็กขึ้นมาเขียนๆ แล้วยื่นให้น้องสาวคนสวยทันที

"5แสน!!..."

"มากไปหรอ..งั้นเอาคืนมา"คิมหันต์เตรียมจะหยิบคืนแต่มือเล็กดึงเอาไว้ก่อน

"มากอะไรล่ะเฮีย...น้อยไป...อีกตั้ง15วันกว่าจะถึงเดือนหน้า...มันไม่พอหรอกเฮีย"ร่างเล็กโวยวายขึ้นเสียงดัง

"จะเอาไม่เอา?"

"เฮียใจร้าย...ตะวันจะไปขอเฮียเหมเพิ่ม...เฮียคิมขี้งก!"

"ใช่สิไอ้เหมมันสายเปย์นี่...ไปขอมันเลยสิ...ต่อไปก็ไม่ต้องมาขอเฮีย..."คิมหันต์ทำทีท่างอนน้องสาว

"โอ๋ๆ ...ไม่งอนน้า...เดี๋ยวหาสาวสวยให้เอาปะ..."คำพูดของชิดตะวันทำเอาคิมหันต์ตาลุกวาว ยกยิ้มร้ายขึ้นอย่างถูกอกถูกใจ

"ร้ายนัก!!"

"เมื่อกี้ตะวันไปซื้อเสื้อผ้า เจอผู้หญิงคนหนึ่งสวยมากๆ เลยแถมยังนิสัยน่ารักอีก...ตะวันกับเขาหยิบเสื้อผ้าตัวเดียวกันแล้วมันเหลือแค่ตัวเดียวด้วย แต่ผู้หญิงคนนั้นก็เสียสละให้...อื้ม...จำชื่อไม่ได้แล้ว...แต่น่าจะอายุใกล้ๆ กับตะวันเนี่ยแหละ"เล่าเป็นฉากเป็นตอนด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วราวกับนกกาละเวกก็ไม่ปาน 

"สวยขนาดนั้นเชียว?"คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นพร้อมถาม

"ใช่ อยากได้มาเป็นพี่สะใภ้เลย..."เธอเล่าด้วยทีท่าตื่นตาตื่นใจ "ตัวเล็ก ปากนิด จมูกหน่อย น่ารัก ปนเซ็กซี่ หุ่นก็ดี ผิวก็เนียน ตัวก็หอมด้วยนะ"อธิบายซะเห็นภาพเลย คิมหันต์คิด

"ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ"คิมหันต์เอ่ยขึ้นพร้อมกับจินตนาการตามที่น้องสาวบอก แต่ไม่ว่าจะจินตนาการยังไงทำไมถึงได้ไปจินตนาการถึงยัยนั่นได้ก็ไม่รู้ กลิ่นตัวของเธอในคืนนั้น มันยังติดตราตึงใจเขาไม่จางหาย