อะไรวะเนี้ย???

"อร่อยไหม...นี่ของโปรดแก...กินเยอะๆนะ"จีคลับคล้ายคลับคลาตักไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ให้มิเกล การกระทำที่ใส่ใจแบบนี้ทำเอาคนตัวเล็กนั้นใจสั่นทุกครั้ง เขาจะชอบเธอบ้างไหมน้า เธอแอบคิดในใจ สักนิดก็ไม่เลยหรอ?

"ขอบใจมากแก..."

"แกว่าเอวาจะชอบ ฉันบ้างปะ...ฉันควรสารภาพบอกเอวาไปตรงๆ ดีไหม...ใกล้จะเรียบจบแล้วด้วยหาจังหวะไม่ได้เลย"และทุกครั้งที่เธอคิดเข้าข้างตัวเอง จากที่ลอยขึ้นไปที่สูง ก็ตกลงมากะทันหันแบบนี้ทุกที พอแล้วล่ะ ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่เห็นค่าหรอก เธอควรที่จะถอยออกมาได้แล้ว เธอคิด ขนาดรู้อยู่เต็มอกว่าเอวามีคู่หมั้นที่ทางครอบครัวจัดหามาให้แล้ว ก็ยังจะดื้อด้านรอ

"เอวามันยุ่งๆ เรื่องโปรเจคอะ...ไว้ยังไงแกก็ค่อยคุยกับมันตอนโปรเจคเสร็จแล้วกัน...ฉันอิ่มแล้วขอตัวนะ"พูดจบมิเกลก็คว้ากระเป๋า แล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไป มันน่าหงุดหงิดนัก ก็รู้แหละว่าชอบเอวาแต่ก็ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง ถ้าเป็นไปได้ เธอก็ไม่ได้อยากจะชอบเขาเลย ไม่ชอบที่ตัวเองต้องเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ

"เอ้ามิเกลเพิ่งกินไม่กี่คำเอง...แล้วนั่นจะกลับยังไง?"จีโน่ตะโกนไล่หลัง ทำเอาคนในร้านหันมามองเป็นตาเดียว

"ฉันจะกลับแท็กซี่..."

"นี่ตังค่าอาหารครับไม่ต้องทอน"จีโน่วางแบงค์สีเทาลงบนโต๊ะแล้ววิ่งไปคว้าแขนของมิเกลที่กำลังจะขึ้นรถแท็กซี่

ปึ้ง!

"ไปเลยครับ...แฟนผมงอน...ขอโทษครับที่ทำให้เสียเวลา"จีโน่พูดกับคนขับจากนั้นก็ปิดประตูรถ ทำให้คนขับชักสีหน้าใส่อย่างหัวหัว ที่โบกแล้วไม่ยอมขึ้นมา

"อะไรของแกเนี่ย...ฉันจะกลับคอนโด"

"แกเป็นอะไร...ฉันพูดอะไรผิดไป?"จีโน่เอ่ยถาม

"ไม่ผิดหรอกสงสัยฉันจะเป็นประจำเดือน...เลยรู้สึกหงุดหงิด"เธอโกหกออกไปคำโต ทั้งอยากบอกความรู้สึกตัวเอง แต่ก็กลัวจะเสียเพื่อนไป ความรู้สึกที่เก็บเอาไว้คนเดียวมันจะระเบิดอยู่แล้ว ไหนจะต้องมาแบกรับฟังเรื่องความรู้สึกของจีโน่ ที่มีต่อเพื่อนของเธออีก มันอึดอัดจนอยากจะเอาความรู้สึกบ้าๆนี่ไปทิ้งลงทะเล ให้ความอึดอัดทั้งหมดมันหายไปซะเดี๋ยวนี้เลย

"ปะ...เดี๋ยวฉันไปส่ง"พูดจบคลับคล้ายคลับคลาโน่ก็จับมือมิเกลให้เดินตามมาที่รถ แล้วเปิดประตูให้เธอเข้าไปนั่ง พอมาทำแบบนี้ความรู้สึกโกรธเมื่อกี้ก็หายไปทันที ทำไมนะ ทำไมต้องอ่อนไหวกับการกระทำของเขาด้วย แค่ทำดีไม่กี่นาทีมันลบล้างทุกอย่างได้หมดขนาดนี้เชียวเหรอ

คอนโดxxx

"ขอบใจนะที่มาส่ง...นายกลับไปเถอะเดี๋ยวฉันขึ้นไปข้างบนเอง"

"ให้ฉันขึ้นไปส่งที่ห้องไหม?"

