บทที่ 16

พยัคฆราช Ep 16

แสนสวยไม่ตอบที่ซาร่าถาม เธอหอบกล่องของที่เตรียมว่าจะเอาไปไว้ในห้องทำงานใหม่เดินกลับมาที่โต๊ะเดิม แล้วก็เริ่มจัดเก็บพวกมันกลับเข้าที่ โดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนร่วมงานเลย

"ช่วยเชิญพนักงานในแผนกทุกคน เข้ามาประชุมที่ห้องของหัวหน้าด้วยค่ะ" มันคือเสียงซาร่าที่สั่งออกมาจากในห้อง เพราะประตูยังไม่ได้ถูกปิด พนักงานทุกคนต่างก็รีบเตรียมความพร้อม

ซึ่งตอนนี้แสนสวยกำลังเก็บของเข้าที่ยังไม่เสร็จ แต่เธอก็ต้องได้วางมันลง และเดินตามพวกเพื่อนๆ ในแผนกเข้าไป

พนักงานที่ไปเดินห้างวันนั้นต่างก็มองหน้ากัน ทุกคนจำผู้หญิงคนนี้ได้แม่น เพราะเธอไปเดินช็อปปิ้งกับท่านรองประธาน และถ้าเธอจะได้ตำแหน่งนี้มา ทุกคนก็ไม่แปลกใจ เพราะคงได้มาจากท่านรองนั้นเอง

"ฉันขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ฉันชื่อซาร่า จะมาดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนกต่อจากคุณลิน"

ทุกคนยืนฟังแบบเงียบๆ โดยไม่มีใครตอบรับ

"พนักงานไม่มีชื่อกันเหรอคะ ทำไมไม่เห็นมีป้ายชื่อเลย แล้วแบบนี้ฉันจะเรียกยังไง"

หลายคนต่างก็มองหน้ากันไปมา นี่มันระบบบริษัทแล้วไม่จำเป็นต้องมีป้ายชื่อเหมือนตอนรับน้องเข้าปีหนึ่งมั้ง..พวกเธอได้แต่คิดในใจแต่ไม่มีใครกล้าพูด

"ให้ทุกคนหาป้ายชื่อมาแขวนคอตัวเองไว้ เพราะฉันจะได้เรียกชื่อถูก..สะดวกใส่ชื่อเล่นหรือชื่อจริงก็ได้ค่ะ"

"ป้ายชื่อแขวนคอเลยเหรอวะ เราไม่ใช่น้องแมวนะ"

"น้องหมามากกว่ามั้ง" ต่างก็ต่างเริ่มกระซิบกระซาบพูดคุยกันเบาๆ ไม่กล้าพูดให้หัวหน้าคนใหม่ได้ยิน

"เข้าใจคำสั่งไหมคะ" ซาร่าพูดเน้นย้ำสายตาตวัดมองมาที่แสนสวย ซึ่งตอนนี้เธอยืนฟังอยู่แบบเงียบๆ

"เข้าใจค่ะ" หลายคนต่างก็พูดขึ้นพร้อมกัน

"แล้วคุณล่ะคะเข้าใจไหม" ซาร่ามองแสนสวยอีกครั้ง เพราะไม่เห็นเธอตอบรับ

"เข้าใจค่ะ"

"เข้าใจก็ดีแล้วค่ะ ช่วยเข้ามาทำความสะอาดห้องนี้ให้ด้วยนะคะ"

พวกเพื่อนๆ ต่างก็มองหน้ากันอีกครั้ง..และคงจะมองอีกหลายครั้ง เพราะคำสั่งนี้ซาร่าจงใจจะสั่งแสนสวย

"แต่คนทำความสะอาดมีแม่บ้านทำแล้วนะคะ" วรรณาพูดแทรกขึ้นมา

"ทำไมคะฉันเป็นหัวหน้าแผนก จะสั่งลูกน้องในแผนกไม่ได้เหรอคะ" ดวงตาของซาร่าหันไปตำหนิวรรณา จนทุกคนไม่กล้ามองต่างก็ก้มหน้าก้มตาฟัง

เวลาผ่านไป..

ของที่จัดเข้าที่เดิมก็ยังไม่เสร็จ แสนสวยต้องได้ไปเตรียมอุปกรณ์เพื่อมาทำความสะอาดห้องให้กับหัวหน้าคนใหม่

หญิงสาวเริ่มปัดกวาดหยากไย่ซึ่งมันก็ไม่มีอยู่แล้ว เพราะแม่บ้านทำประจำทุกเช้า แล้วก็ปัดกวาดชั้นวางของทุกอย่างจนลงมาถึงพื้น เธอใช้ผ้าที่แห้งถูทำความสะอาด ซึ่งมีซาร่านั่งขาไขว่ห้างที่โต๊ะทำงานมองดู

"ฉันคิดว่าหน้าที่นี้เหมาะสมกับเธอมากกว่านะ"

