บทที่ 17

พยัคฆราช Ep 17

13 : 20 น. วันเดียวกันนั้น

"พวกเธอทำงานแบบนี้ประจำเลยเหรอ ถ้าทำกันแบบนี้บริษัทก็เสียหายน่ะสิ" ซาร่ารอจังหวะที่กลุ่มของแสนสวยกลับเข้ามาในที่ทำงาน เพราะตอนนี้มันเลยเวลามาแล้ว

"คะ?" ยังไม่ทันได้นั่งโต๊ะเลยก็ถูกหัวหน้าใหม่เล่นงาน

"ดูเวลากันหรือเปล่า ตอนนี้มันเลยมา 20 นาทีแล้ว"

วันนี้พวกเธอออกไปทานข้าวข้างนอกก็เลยไม่ได้เผื่อเวลาเข้างาน แต่เลทนิดเลทหน่อยก็ไม่เป็นไร ถ้าเป็นหัวหน้าคนเดิมนะ

ส่วนซาร่านะเหรอ พยัคฆราชพากลับตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว

"ขอโทษค่ะ พวกเราจะพยายามเข้ามาให้ตรงเวลา" เพื่อนในกลุ่มกล่าวคำขอโทษ

"แค่ขอโทษมันจะหายเหรอ มันจะได้เวลาที่เสียไปคืนมาไหมคะ" ซาร่ายังคงยืนกระต่ายขาเดียว

"แต่ก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยค่ะ" เพื่อนอีกคนพูดแทรกขึ้นแต่ก็ไม่ได้พูดแรง

"คุณชื่ออะไรคะ? แล้วคำสั่งของฉันไม่มีผลอะไรต่อพวกคุณเลยใช่ไหมฉันบอกให้ติดป้ายชื่อไว้ ฉันจะได้รู้ว่าใครชื่ออะไรบ้าง" พอพูดมาถึงประโยคนี้ซาร่าก็มองกวาดไปทั่วห้อง พนักงานที่อยู่ในห้องนี้เกือบสามสิบคนได้

หลายคนต่างก็รีบหาป้ายมา แล้วเอาเชือกมาทำเป็นที่แขวน

"แล้วคุณล่ะคะ..ชื่ออะไร?" ตอนนี้ในแผนกทุกคนต่างก็มีป้ายชื่อ แต่เหลืออีกหนึ่งคนที่ยังทำเฉย

"คะ?" แสนสวยคิดว่าแนะนำชื่อตัวเองไปแล้วเขาคงไม่ลืมเธอแน่ ทำไมเธอต้องมีป้ายเหมือนคนอื่นด้วย

"คุณต้องการสิทธิพิเศษ เหนือกว่าคนอื่นเหรอคะ" ซาร่าหันมาเล่นงานแสนสวยโดยตรง

หญิงสาวหยิบปากกาเมจิกขึ้นมา แล้วก็เขียนชื่อตัวเองลงบนเสื้อทำงานตรงหน้าอก 'แสนสวย'

เพื่อนๆ ต่างก็มองในความใจกล้า เพราะใครก็ดูออกว่าเธอคงกำลังทำประชด

ซาร่ากัดฟันถลึงตามอง แบบไม่พอใจ

"วันนี้ฉันจะลงโทษทุกคนให้ทำงานล่วงเวลา โดยไม่มีค่าแรง เพราะพวกคุณเข้างานสาย" ว่าแล้วซาร่าก็หันหลังกลับเข้าห้อง ในเมื่อเล่นงานบุคคลแค่คนเดียวไม่ได้ ก็เล่นงานทั้งแผนกไปเลย

"อะไรวะ" พวกเพื่อนๆ ต่างก็โวยวายแต่ไม่กล้าใช้เสียงดัง

"มันจะซักออกไหมคะคุณแสนสวย" วรรณาเดินมาถาม เพราะเริ่มจะเห็นใจกันมากขึ้น

"ช่างมันเถอะค่ะ" ตอนนี้สิ่งที่แสนสวยกลัวก็คือว่าซาร่าจะเล่นงานเพื่อนในแผนกไปด้วย ไม่ได้จะเล่นงานสิ..ตอนนี้กำลังถูกเล่นงานกันทั้งแผนก

เวลาเลิกงาน

"ฉันอยู่ต่อไม่ได้นะต้องได้ไปรับลูกที่โรงเรียน" พอถึงเวลาคนที่มีลูกต่างก็มองนาฬิกาแบบใจจดใจจ่อ