"ไม่ต้องหรอก...แกกลับไปเถอะ"ถึงแม้จะชอบมากแค่ไหนแต่เธอก็ไม่เคยให้จีโน่ไปส่งถึงห้องเลยสักครั้ง

"โอเคแน่นะ..."จีโน่หันมาย้ำ พร้อมกับเอามือมายีผมเธอเล่นอย่างเอ็นดู เนี้ย พอเป้นแบบนี้จะตัดใจลงได้ยังไง

"ไอ้โน่!!...เพื่อนเล่นหรือไงมาเล่นผมฉันทำไมเนี้ย!"ทำฟึ่ดฟัด ทั้งที่ในใขมันเต้นระรัวขัดกับการกระทำของเธอเป็นที่สุด

"ขี้วีนชะมัดเลย...งั้นฉันไปและ...ถึงบ้านแล้วจะทักบอกนะ...บาย"แล้วจีโน่ก็หมุนตัวเดินออกไปนอนคอนโดทันที

"เฮ้อ...ไอ้บ้า...ยิ่งทำแบบนี้จะตัดใจได้ไงเนี้ย"พูดจบเธอก็ยกมือขึ้นมากุมอกข้างซ้ายที่มันกำลังเต้นแรงอยู่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในลิฟต์ นิ้วเรียวกดไปยังชั้นที่เธออยู่

แต่เมื่อขึ้นมาถึงชั้นที่เธออยู่ เธอก็เดินสวนกับผู้ชายตัวสูงๆ หน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร สายตาคมจ้องมองเธอด้วยแววตาแสนเจ้าเล่ห์ แล้วกระตุกยิ้มให้หนึ่งที ตอนแรกเธอก็งงว่าเขาจะยิ้มให้เธอทำไม แต่พอนึกได้ว่าวันนั้น วันที่เธออยู่บนเตียงกับผู้ชาย ใช่ นี่มันผู้ชายที่พรากครั้งแรกของเธอไปนี่นา บ้าเอ๊ย!! แต่เมื่อหันกลับไป ผู้ชายคนนั้นก็หายเข้าไปในลิฟต์เสียแล้ว

"เฮ้อโล่งอก...ดีแล้วที่ไม่ได้ทักกัน...ไม่งั้นฉันคงเป็นบ้าแน่ๆ ...ก็แค่ครั้งแรกเองใครๆเขาก็ทำเรื่องแบบนี้ทั้งนั้น"เธอไหวไหล่เบาๆ เพราะตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย และไม่มีทางที่เธอจะไปเรียกร้องอะไรด้วย มันเป็นเรื่องที่งี่เง่าสิ้นดี ก็แค่เมาแล้วได้กัน ไม่ได้ติดใจอะไรเลยสักนิด ถึงแม้ลึกๆแล้ว จะอยากเก็บครั้งแรกไว้ให้ผู้ชายที่รักก็เถอะ แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วจะเรียกร้องให้ได้อะไรขึ้นมา

 

'ผมเฉี่ยวท้ายรถคุณฝ่ายบุคคลบอกว่าเจ้าของห้องอยู่ห้องนี้ ติดต่อกลับ080-xxx-xxxx คิมหันต์'

ขณะที่กำลังจะแตะคีย์การ์ดเพื่อเข้าห้อง ก็มีกระดาษโน๊ต1แผ่นแปะอยู่ที่ห้องของเธอ จึงอ่านข้อความบนนั้น จากนั้นก็รีบวิ่งลงไปที่ลานจอดรถใต้คอนโดทันที ไม่นะ...ลมแทบจับ สภาพรถไม่ใช่เฉี่ยวแล้วแบบนี้

"กระโปรงหลังเปิดขนาดนี้ ไม่เรียกเฉี่ยวแล้วมั้ง!!...นี่มันวันอะไรของฉันกันวะ?"ยกมือขึ้นเสยผมตัวเองลวกๆ เพื่อระบายความหงุดหหงิดที่มันปะทุอยู่ในอก

เมื่อเห็นสภาพรถตัวเอง จึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา แล้วกดติดต่อไปหาเจ้าของเบอร์นั้นทันที

[ฮัลโหล] เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ทำไมเสียงแบบนี้มันคลับคล้ายคลับคลา เหมือนเคยได้ยินจากไหนสักที่ แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก

"เอ่อ...คุณคิมหันต์ใช่ไหมคะ?"ดึงกระดาษโน๊ตนั้นแล้วอ่านชื่อ

[ครับ]

"เอ่อ...คุณชนรถฉันใช่ไหมคะ...ไม่ทราบว่าจะจัดการกับรถฉันยังไงคะ"

[คุณอยากให้ซ่อม...หรืออยากได้ใหม่ล่ะครับ?]

"ฮะ?"คำถามของเขาทำเอาเธองงเป็นไก่ตาแตกเลยทีเดียว คือถ้าบอกอยากได้ใหม่ก็จะซื้อให้เหรอ?

[พรุ่งนี้ เดี๋ยวผมเอารถคุณไปซ่อมให้...ระหว่างนี้เดี๋ยวผมจะซื้อรถใหม่ให้ใช้ ระหว่างรอรถนะครับ]

"ห๊ะ?"เธอหน้าเหวอกับคำพูดของปลายสายอีกครั้ง อะไรวะเนี้ย งงเลยสิ เอ้อ!!

[ไม่ทราบว่า เจ้าของรถชื่ออะไรครับ?]

"เกวรี...มิเกลค่ะ"

[ครับ...ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ] จากนั้นปลายสายก็ตัดไป ทิ้งเธอไว้กับคำว่า อะไรวะเนี้ยอยู่เพียงลำพัง