แสนสวยไม่ตอบไม่พูดไม่ฟัง..ยังทำความสะอาดต่อไป

"เธอชื่ออะไรนะ ฉันจะได้เรียกถูก"

"แสนสวยค่ะ" คำนี้จะไม่ตอบก็ไม่ได้เพราะเขาถามชื่อ แต่เธอก็ไม่ได้หยุดที่จะทำความสะอาด

"แสนสวย?! ฮ่าาาาา ก่อนที่จะตั้งชื่อนี้คงจะมั่นใจในตัวเองมากเลยสินะ"

"ชื่อของฉันมันน่าขำตรงไหนคะ"

"เปล่าหรอกค่ะ ฮ่าา" ปากบอกเปล่าแต่กิริยายังขำต่อไป "ใครตั้งชื่อให้คุณคะเนี่ย"

"ทำไมคุณต้องรู้ถึงคนที่ตั้งชื่อให้ฉันด้วยล่ะ" แสนสวยเริ่มหยุดทำความสะอาดแล้วหันมามอง

"เปล่าหรอกค่ะ ฉันก็บอกแล้วไงคะ แค่สงสัย เพราะชื่อนี้ถ้าไม่มั่นใจจริงๆ คงไม่กล้าตั้ง"

"เผอิญว่าแม่ฉันมั่นใจค่ะ ว่าชื่อมันเหมาะสมกับฉันมาก"

"หึ..หึ..ฮ่าาาา" ซาร่าทำเหมือนว่าจะกลั้นไม่ให้ตัวเองขำออกมาแต่ก็กลั้นไม่อยู่ จนปล่อยเสียงหัวเราะดังลั่นห้อง

แสนสวยรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการจะมาหาเรื่องเธอโดยเฉพาะ ถ้าเธอตบะแตกเดินตามเกมของพวกเขา นั่นมันก็คือเธอแพ้

"เสร็จแล้วนะคะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็เก็บของที่ทำความสะอาดออกมาจากห้องนั้น

ซาร่ามองตามแบบกัดปากกัดฟัน คิดว่าวันแรกจะทำให้ผู้หญิงคนนี้กระเด็นออกจากบริษัทนี้ได้สะแล้ว แต่ถือว่าความอดทนของเธอสูงมาก

เที่ยงวันเดียวกัน

"ที่รักขาาา ซาร่าหิวแล้วไปทานข้าวกันเถอะค่ะ" ซาร่าถือวิสาสะเปิดประตูห้องของท่านรองประธานเข้าไป

"ผมยังทำงานอยู่เลย วันหลังคุณอย่าทำแบบนี้อีกนะ"

"ทำอะไรคะ"

"ที่นี่บริษัทไม่ใช่คอนโด"

"แต่ซาร่าเป็นเมียของคุณนะ"

"เมีย?" จากที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน คิ้วหนาถึงกับยกขึ้นสูง เพื่อให้เธอพูดคำนี้ใหม่

"ซาร่าเป็นผู้หญิงของคุณนะคะ"

คำนี้เขาไม่ยอมให้ใครใช้มันกับเขา เพราะมันเป็นคำที่เจาะจงเกินไป และเขาก็ไม่คิดว่าจะให้ผู้หญิงคนไหนมาใช้คำนี้ด้วย

และซาร่าก็รู้ดีว่าเขาคิดยังไง เธอพยายามออดอ้อนด้วยวิธีอื่น ..จนพยัคฆราชใจอ่อนวางงานลง แล้วพาออกมา

ในขณะที่ทั้งสองคนเดินผ่านพนักงานในบริษัทเพื่อที่จะตรงไปที่ลานจอดรถ ซาร่าก็เกาะแขนเขาไม่ยอมห่าง

"หมั่นไส้ว่ะ" และแผนกของแสนสวยก็กำลังทยอยกันออกมาจะไปทานข้าวเหมือนกัน

"แกอย่าพูดแรงสิเดี๋ยวนางก็ได้ยิน"

"ทีแรกฉันคิดว่าคุณแสนสวยจะได้เป็นหัวหน้าแล้วนะ แล้วทีนี้เราจะอยู่กันยังไงล่ะ" หลายคนต่างก็นึกหวั่น

แสนสวยก็เดินตามมาด้วยและได้ยินเพื่อนคุยกัน

"จะทำยังไงได้ล่ะ แล้วแต่บุญแต่กรรมแล้วกัน" เพื่อนๆ ยังพูดกันต่อ

"คุณแสนสวยจะออกไปทานข้าวแล้วเหรอครับ"

ในขณะที่กำลังซีเรียสอยู่ก็ได้มีเสียงของใครบางคนดังขึ้น

"คุณแทนไท" แสนสวยหยุดแล้วก็หันกลับไปมอง "ค่ะ"

"ถ้างั้นก็ดีเลยผมกำลังจะออกไปทานเหมือนกัน"

