ตอนที่ 1 อาจารย์หมอ

ภายในห้องเรียนที่มีบรรยากาศเงียบสงบและเปี่ยมด้วยสมาธิ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นกระดานไวท์บอร์ดและเอกสารเรียนที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะไม้ยาว

เสียงปากกาไวท์บอร์ดกำลังขีดลากบนกระดานเป็นจังหวะเบาๆ ของ ‘อาจารย์คิณณ์ณภัทร’  หมอหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยท่วงท่าสงบนิ่งแต่เต็มไปด้วยทักษะทางความรู้...

เขาสวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดทับเสื้อเชิ้ตเรียบ ๆ สีฟ้าอ่อน ปลดกระดุมคอไว้หนึ่งเม็ด แว่นตากรอบบางบนสันจมูกช่วยขับให้ดวงตาคมเข้มดูยิ่งน่ามอง

ทุกถ้อยคำที่เขาอธิบายเต็มไปด้วยความมั่นใจและความรู้ในศาสตร์การแพทย์ เสียงทุ้มต่ำของเขาดังชัดไปทั่วห้อง ราวกับทุกถ้อยคำนั้นสามารถสะกดให้ทุกสายตาต้องหันมาจับจ้อง...

ในแถวสุดท้ายของห้อง ‘ณาลัลน์’ นักศึกษาแพทย์ปีสาม นั่งนิ่งอยู่กับไอแพดที่เปิดค้างไว้ แต่ปลายปากกาของเธอกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย...

ดวงตากลมโตจ้องมองอาจารย์หนุ่มหล่อตรงหน้าอย่างเงียบงัน ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังท่องตามคำอธิบายของเขา แต่ในความเป็นจริง หัวใจของเธอนั้นกำลังกระเพื่อมไหวระลอกแล้วระลอกเล่ายากจะสงบ...

“เค้ก...”

“หือ...?”

“ไอ้เค้ก...”

“อะไร! เรียกอยู่นั่นแหละ มีอะไรก็พูดมาดิ”

“อาจารย์เรียกแก!”

“ห๊ะ!”

ณาลัลน์สะดุ้งเฮือก หันมองรอบห้องอย่างตกใจ ก่อนจะพบว่าเพื่อนทุกคน รวมถึงอาจารย์หมอสุดหล่อ กำลังมองมาที่เธอด้วยสายตารอคอย

“เอ่อ…คะ?”

ณาลัลน์หลุดเสียงลนลานพร้อมกับอาการตกใจ มือบางรีบคว้าปากกาขึ้นมาจดอย่างไร้จุดหมาย ‘ตายแล้ว เมื่อกี้ไม่ได้ฟังด้วย’

“ผมถามว่า…ในกรณีนี้ เราควรประเมินอาการผู้ป่วยขั้นแรกอย่างไรครับ...ณาลัลน์ตอบ”

น้ำเสียงของเขาดูเคร่งขรึม แต่กลับนิ่งลึกปนรอยยิ้มบางๆ มันยิ่งทำให้เด็กสาวหน้าแดงจนรู้สึกได้ถึงความร้อนบนแก้มของเธอ

“ฮ่า ฮ่า”

เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ดังขึ้นจากบางมุมของห้อง แต่ทว่า อาจารย์หมอสุดหล่อกลับยกมือขึ้นปรามให้เงียบ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงอันราบเรียบว่า

“ไม่เป็นไร…ถ้าไม่ได้ฟัง เดี๋ยวอาจารย์อธิบายซ้ำอีกครั้ง”

เขาหันกลับไปที่กระดาน ชี้นิ้วไปยังข้อความเดิม พร้อมอธิบายต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในหัวของเด็กสาวกลับยังไม่สามารถจดจ่อกับบทเรียนได้เลย เพราะทุกครั้งที่เขาหันกลับมามอง เธอก็รู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนั้น…เหมือนตั้งใจให้เธอเห็นคนเดียว

“เลิกคลาส...”

“%&$#@!&$”

เสียงพูดคุยเบาๆ ดังขึ้นทันทีที่อาจารย์หมอสุดหล่อเดินออกจากห้องเรียนไป เหล่านักศึกษาเริ่มผ่อนคลายจากความตึงเครียดของชั่วโมงเรียนที่เข้มข้น บางคนเก็บหนังสือ บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ แต่ที่โต๊ะหลังห้อง ‘ณาลัลน์’ กลับยังนั่งนิ่งอยู่เหมือนคนที่ยังไม่หลุดออกจากภวังค์

“พวกแกเชื่อมั้ย ตอนที่อาจารย์เขามองมา...ฉันแทบลืมหายใจเลยนะ”

เสียงหัวเราะของเธอและเพื่อนยังดังคลออยู่ในห้องเรียนที่เหลือเพียงไม่กี่คน ขณะที่เธอกำลังหัวเราะแก้เขิน มือก็ยังจับหนังสือไว้แน่น แต่ดวงตากลับเป็นประกายอย่างคนที่หลุดเข้าไปในโลกของความชื่นชมไม่รู้ตัว ณาลัลน์อมยิ้ม หน้าเริ่มร้อนจนรู้สึกได้