"ฉันก็เหมือนกัน ไม่ได้บอกคุณครูไว้ด้วยสิว่าจะเลทเวลา"

"ใครมีธุระออกไปก็ไปเถอะค่ะ" แสนสวยเป็นคนอนุญาต เพราะรู้ดีว่า ผู้ที่เป็นแม่ลูกอ่อน หรือมีลูกเล็กๆ ที่กำลังเรียนอยู่ แถมยังได้ออกมาทำงานนอกบ้าน มันลำบากมากแค่ไหน เธอเคยเจอมากับตัวแล้วตอนที่ยายต้องแบกสังขารออกมาหาเงินเลี้ยง ตอนนั้นเธอรอยายกลับมาหาแทบทุกวัน กว่าจะผ่านช่วงเวลาที่ไม่มียายไปได้ มันยากลำบากมาก

คนที่มีธุระต้องรีบกลับต่างก็ทยอยออกไป และไม่ลืมที่จะขอบคุณแสนสวย

"มีอะไรกัน! คำสั่งของฉันใช้ไม่ได้ผลกับพวกเธอเลยใช่ไหม" ซาร่าเห็นแล้วว่าพวกพนักงานออกไปแค่ทิ้งเวลาไว้ เพราะอยากจะหาเรื่อง

"ทุกคนเขามีธุระจำเป็นต้องได้รีบกลับ" แสนสวยพูดพร้อมกับค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่

"งั้นแสดงว่าคำสั่งของฉัน ไม่ประกาศิตเลยงั้นเหรอ!"

"ถ้าจะให้พนักงานทำงานล่วงเวลา ต้องแจ้งก่อนล่วงหน้าหนึ่งวันค่ะ เพราะส่วนมากมีลูกเล็กเด็กแดง" แสนสวยเป็นคนพูดขึ้นอีกนั่นแหละ

"เรื่องที่บ้านพวกคุณ ฉันจำเป็นต้องเอามาแบกเป็นภาระของตัวเองด้วยใช่ไหมเนี่ย"

"คุณไม่จำเป็นต้องแบกหรอกค่ะ แค่แจ้งก่อนล่วงหน้า ว่าจะมีการล่วงเวลา"

"นั้นมันเป็นความผิดของพวกเธอไม่ใช่เหรอ ที่เข้ามาไม่ตรงเวลา จนต้องถูกทำโทษกันทั้งหมด"

ทั้งสองประจันหน้ากันยิ่งกว่าการโต้วาที

"ถ้าคุณคิดจะมาทำงานในบริษัทนี้ คุณช่วยศึกษางานให้ดีหน่อยนะคะ เพราะตำแหน่งที่คุณเป็นอยู่ มันต้องดูแลและเห็นใจลูกน้องในแผนกด้วย"

พนักงานที่เหลืออยู่ในห้องต่างก็ไม่มีใครกล้าพูดแทรกขึ้นมา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแสนสวย

"นี่เธอว่าฉันใจจืดใจดำงั้นเหรอ!!" ซาร่าตรงเข้ามาผลักลำตัวของแสนสวยจนเซไม่เป็นท่า

เพื่อนในแผนกกำลังจะเข้ามาช่วย แต่เห็นแสนสวยฮึดสู้ก็เลยหยุดกันก่อน

แสนสวยตั้งหลักได้ก็เดินตรงเข้าไปหาซาร่าแล้วผลักคืน..เหมือนที่ซาร่าทำกับเธอเมื่อสักครู่

"โอ้ย..นี่เธอ!!" ซาร่าพยายามตั้งหลักไม่ให้ตัวเองล้ม แต่จังหวะนั้นสายตามองออกไปเห็นว่ามีใครกำลังเดินเข้ามา ก็เลยทิ้งตัวลงไปที่พื้น

"ซาร่าคุณเป็นอะไร" คนที่เข้ามาใหม่รีบตรงเข้าไปช่วย

"ตายห่าแล้ว" เพื่อนๆ มัวแต่ให้ความสนใจทั้งสองคนจนลืมดูต้นทาง เพราะตอนนี้คนที่เข้ามาใหม่ก็คือพยัคฆราช

"ก็พนักงานคนนี้น่ะสิคะ ทำร้ายร่างกายซาร่า"

"เธอทำอะไรของเธอ" พอเขาพยุงซาร่าให้ยืนขึ้นได้แล้ว ก็หันหน้ามาหาแสนสวย

"หึ.. ฉากแบบนี้ฉันเคยเห็นแต่ในละครทีวี เพิ่งเคยเจอกับตัวเอง" แสนสวยไม่รู้ว่าจะบรรยายเหตุการณ์ตอนนี้ยังไงดีเธอก็เลยนึกขำขึ้นมา อะไรมันจะเหมาะเจาะขนาดนั้น

"เธอไม่ต้องมาเฉไฉเรื่องอื่น ฉันเห็นทุกอย่าง!"