"ผู้จัดการจะเลี้ยงเหรอคะ" เพื่อนๆ ของแสนสวยต่างก็แซวขึ้น

"ได้เลยครับ"

"จริงเหรอคะ" ต่างคนก็ต่างดีใจนี่ผู้จัดการใหญ่เลยนะ แต่ถ้าไม่เพราะอิทธิพลของแสนสวยผู้จัดการคงจะไม่แลพวกเธอ

เป็นถึงระดับผู้จัดการใหญ่แล้วคงไม่พาพนักงานสาวๆ ไปเลี้ยงข้าวที่โรงอาหาร แทนไทก็เลยเลือกร้านอาหารที่ไม่ไกลนัก เพราะจะต้องได้รีบกลับมาทำงานช่วงบ่ายกัน

"เชิญนั่งเลยครับ" ร้านอาหารแห่งนี้แทนไทมาทานเป็นประจำ

"ลาภปาก" หลายคนต่างก็ดีใจ แต่ส่วนมากที่มาด้วยก็จะเพื่อนสนิทกัน กลุ่มที่ไปเดินเที่ยวห้างด้วยกันนั่นแหละ

"เลือกได้ตามสบายเลยนะครับ ร้านนี้อร่อยทุกอย่าง" แทนไทเรียกพนักงานเสิร์ฟให้เอาเมนูมาให้พวกสาวๆ ได้เลือกทานกัน

"เธอๆๆๆ" จังหวะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินในการเลือกสั่งอาหารอยู่นั้น สายตาของหยกก็มองไปมุมหนึ่งของร้านอาหาร

"อะไร!" วรรณากำลังตั้งใจเลือกอาหารอยู่ ถึงกับโมโหเพื่อนที่สะกิดแรงไป

"เรามาถูกร้านไหมวะ"

"ทำไม"

"ดูนั่นสิ" ทุกคนต่างก็มองไปที่มุมนั้น ..ซึ่งตอนนี้สายตาของพยัคฆราชก็มองออกมาเหมือนกัน

แทนไทโค้งใบหน้าลงเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทายท่านรองประธาน ..แต่ดูเหมือนว่าท่านรองประธานจะไม่สบอารมณ์เลย เพราะเขาไม่มีปฏิกิริยาที่จะตอบรับอะไรทั้งสิ้นนอกจากสายตาที่มองมา

"อันนี้อร่อยจังเลยค่ะ คุณแทนไทลองชิมดูสิคะ" แสนสวยตักกับข้าวที่เธอเพิ่งจะชิมไปเมื่อสักครู่วางลงใส่จานข้าวให้กับแทนไท

"ได้ครับ" แทนไทตักมันต่อจากเธอขึ้นมาชิมดู ..หลายคนต่างก็มองหน้ากันไปมา เพราะแสนสวยใช้ช้อนที่เธอกินอยู่ตักมาให้แทนไทได้ชิมต่อ

"อร่อยใช่ไหมล่ะคะ"

"อร่อยครับ" แทนไทตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม ที่จริงเขาก็ไม่ได้ถือสาอะไรหรอกเรื่องใช้ช้อนเดียวกัน กลัวว่าเธอต่างหากจะถือมากกว่า

"วันหลังพามาทานอีกหน่อยนะคะ ร้านนี้อร่อยทุกอย่างเลย" แสนสวยนั่งอยู่ด้านข้างเริ่มพูดออดอ้อนแทนไท ซึ่งกิริยาแบบนี้เธอไม่เคยใช้มันกับใครมาก่อนเลย

"ได้สิครับ"

"อันนี้ก็อร่อยนะคะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็ตักขึ้นมา ยื่นมันไปที่ปากของแทนไท

"...?..." แทนไทค่อยๆ อ้าปากขึ้น เพื่อให้เธอส่งอาหารที่ช้อนนั้นเข้ามาในปาก

"อร่อยใช่ไหมล่ะคะ"

"อะ..อร่อยครับ"

บรรยากาศรอบข้างเริ่มเป็นสีชมพู ตอนนี้พวกเพื่อนๆ ต่างก็ไม่ค่อยสนใจอาหารสุดหรูที่อยู่ตรงหน้ากันแล้ว

"คุณมองอะไรอยู่คะ ทำไมไม่ทานสักที" ซาร่าถามพยัคฆราชที่นั่งอยู่ด้านข้าง เพราะดูเขาจะให้ความสนใจที่โต๊ะของพนักงานมากเกินไป

"คุณอิ่มหรือยัง ผมจะต้องได้กลับไปเคลียร์งานต่อ พรุ่งนี้พ่อจะเดินทางแล้ว" ที่เขากล้าให้ซาร่าเข้ามาในบริษัทก็เพราะพ่อของเขาไม่ได้เข้ามาแล้ว..เพราะต้องได้เตรียมการเดินทางในวันพรุ่งนี้

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่