EP.8 : ของชิ้นเดียวที่มี

จบจากงานรับน้องใหม่เข้าคณะ ฉันก็แวะร้านหนังสือกับเพื่อนก่อนจะกลับมาที่หอพัก พรุ่งนี้จะเริ่มเรียนแล้ว ยังไม่เตรียมชุดหรือของที่จะใช้ในการเรียนเลย แต่พอเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบว่าบนเตียงมีใครบางคนกำลังนอนกระดิกเท้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ ไม่แปลกใจหรอกว่าเขาเข้ามาได้ยังไง เพราะห้องนอนที่บ้านเขาก็เข้าออกได้ตามใจตัวเอง แล้วนี่เขาเป็นเจ้าของหอด้วย แค่เข้าห้องฉันจะไปยากอะไร หอสตรีแล้วยังไง เขาแคร์ที่ไหนกัน

“งานจบตั้งแต่บ่ายโมง เธอกลับมาช้านะ” เสียงทุ้มว่าขณะลุกขึ้นนั่ง สองตาที่มองมายังฉันทำให้รู้สึกอึดอัดเหมือนทุกครั้ง “ไปไหนมา” เขาถามต่อพลางไล่ตามองถุงกระดาษของร้านหนังสือที่ฉันถืออยู่

“ไปร้านหนังสือมาค่ะ เอาคูปองไปแลก”

“ไปกับใคร”

“สาคูแล้วก็สายน้ำค่ะ”

“แน่ใจ?”

“…พี่แฮคเดินไปส่งค่ะ พี่เขาเอาคูปองร้านชานมมาให้” ประโยคต่อมาของฉันเบาลง หลุบตามองต่ำไม่กล้าสบตากับคนที่นั่งอยู่ เขาเงียบไปสักพักก่อนจะหยัดกายยืนขึ้น มองมาที่ฉันแล้วเดินเข้ามาหาช้า ๆ พลันนั้นก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของฉันก็เต้นแรงขึ้น สองมือที่แนบลำตัวกำกระโปรงตัวเองแน่น วันนั้นหลังออกมาจากร้านชานมไข่มุก เขาบอกฉันอย่าไปที่นั่นอีกและอย่าคุยกับพี่แฮค แต่ถ้าพี่แฮคมาคุยกับฉันก่อนล่ะ จะไม่ให้คุยตอบได้ยังไง

“ฉันจำได้ว่าเคยบอกเธอไปแล้วนี่เรื่องไอ้แฮค” คนตัวสูงกว่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ ลมหายใจร้อน ๆ ของเขาเป่ารดใบหน้าของฉันจนต้องกลั้นหายใจเอาไว้ ความอึดอัดมากมายประดังเข้ามาจนเม็ดเหงื่อมากมายผุดขึ้นตามกรอบหน้า “เคยบอกเธอไปแล้วนะว่าอย่ายุ่งกับมัน เดี๋ยวนี้ไม่เชื่อฟังกันแล้วเหรอ คิดว่าเข้ามหาลัยแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอหรือไง”

“น้องไม่ได้ยุ่งกับพี่แฮคนะคะ”

“จะบอกว่ามันมายุ่งกับเธอเอง?” ฉันพยักหน้าเบา ๆ ให้ก่อนจะถอยหลังหนีเมื่อคนตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาจับสายกระเป๋าผ้าที่สะพายอยู่เอาไว้ด้วยความประหม่า “คิดว่าตัวเองมีดีถึงขนาดที่ไอ้แฮคเป็นฝ่ายเข้ามายุ่งก่อนเลยหรือไง อย่างเธอน่ะ คนที่เข้าหาก็มีแต่พวกหวังผลประโยชน์ทั้งนั้นแหละ”

หมับ!

