ตอนที่ 12 เรื่องเล่าในตำนาน

เวลา 21.30 น.

ร้าน Harvest Moon...เชียงใหม่

บริเวณรอบๆ ภายในภัตตาคารสุดหรูระดับวีไอพีนั้น ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ผนังไม้ขัดเงาตัดกับแสงไฟสีอำพันที่สาดลงมาอย่างนุ่มนวล โต๊ะอาหารปูด้วยผ้าขาวสะอาด เครื่องแก้วคริสตัลสะท้อนแสงระยิบระยับ เสียงดนตรีคลอเบา ๆ แทรกอยู่ในความเงียบหรู ช่วยขับให้บรรยากาศยามค่ำคืนดูเป็นส่วนตัวราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดไป...

“พรุ่งนี้ อาจารย์วางโปรแกรมไปเที่ยวที่ไหนต่อคะ”

หลังจากที่เธอกับเขาบินตรงมาถึงเชียงใหม่ เขาก็เช่ารถพาเธอเที่ยวทั้งวัน และตบท้ายด้วยดินเนอร์สุดหรู ราวกับว่าเขาได้เนรมิตทุกอย่างไว้เพื่อณาลัลน์โดยเฉพาะ

“คุณอยากไปไหนเป็นพิเศษมั้ย”

คิณณ์ณภัทรถามกลับ เขานั่งเอนหลังบนเก้าอี้หนัง มือยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ของเหลวสีอำพันไหลผ่านลำคออย่างช้าๆ แววตาคมเริ่มพร่าเล็กน้อยจากฤทธิ์แอลกอฮอร์ แต่สายตานั้นยังจับจ้องไปที่ใบหน้างามไม่วางตา ริมฝีปากที่มักนิ่งขรึมเริ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ คล้ายกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในใจ

“เปล่าค่ะ เค้กแล้วแต่อาจารย์เลยค่ะ อาจารย์พาเค้กไปไหน เค้กก็ไปทั้งนั้นแหละค่ะ”

“คุณบอกผมว่า ให้พูดเป็นกันเอง ทำไมคุณถึงได้เฝ้าแต่เรียกผมว่าอาจารย์ตลอดเลย”

เพราะคำว่าอาจารย์ มันทำให้คิณณ์ณภัทรไม่กล้าที่จะเปิดเผยความรู้สึกของเขา ตอนนี้ สภาพร่างกายของเขามันทรมานเป็นอย่างมาก ยิ่งใกล้ก็ยิ่งทรมาน อยากสัมผัส แต่ก็ทำไม่ได้ มันเหมือนมีอะไรมาขวางกั้นเขาอยู่

“งั้น...เค้กควรเรียกอาจารย์ว่ายังไงดีคะ”

“คุณอยากเรียกผมแบบไหนล่ะ”

วิสกี้ชั้นดีถูกสาดเข้าไปอีกครั้ง บางที แอลกอฮอร์อาจทำให้เขามีความกล้ามากกว่านี้ก็เป็นได้

“เอ่อ...มันจะดีเหรอคะ ความจริงอาจารย์...”

“คุณจะบอกว่า ผมแก่เกินที่คุณจะเรียกผมพี่ใช่มั้ย”

“ปะ-เปล่าค่ะ เพียงแต่ว่า เค้กกับคุณ เราพึ่งตกลงคบกัน แล้วอีกอย่าง เรายังไม่ค่อยรู้จักนิสัยใจคอกันเลยนะคะ เค้กเกรงว่า มันจะดูเร็วไปน่ะค่ะ”

“เร็วไปงั้นเหรอ? ถ้าเร็วไป อะไรที่ทำให้คุณตัดสินใจมาเที่ยวกับผมล่ะ ทั้งที่เราพึ่งจะรู้จักกัน คุณไม่กลัวผมเหรอ...”

“เอ่อ...”

นั่นสินะ ณาลัลน์ตกลงมากับเขาสองต่อสองแบบนี้ ใครจะไม่คิดกันบ้างล่ะ เธอก็ลืมคิดถึงจุดนี้เลย ฟังแต่แรงเชียร์จากเพื่อน แม่และยาย จนลืมไปว่า เธอสมควรที่จะมามั้ย

“คุณไม่ถามผมเหรอ ว่าทำไมผมถึงพาคุณมาที่นี่ สองต่อสอง โดยที่เราพึ่งรู้จักกัน”

“เอ่อ...คุณหมายความว่าอะไรคะ...”

คำพูดของเขาทำให้ณาลัลน์รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันใด ‘หรือว่า เรื่องเล่าเหล่านั้นจะเป็นจริง’

“คุณรู้เรื่องราวของผม จากคนอื่นเล่ามาแล้วนี่ คุณจะไม่สงสัยอะไรเลยเหรอ”

“แล้วคุณเป็นแบบนั้นจริงๆ มั้ยคะ”

“แบบไหน?”

“คือ...แบบที่เขาพูดกันค่ะ เรื่องที่คุณแต่งงานและเลิกกับภรรยาของคุณ และ...”

