ตอนที่ 13 กับดักของซาตาน Nc

2 นาทีต่อมา...

“คะ?”

“คุณฟังไม่ผิดหรอก ผมอยากมีเซ็กส์กับคุณ”

สิ่งที่แย่ที่สุดของคิณณ์ณภัทรก็คือ การเก็บอารมณ์และความต้องการเอาไว้ไม่อยู่ ฮอร์โมนความต้องการที่มันมากเกินความจำเป็น ที่ผ่านมาเขาต้องกดมันไว้ด้วยฤทธิ์ของยามาตลอด เขาเคยเข้ารับการรักษา แต่หมอบอกเขาว่า มันเป็นเรื่องปกติของร่างกายผู้ชาย แต่สำหรับเขามันมากเกินกว่าคนอื่นก็เท่านั้นเอง

“ระ-เราพึ่งจะตกลงคบกันนะคะ เอ่อ...ทำไมคุณถึง...”

ณาลัลน์ไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ เขาเป็นอะไรที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน และ เขาทำให้เธอจึ้งมาก โปรไฟล์ของเขาดูดีทุกอย่าง ภายใต้ความเคร่งขรึม แต่ต้องมาขอเธอแบบนี้เนี่ยนะ ‘เอาไงดี เธอจะไปต่อ หรือพอแค่นี้’ เขาอาจเป็นซาตานในคราบของเทพบุตรก็เป็นได้นะ

“งั้น...ผมขอคุณแต่งงานเลยดีมั้ย”

“คุณคิณณ์!”

ณาลัลน์ตกใจกับเขารอบที่ร้อยได้แล้วมั้ง ทำไมเขาถึงได้กล้าเอาเรื่องแต่งงานมาล้อเล่น เรื่องที่เขาพูดมาแต่ละอย่างนั้น มันทำให้เธอแทบช็อก!

“ได้มั้ย...”

“คุณต้องเมาแล้วแน่เลยค่ะ เค้กจะไม่โกรธคุณก็แล้วกันค่ะ งั้น เราไปพักผ่อนกันเถอะค่ะ”

“ผมไม่ได้เมา ผมอยากมีเซ็กส์กับคุณจริงๆ มันไม่ใช่แค่ตอนนี้ ครั้งแรกที่เห็นหน้าคุณ ผมก็อยากจะจับคุณกดแล้ว...รู้มั้ย”

“เอ่อ...คุณ...”

ณาลัลน์ไปไม่เป็นแล้ว เธออึ้งกับสิ่งนี้มาก เขาขอเธอมีอะไรแบบตรงๆ เนี่ยนะ เขาช่างหน้าไม่อายเสียจริง เล่าให้ใครฟัง ใครเขาจะเชื่อนะ ว่าอาจารย์มาดขรึมสุดเคร่งเครียดจะเป็นแบบนี้

“ผมจะรับผิดชอบคุณทุกอย่าง เราจะแต่งงานกัน แต่ว่าคืนนี้ ผมขอได้มั้ย”

คิณณ์ณภัทรยังคงรุกต่อ ร่างกายของเขา ตอนนี้มันร้อนไปหมดทุกส่วนแล้ว เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงบังคับร่างกายของตัวเองไม่ได้ เธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนไฟร้อนในตัวเขา

“คุณรู้ตัวมั้ยคะ ว่าคุณพูดอะไรออกมา เราพึ่งจะตกลงคบกันนะคะ ทำไมคุณถึงได้กล้าขอเค้กแบบนี้คะ คุณไม่กลัวว่าเค้กจะเอาเรื่องที่คุณเป็นแบบนี้ไปพูดเหรอคะ”

“ผมรู้ตัว และก็ไม่กลัวว่าคุณจะเอาเรื่องผมไปพูดหรอก ผมเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบก็บอกชอบ อยากได้ก็พูดตรงๆ ผมมีอะไรที่คุณยังไม่ไว้ใจอีกหรือไง”

“แต่มันเร็วเกินไปค่ะ เราคบกันไปก่อนก็ได้นี่คะ”

“โอเค งั้น ผมขอโทษคุณก็แล้วกันนะ ทุกอย่างมันอาจต้องใช้เวลาจริงๆ แต่สำหรับผมแล้ว เวลาไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกในใจของตัวเองหรอกนะ ผม...คงต้องหยุด และให้เวลาคุณทบทวนตัวเองอีกสักพัก ถ้าวันนี้ ผมทำให้คุณไม่สบายใจ คุณอาจจะต้องการเวลาจริงๆ และ...”

“เอ่อ...คุณโกรธเค้กหรือเปล่าคะ เค้กคิดว่า...อืม...งั้นก็ตะ-ตกลงค่ะ ก็ได้ค่ะ คืนนี้เค้กยอมมีอะไรกับคุณก็ได้ค่ะ”

ปากไวกว่าความคิด ณาลัลน์โพล่งออกไปอย่างคนไร้สติ แกบ้าไปแล้วยัยเค้ก แกรู้ตัวมั้ย ว่าแกพูดอะไรออกไป ทำไมแกถึงได้ใจอ่อนกับคำพูดของเขาเพียงไม่กี่คำนะ แล้วจะทำยังไงดีล่ะทีนี้

“...”

และ 20 นาทีต่อมา...

ณ ห้องสวีท (Suite Room)

“อุ้ย! คุณคิณณ์!”

ณาลัลน์ตกใจกับการกระทำเขาเป็นอย่างมาก เมื่อถึงห้อง เขาก็รีบคว้าตัวเธอเข้ามากอดทันที ร่างอวบอิ่มขัดขืนเพราะความตกใจ ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ ‘แกคิดดีแล้วใช่มั้ยยัยเค้ก...ผู้ชายคนนี้อาจไม่ใช่อย่างที่แกคิดก็ได้นะ’

“อืม...ครั้งแรกใช่มั้ย...ไม่ต้องกลัวนะ...”

เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอเหมือนคนกำลังติดอยู่ในห้วงเสน่หา ลิ้นอุ่นๆ เลียใบหูเล็กแดงก่ำของเธอทันที

“ตะ-แต่”

ณาลัลน์พยายามหลบใบหน้าคม ที่กำลังซุกไซร้ลงมาตรงซอกคอของเธอ ‘ยัยเค้ก...แกควรจะหยุดเขาดีมั้ย...มันยังทันนะ’ สมองของเธอกำลังประมวลผลวุ่นวายไปหมด เธอไม่รู้ว่าควรจะไปต่อกับเขา หรือหยุดพอแค่นี้

“ไม่ได้แล้วเด็กน้อย...ผมไม่ปล่อยคุณแน่...ผมให้โอกาสคุณปฏิเสธผมแล้วนะ...อึ้มม์...ผะ-ผมอยากจะกินคุณไปทั้งตัวเลยรู้มั้ย...อึ้มม์...”

ท่อนแขนแข็งแรงกอดรัดร่างแบบบางให้เข้ามาประชิดแผ่นอกร้อนผ่าว ร่างเล็กถูกดูดกลืนหายไปกับเรือนร่างกำยำ มือบางยกขึ้นมาดันอกของเขาเอาไว้ แต่ทว่า มันก็เหมือนกับผลักหินแกร่ง ที่ไม่มีวันขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

“เอ่อ...คะ-เค้กยกเลิกค่ะ ไม่เอาแล้วค่ะ คุณปล่อยเค้กเถอะค่ะ เค้กจะกลับบ้าน”

ร่างอวบอิ่มดิ้นพล่านอยู่กับอกกว้าง เธอทั้งผลักและรัวกำปั้นไปที่เขา เพื่อต้องการหลุดพ้นจากพันธนาการอันแน่นหนาของชายหนุ่ม ความกลัวเกิดขึ้นในห้วงสติของณาลัลน์ เขาดูไม่เหมือน ‘อาจารย์คิณณ์’ ที่เธอเคยรู้จัก

“สายไปแล้วที่รัก...ไม่ต้องกลัวนะ...”

เสียงพร่ากระซิบข้างหู มือใหญ่เค้นคลึงสะโพกเธออย่างหนักหน่วง ท่าทางขัดขืนของเธอยิ่งปลุกเร้าแรงปรารถนาของชายหนุ่มให้ลุกโชนมากขึ้น ร่างกายของเขาอัดแน่นเต็มไปด้วยความต้องการ มันถูกเก็บกดมานานแสนนาน ครั้งนี้ เขาจะไม่มีวันที่จะปล่อยกระต่ายน้อยออกจากกรงเล็บเป็นแน่

“อย่านะคะ! อาจารย์...เค้กไม่เอาแล้ว ปล่อยเค้กเถอะค่ะ”

“เรากำลังจะมีความสุข ผมไม่ปล่อยคุณหรอก”

เสียงแหบพร่าตอบกลับ ฝ่ามือหนาดึงรั้งศีรษะเล็กของเธอเข้าใกล้ ลมหายใจร้อนเป่ารดบนดวงหน้าหวาน

“ตะ-แต่...อุ๊บ!”

ณาลัลน์กำลังจะโต้กลับ แต่ทว่าปากบางกลับถูกประกบทันที ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากนุ่มของเธออย่างทันท่วงที สัมผัสเร่าร้อนและหนักหน่วงเพิ่มทวีความแรงขึ้นเรื่อยๆ มือใหญ่บังคับใบหน้าเรียวขึ้นมารับจูบอันดูดดื่มของเขา และอีกข้างหนึ่งนั้นลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเด็กสาว ไล่ลงไปเบื้องล่าง ขาอันแข็งแกร่งกดดันร่างเล็กให้ถอยไปจนชิดขอบเตียง

“อะ-อึก”

ณาลัลน์กำลังสำลักลมหายใจของตัวเอง จูบของเขาเหมือนต้องการที่จะสูบพลังวิญญาณของเธอออกจากร่าง ตอนนี้ ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมด จับต้นชนปลายไม่ถูกเลย มันคือจูบแรกของวัยสาว เธอไม่รู้จะบรรยายอย่างไร รู้เพียงแต่ว่า ตอนนี้ณาลัลน์กำลังจะหมดอากาศหายใจ

พลั่ก! สองร่างล้มลงบนเตียงกว้าง โดยที่เรือนกายกำยำนั้นเป็นฝ่ายรองรับน้ำหนักทั้งหมดเสียเอง ร่างนุ่มนิ่มเกยบนอกแกร่ง เพียงชั่วครู่ จากนั้นก็ดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดกำลังเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังติดกับ

“อื้อ!!”

ณาลัลน์พยายามสะบัดใบหน้าของเธอออก แต่ไม่ว่าเธอจะทำวิธีไหน มันก็ไม่สำเร็จเลย เมื่อมือทั้งสองข้างของเธอกลับถูกล็อกเอาไว้แน่นหนา

“ผม...ต้องการคุณมาก...รู้มั้ย”

เสียงทุ้มพร่ากระซิบ ร่างกำยำพลิกมาอยู่ด้านบนกดทับร่างเล็กเอาไว้ เรียวลิ้นร้อนลากไล้ผ่านใบหูเล็ก ริมฝีปากหนากัดเม้มหยอกเอินเนื้ออ่อนนุ่มของติ่งหู สร้างความสั่นสะท้านไปทั่วเรือนร่างอรชร

“แต่...”

“ไม่มีแต่ คุณหนีผมไปไหน ไม่ได้อีกแล้ว...เด็กน้อย”

........................