“นี่อะไร”

“อันนี้น้องให้ไม่ได้ค่ะ” ฉันรีบเบี่ยงตัวหนีเมื่อมือใหญ่จับพวงกุญแจที่ฉันห้อยไว้กับสายสะพายขึ้น มันคือพวงกุญแจรูปเจ้าหนอนสีเขียวตัวอ้วน สวมแว่นตากรอบสีดำหนานั่งอยู่บนกองหนังสือ เป็นพวงกุญแจที่นักเขียนในดวงใจส่งมายินดีกับการเข้ามหาลัยเมื่อวานนี้

“ทำไม? หรือไอ้แฮคให้เธอมา” คราวนี้คนตัวสูงกว่าก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น จะถอยหลังหนีก็ไม่ได้แล้วเพราะฉันยืนชิดกำแพงอยู่

“เปล่านะคะ พวงกุญแจนี้นักเขียนส่งมาให้น้อง มันเพิ่งมาถึงเมื่อวานค่ะ อย่าเอามันไปเลยนะคะ” ฉันสบตากับคนตรงหน้าทั้งที่ขอบตาสองข้างเริ่มร้อนผ่าวขึ้น ทุกอย่างที่ฉันอยากได้ ทุกอย่างที่ฉันชอบมาก ๆ เขามักจะเอาไปอยู่เสมอ

“จะเอามันมาให้ฉันดี ๆ หรือจะให้ฉันดึงมันออกมา”

“แต่มันเป็นของน้อง”

“ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในบ้านฉัน ทุกอย่างที่เธอได้ไปมันก็ไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรกแล้ว เอามันมาให้ฉัน” เสียงดุว่าพร้อมแบมือข้างหนึ่งออก

“แต่ว่าอันนี้น้องไม่ได้เอาเงินที่บ้านซื้อนะคะ นักเขียนเป็นคนส่งมาให้น้อง มันเป็นของน้อง” ว่าแล้วก็กำมันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

“เอา-มัน-มา-ให้-ฉัน” คนตรงหน้าย้ำคำชัด ๆ ทั้งยังส่งสายตาดุ ๆ มาให้

“อย่าทิ้งมันได้ไหมคะ อย่าทำร้ายมันด้วย” พอเห็นว่าขัดไม่ได้เลยค่อย ๆ ปลดมันออกจากสายกระเป๋าแล้วส่งมันให้เขา

“มันอยู่กับฉันแล้ว ฉันจะทำอะไรกับมันก็ได้” พอได้ไปแล้วก็ควงมันเล่นพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมา เขาเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงตามเดิม ก่อนจะยัดมันใส่กระเป๋ากางเกงแล้วกดโทรศัพท์มือถือเล่นอย่างอารมณ์ดี

“แต่มันสำคัญกับน้องนะคะ”

“แค่พวงกุญแจอันเดียวเนี่ยนะ”

“ค่ะ มันเป็นของชิ้นเดียวที่เป็นของน้องจริง ๆ”

“...”

พอเห็นว่าเขาไม่ได้พูดอะไรต่อ ฉันก็เดินเอากระเป๋าไปเก็บ ดูตารางเรียนพรุ่งนี้ว่ามีวิชาอะไรบ้าง ต้องไปเรียนกี่โมง แล้วก็ส่งข้อความนัดเจอเพื่อน ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็น ๆ ไหลลงราดรดตัว ทบทวนเรื่องราวมากมายที่ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านเลยไป เพราะอะไรคนคนนี้ถึงได้รังแกฉันอยู่เสมอ ถามตัวเองกี่ครั้งว่าทำอะไรผิดแต่ก็หาคำตอบไม่เจอ

“เฮ้อ!” พอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องไร้สาระอยู่ก็ไล่ความรู้สึกบ้า ๆ พวกนั้นออกไป แหงนมองเพดานห้องแล้วก็พ่นลมหายใจออกมา คนไม่ชอบ ต่อให้เราทำดีแค่ไหนเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี

“ต้องทำยังไงเขาถึงจะชอบเรานะ...”

__________