 “เค้ก...แกนี่อาการหนักแล้วแน่ๆ”

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้น ไม่ปฏิเสธสักคำ มีเพียงแววตาอบอุ่นที่ฉายชัดว่า ในความรู้สึกชื่นชมนั้น อาจมีบางอย่างมากกว่านั้นแอบซ่อนอยู่ ‘หล่อขนาดนี้ จะไม่ให้อาการฉันตกได้ยังไง’

“ก็แล้วเป็นไงล่ะ...มัวแต่เหม่อดูอาจารย์หล่อ เพื่อนทั้งห้องหัวเราะดูแกเป็นตัวตลกกันหมด”

‘ปริญญ์’ ส่ายหัวหมดคำจะพูดกับเพื่อนของเขา เรื่องความคลั่งรักนี้ไม่มีใครเกินเธอเลยจริงๆ

“ทำไมแกไม่สะกิดฉันก่อนวะกอล์ฟ ปล่อยให้ฉันทำหน้าเซ่ออยู่ได้ อายเขากันมั้ยเนี่ย...”

“โทษคนอื่นฉ่ำเลยนะ...”

‘นิริน’ หันมาเสริมเพื่อนของเธอ ‘ณาลัลน์’เป็นผู้หญิงที่บุคลิกตรงข้ามกับหน้าตาของตัวเองเป็นอย่างมาก หล่อนสวยน่ารักสไตล์คุณหนู แต่ทว่า ไม่เก็บทรงเอาซะเลย

“แกก็อีกคนนิริน พึ่งอะไรไม่ได้เลยนะ มัวแต่นั่งขำคอยแต่จะด่าอยู่นั่นแหละ ไม่เคยคิดจะช่วยฉันบ้างเลยอ่ะ”

“เค้ก...ฉันว่าแกเลิกโทษคนอื่นได้แล้ว มันเป็นเพราะตัวแกเองต่างหาก ฉันบอกแกไปหลายครั้งแล้ว ว่าให้แกเลิกคลั่งอาจารย์คิณณ์ของแกได้แล้ว...เพ้อฝันบ้าๆ ไร้สาระจริงๆ”

‘ภัคนันท์’สาวเนิร์ดประจำกลุ่ม หันมาดุเพื่อนสาวของเธอ ใช่! อาจารย์หมอสุดหล่อที่เพื่อนเธอหลงใหลอยู่นี้ ถึงแม้เขาจะหล่อราวกับเทพบุตรอย่างที่เพื่อนของเธอพูดก็จริง แต่ความหล่อนั้นมันกลับซ่อนความลับอันน่ากลัวไว้มากมาย ภัคนันท์ไม่คิดจะสนับสนุนเพื่อนของเธอเลยสักนิด

“โย...แกไม่เห็นออร่าความหล่อของอาจารย์เขาเหรอ หรือว่าตอนนี้แกตายด้านไปแล้ว เลยมองไม่เห็นว่าอาจารย์คิณณ์เขาหล่อขนาดไหน”

“ความหล่อของอาจารย์คิณณ์ ฉันไม่เถียงนะเค้ก แต่แกช่วยดูเบื้องหลังเบื้องลึกอาจารย์เขาหน่อยมั้ย”

“เบื้องหลังเหรอ? มีอะไร?”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย ‘หล่อขนาดนี้ ยังจะมีเบื้องหลังอีกเหรอ’

“ใช่...แกรู้มั้ย ว่าอาจารย์คิณณ์เขาเคยแต่งงานมาแล้วนะ”

“ห๊ะ! จริงดิ เคยแต่งงานแล้วเหรอ อายุอาจารย์พึ่งจะ 32 เองนะ ทำไมแต่งงานไวจังล่ะ”

เป็นไปได้ยังไง ยังไม่ทันไร ณาลัลน์ก็อกหักตั้งแต่ต้นเทอมเลยเหรอ เธอพึ่งจะเจออาจารย์ไปไม่กี่ครั้งเองนะ เธอต้องฝันสลายแล้วเหรอเนี่ย

“อาจารย์เขาแต่งเร็ว แต่ ก็เลิกเร็ว สายฟ้าแลบเลยอ่ะ”

“หืม...แกรู้ได้ยังไงโย”

“มา! มารวมกันตรงนี้ ฉันจะเล่าให้ฟัง”

“คืองี้นะ ที่อาจารย์คิณณ์ เขาแต่งงาน... %&$#@!&$”

2 นาทีผ่านไป...

“เฮ้ย! เป็นไปได้ไงอ่ะ ฉันว่าแกเสพข่าวมั่วแล้ว ท่าทางอาจารย์เขาไม่น่าเป็นอย่างที่แกเล่าเลยนะ”

“จริง! ไม่มั่วหรอกแก เห็นโปร์ไฟล์ดี งานดีแบบนี้นะ แต่งงานได้ไม่ถึงสามเดือน ผู้หญิงขอเลิกอ่ะ ทนไม่ได้”

“ทนอะไรไม่ได้?”