“จริงทุกอย่าง ผมเป็นแบบนั้นจริงๆ”

“...!!!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเพราะความตกใจ ณาลัลน์ไม่คิดว่าเขาจะยอมรับเรื่องนี้แบบตรงๆ หรือเป็นเพราะเขาเมากันนะ แต่แววตาของเขาดูจริงจังมากกับเรื่องที่เขาพูด

“แล้ว...ที่คุณ...เอ่อ...ไม่ปฏิเสธเค้ก เพราะอะไรเหรอคะ”

ณาลัลน์ตัดสินใจถามไปแบบตรงๆ ถามว่ากลัวมั้ย ตอนนี้เธอกลัวเขามาก เรื่องเล่าในตำนานของเขาทำให้เธอเริ่มขนลุกขนชัน ณาลัลน์ไม่น่าด่วนใจร้อนเลย

“เพราะ...ผมชอบคุณ”

เสียงทุ้มเอ่ยสั้นๆ แบบตรงไปตรงมา แต่ทว่าแววตาของเขานั้นดันมีบางอย่างเผยออกมาอย่างชัดเจน มันคือความรู้สึกต้องการของมนุษย์อย่างหนึ่ง

“คุณชอบเค้กเหรอคะ แล้วทำไมคุณถึงชอบเค้กล่ะคะ”

มือบางบีบเข้าหากันแน่น เธอพยายามรวบรวมพละกำลังในการถามเขาออกไป ‘นี่เขาจะเป็นจริงๆ อย่างที่คนอื่นพูดกันใช่มั้ย’

“ผมชอบคุณ...ตั้งแต่แรก...จนถึงตอนนี้ก็ยิ่งชอบ และอยากจะ...”

คำพูดทิ้งท้ายของเขา ทำให้ณาลัลน์ลุกพรวดขึ้นทันใดโดยที่เขายังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำ เขาต้องไม่ปกติเป็นแน่ เขากำลังทำให้เธอกลัว

“อาจารย์คะ!”

“อืม...ใจเย็นๆ ณาลัลน์ คุณไม่ต้องกลัวผมหรอก”

“ก็เอ่อ...คุณเป็นแบบนี้ จะให้เค้กเข้าใจว่ายังไงคะ”

“นั่งก่อนสิ ผมควรอธิบายคุณ ขอโทษด้วย ที่ทำให้คุณตกใจ”

คิณณ์ณภัทรพยายามกดความรู้สึกบางอย่างลงไปอีกครั้ง ร่างกายของเขาไม่ปกติ ความต้องการที่เพิ่มขึ้น หลังจากที่รู้ว่า เด็กสาวตรงหน้าเขานี้ ชอบเขา

“ค่ะ” ณาลัลน์ยอมทำตามที่เขาบอก

“เรื่องเล่าทุกอย่างเป็นจริง ยกเว้นเรื่องที่ผมซาดิสม์ ส่วนเรื่องที่ภรรยาผมเลิกผมไปนั้น เป็นเพราะเขาไม่อยากแต่งงานกับผมตั้งแต่แรก และเขาก็มีคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว”

“เอ่อ...” เรื่องของเขามีสามเรื่องคือ ‘เอาเก่ง ซาดิสม์ ไอ้นั่นใหญ่เกินมาตรฐาน’ งั้นถ้าตัดเรื่องซาดิสม์ไป ก็คงจะเหลือแค่สองอย่างนั้นใช่มั้ย

“เรื่องที่คนอื่นพูด มันไม่ใช่เรื่องจริง ทุกวันนี้ มีเรื่องใหม่เข้ามาอีก คือ เขาพูดกันว่าผมเป็นเกย์”

“ทำไมคุณถึงไม่ออกมาพูดคะ ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง ทำไมต้องให้คนอื่นเอาไปพูดให้ตัวเองเสียหายแบบนั้นล่ะคะ”

“ไม่ครับ ผมไม่สนว่าใครจะคิดกับผมยังไง”

“แต่คุณจะเสียชื่อเสียงนะคะ อีกอย่างคุณเป็นอาจารย์ด้วยค่ะ เรื่องนี้พวกนักศึกษาเขาก็เอาไปพูดกันด้วยค่ะ”

“งั้น...คุณรู้ว่าผมเป็นแบบนี้แล้ว คุณยังจะชอบผมอยู่มั้ย?”

“...” คำถามของเขา มันเหมือนกำปั้น ที่ตรงดิ่งมาที่ใบหน้าของณาลัลน์อย่างจัง เธอไม่ได้เตรียมคำตอบเกี่ยวกับเรื่องไม่คาดคิดนี้มาเลย ก่อนหน้านั้นกับตอนนี้ไม่เหมือนกัน

“โอเค...ถ้าคุณจะกลับคืนนี้ก็ได้นะ เดี๋ยวผมพาคุณกลับเอง”

“เอ่อ...ไม่ค่ะ เค้กไม่ได้กลัวคุณนะคะ เค้กแค่ไม่รู้จะตอบแบบไหนค่ะ ต้องขอโทษคุณด้วยนะคะ”

“ก็ตอบสิ่งที่มันอยู่ในใจของคุณออกมาตรงๆ ก็พอ”

“ถ้าตอบตรงๆ เค้กก็ยังชอบคุณเหมือนเดิมค่ะ ไม่ได้กลัวคุณ เพียงแต่เค้กแค่ตกใจ บวกกับเรื่องเล่าก่อนหน้านั้นค่ะ มันเลยทำให้เค้กเสียมารยาทกับคุณค่ะ”

“ถ้าคุณชอบผม เราก็มาคบกันสิ”

“เอ่อ...แต่เราก็ตกลงคบกันไปแล้วนี่คะ”

“ผมหมายถึง คบกันแบบไว้ใจกันครับ”

“งั้น พรุ่งนี้ เราก็ไปเที่ยวด้วยกันต่อค่ะ และคุณอยากไปเที่ยวไหน ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นค่ะ เราคบกันแล้ว เค้กจะไม่สงสัยคุณอีกแล้วค่ะ เค้กไว้ใจคุณค่ะ”

“งั้น...ถ้าคุณไว้ใจผม...มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะขอคุณ”

“เรื่องอะไรคะ?”

“คุณสัญญาก่อนได้มั้ย ว่าคุณจะไม่โกรธผม”

“ได้สิคะ เค้กสัญญาค่ะ”

...........................