"ก็อย่างที่คุณเห็นนั่นแหละค่ะ ฉันเป็นคนทำร้ายร่างกายผู้หญิงของคุณเอง" ในเมื่ออธิบายไปเขาคงจะไม่เชื่อ สู้ยอมรับไปเลยดีกว่า เพราะเธอก็ได้ทำจริง แต่นั่นเพราะผู้หญิงคนนั้นทำเธอก่อน

"เธอคิดว่าตัวเองใหญ่มาจากไหน" พยัคฆราชเดินตรงเข้ามาหาแสนสวยที่ยืนทำหน้าถมึงทึงอยู่ เพราะไม่เคยมีใครกล้าลูบคมเขาแบบนี้มาก่อน

นาทีนี้แสนสวยไม่ได้มองหน้าพยัคฆราชเลย เธอมองไปดูหน้าผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังของเขา เพราะผู้หญิงคนนั้นกำลังยิ้มเยาะเย้ย ถ้าเขาทำอะไรเธอคือผู้หญิงคนนั้นคงจะสะใจมาก

"คุณไม่กล้าทำฉันหรอก คุณก็รู้ว่าฉันกับพ่อของคุณเป็นอะไรกัน" หญิงสาวพูดทิ้งช่วงไว้เพื่อมองสบตาผู้ชายตัวสูงที่อยู่ตรงหน้า "ถ้าท่านรู้ว่าฉันถูกคุณทำร้าย คุณคิดว่าท่านจะเล่นงานใคร.." แสนสวยพูดออกมาแค่เบาๆ ให้เขาได้ยินคนเดียว ตอนนี้ทั้งสองอยู่ห่างกันแค่ลมหายใจยังสัมผัสกันได้

"เธอกล้ายอมรับออกมาเองเลยเหรอ" นี่แหละสิ่งที่เขาต้องการอยากได้ยิน จึงต้องดึงซาร่าเข้ามาช่วย พยัคฆราชไม่คิดว่ามันจะได้ผลเร็วขนาดนี้

"ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่คะ คุณอยากจะรู้อะไรอีกฉันจะได้เล่าทีเดียวให้จบ" ดวงตางามมองจ้องแบบไม่ยอมลดละ นาทีนี้คงต้องตาต่อตาฟันต่อฟันแล้วล่ะ

"ออกไป" พยัคฆราชมองกวาดไปทั่วห้องเพื่อให้ทุกคนที่อยู่ในนั้นออกจากห้องไป

และพนักงานก็ไม่รอให้ท่านรองประธานสั่งเป็นครั้งที่สอง ทุกคนต่างก็หยิบสิ่งของที่จำเป็นของตัวเองแล้วออกจากห้อง

"คุณคุยอะไรกับมันคะ" ซาร่าเดินเข้ามาเพื่อที่จะถาม

"เธอก็ออกไป" พยัคฆราชสั่งซาร่าให้ออกไปแต่สายตาของเขาไม่ได้ละไปจากใบหน้าของผู้หญิงที่ท้าทายเขาเลย

"คุณเข้ามาตามซาร่ากลับคอนโดไม่ใช่เหรอคะ เรากลับกันเถอะค่ะ" ซาร่ายื่นมือไปคว้าแขนของพยัคฆราชเพื่อที่จะพาออกจากที่นี่ไปก่อน

"ไม่ได้ยินที่ฉันสั่งเหรอ!! ออกไป.." เขาสะบัดมือออก โดยที่ไม่แยแสเลยด้วยซ้ำ

ซาร่าต้องได้รีบกลับเข้าไปเอากระเป๋า แล้วก็รีบออกจากห้องนั้นไปก่อนที่เขาจะโมโหมากกว่านี้

หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายลงคอแบบยากลำบาก เมื่อมองเห็นสายตาเขาที่จ้องมอง ..เอาวะอย่างมากก็แค่ตาย

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่