“นั่นสิ จะเป็นไปได้ยังไง”

นิรินก็แอบมองแอบเล็งอาจารย์สุดหล่ออยู่เหมือนกันนะ ทั้งสูง ทั้งขาว หล่อเหมือนเทพบุตรหลุดออกมาจากจวนท่านอ๋องเลยอ่ะ ^_<>^

“เขาว่ากันว่า...อาจารย์มีไอ้นั่นใหญ่”

“ห๊ะ! ไอ้นั่นใหญ่เหรอ...”

“ใช่...แล้วยังมีอีกนะ อาจารย์เขา...เอ่อ...แบบ”

“แบบอะไร?”

“คือ...”

“คืออะไร...พูดมาดิโย อ้ำอึ้งอยู่ได้”

“อาจารย์เขาเซ็กส์จัด แล้วผู้หญิงก็ทนไม่ไหวอ่ะ”

“ห๊ะ!!!”/“อุ้ยตาย! แม่เจ้า...”

“ชู่วร์...แกเบาๆ ดิ เดี๋ยวมีใครมาได้ยินหรอก”

“ไอ้นั่นใหญ่ ฉันยังพอจะเชื่ออยู่นะ แต่เซ็กส์จัดจนผู้หญิงไม่ไหวต้องขอเลิก อันนี้ ฉันว่าข่าวแกปลอมเปล่าวะ แกออกจะเป็นเด็กเรียนเด็กเนิร์ดขนาดนี้ ไปเอาเวลาที่ไหน ไปหาข่าวอาจารย์อ่ะ”

“ฉันมีสายข่าวสิ...เอ่อ...ยังมีอีกนะ”

“ยังมีอีกเหรอ...ตายๆ หมอสุดหล่อฉัน”

“มีไรโย แกเล่ามาให้หมดดิ”

“ซาดิสม์!!”

“ห๊ะ!! ซาดิสม์!!”

เสียงสองสาวประสานพร้อมกันดังลั่นห้อง

แต่ทว่า! ทันใดนั้น ประตูห้องเรียนค่อยๆ ถูกเปิดออก และเสียงบานพับดัง แอ๊ด เบาๆ แต่กลับทำให้ณาลัลน์และเพื่อนชะงักและมองไปที่ต้นเหตุของเสียงทันที

อาจารย์หมอคิณณ์ณภัทรคนที่ถูกกล่าวถึงในวงสนทนา เขา เดินกลับเข้ามาในห้องเงียบๆ ในมือถือแฟ้มเอกสาร ขณะเดียวกันก็เลื่อนสายตามองไปยังกลุ่มนักศึกษาที่ยังนั่งอยู่หลังห้อง

ริมฝีปากของเขาแต้มรอยยิ้มบางที่แปลความหมายยาก

“คุยอะไรกันอยู่หรือครับ?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างสุภาพ แต่แฝงแววขบขันที่ชัดเจนเกินกว่าจะมองข้าม

ณาลัลน์แทบจะกลืนลมหายใจตัวเอง รีบยกมือรวบของบนโต๊ะอย่างร้อนรน

“เอ่อ...ไม่มีค่ะ แค่...คุยเรื่องเนื้อหาที่อาจารย์สอนเมื่อกี้ค่ะ”

คิณณ์ณภัทรเลิกคิ้วขึ้นนิด ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

“อ่อ...คุยเรื่องเนื้อหาสินะ...”

ดวงตาคมใต้กรอบแว่นมองเธออย่างรู้ทัน รอยยิ้มมุมปากที่เขาแสดงออกนั้นทั้งสุภาพและแฝงความเจ้าเล่ห์บางเบา เขาเดินไปวางแฟ้มเอกสารไว้บนโต๊ะ ก่อนจะพูดต่ออย่างใจเย็น

“ดีแล้วครับ ตั้งใจเรียนแบบนี้อาจารย์ดีใจมาก”

นิรินรีบสะกิดแขนณาลัลน์เบาๆ พลางกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น ส่วนณาลัลน์ได้แต่ก้มหน้าจนผมปรกแก้ม เสียงหัวใจของเธอเต้นแรงแทบกลบเสียงฝีเท้าของอาจารย์ที่เดินจากไป

ก่อนจะถึงประตู เขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง พร้อมพูดเสียงเรียบแต่ชัดเจน

“ครั้งหน้า...หวังว่า...คงจะตอบคำถามอาจารย์ได้แล้ว ใช่ไหม นักศึกษา...ณาลัลน์”

เธอเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสบกับสายตาคมลึกนั้นเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็เหมือนเวลาหยุดนิ่ง ริมฝีปากเธอขยับตอบเบา ๆ

“คะ?...ค่ะ…อาจารย์”

รอยยิ้มแบบแห้งๆ ปรากฏบนใบหน้าเนียนอันแดงก่ำทันที