ตอนที่ 11 สนับสนุน

เช้าวันเสาร์

          @บ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์น...

          “เดี๋ยวแม่ไปส่งเค้กที่สนามบินนะ ไม่ต้องเรียกแท็กซี่หรอก แม่ว่างพอดี”

จุดประสงค์ของณฤดีคือ อยากเห็นหน้าว่าที่ลูกเขยของเธอ เมื่อวันก่อนลูกสาวสุดที่รักของเธอ เล่าเรื่องอาจารย์หมอสุดหล่อที่ลูกสาวปลื้มให้เธอฟัง ณฤดีก็เลยอยากจะเห็นหน้าตาและตัวจริง ว่าจะเป็นอย่างไร

          “ไหนแม่บอกว่าไม่ว่างไงคะ”

          “เออ...ตอนนี้แม่ว่างแล้ว...ทำไม? กลัวแม่จะเห็นหนุ่มหล่อหวานใจของเราหรือไง”

          “เปล่าค่ะแม่”

          “ความจริงให้พ่อหนุ่มนั่นมารับหลานที่บ้านเราก็ได้นะ ยายอยากจะเห็นหน้าค่าตาเหมือนกัน”

          “อะไรกันคะยาย เค้กพึ่งจะตกลงคบกับเขานะคะ ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกค่ะ”

          “ไปเที่ยวเชียงใหม่สองคนเนี่ยนะ จะบอกว่าไม่ถึงขั้นนั้น แม่ว่า โทรบอกให้เขามารับที่บ้านเลย แม่กับยายจะได้เห็นหน้าด้วย จะได้พิจารณากัน ว่าโอเคหรือไม่โอเค เผื่อจะเจอคนไม่ดีไง”

          “โห่...แม่คะ เขาเป็นอาจารย์หมอสอนมหาวิทยาลัยที่เค้กเรียนอยู่นะคะ แม่กับยายก็ดูรูปไปแล้ว อีกอย่าง เขาก็มีตัวตนค่ะ เป็นเจ้าของโรงพยาบาลที่เค้กไปฝึกปฏิบัติอีก ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”

          “สรุป เค้กจะไม่อยากให้แม่กับยายเห็นหน้าเขาใช่มั้ย”

          “ก็ได้ค่ะ...เดี๋ยวเค้กโทรให้เขามารับที่บ้านก็ได้ค่ะ”

          แต่ทว่า...เสียงสมาร์ทโฟนดังขึ้นแทรกก่อน

          ติ๊ด! ติ๊ด!

          “สวัสดีค่ะ อาจารย์”

          “ผมมารอคุณอยู่หน้าบ้านแล้ว ออกมาเปิดประตูให้หน่อยสิ”

          “อุ้ย! /^_<>^”

          “ใช้ได้นะเนี่ย มารับถึงที่”

ณฤดีเอ่ยชมว่าที่ลูกเขยทันที

          “ถ้าเขาเข้ามา แม่อย่าพึ่งพูดอะไรนะคะ เค้กขอย้ำก่อนค่ะ ว่าเค้กกับเขา แค่กำลังจะคบกันค่ะ แม่กับยายไม่ต้องจริงจังค่ะ”

          “เออน่า...ไปเปิดประตูเถอะ”

          ในเวลาต่อมา...

          “สวัสดีครับ”

          “สวัสดีจ๊ะพ่อหนุ่ม”

ผู้เป็นยายรับไหว้ว่าที่หลานเขยด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส ‘หน่วยก้านใช้ได้เลยทีเดียว ^_<>^’

          “ผมจะขออนุญาต...”

          “ไปเถอะจ๊ะ พวกเราอนุญาต ไม่ต้องขอหรอกค่ะ”

          “แม่...”

          “โอเค...งั้น แม่ก็ไม่ต้องไปส่งล่ะนะ ยังไง ก็ขอฝากน้องด้วยนะคุณหมอ...”

          “ครับ...”

          “ไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเครื่อง เที่ยวให้สนุกนะลูก ถึงแล้วโทรหาแม่กับยายด้วยล่ะ”

          “เที่ยวให้สนุกนะ”

          “ครับ/ค่ะ”

............................

          เวลา 14.00 น.

          บ้านหลังเล็กสไตล์มินิมอลตั้งอยู่บนพื้นที่ไม่กว้างนัก ผนังสีขาวเรียบสะอาดตา หลังคาทรงตรงตัดกับขอบไม้สีอ่อน ประตูบานเลื่อนกระจกเปิดรับแสงแดดยามบ่ายให้ส่องเข้ามาอบอุ่นทั่วห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์มีเพียงโซฟาผ้าสีอ่อน โต๊ะไม้เตี้ย ๆ และชั้นวางของเล็ก ๆ ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทุกมุมสะท้อนความเรียบง่ายแต่แฝงด้วยความใส่ใจ...

          “ยังไม่แน่ใจเลยค่ะแม่ โยก็ตามสืบอยู่ ไม่รู้ว่าทำไม ท่านถึงไม่อยากเปิดเผย ทั้งที่เป็นเรื่องที่น่ายินดีด้วยซ้ำ”

ภัคนันท์พิงโซฟา มือกุมแก้วน้ำผลไม้ไว้แน่น สายตามองไปยังแม่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม แม่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ฟังลูกสาวพูดด้วยแววตาเข้าใจ ทั้งสองคุยกันด้วยเรื่องของทุนการศึกษาของเธอ

          “นั่นสิ ทุนการศึกษาเยอะขนาดนี้ แม่อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าใครเป็นผู้มีพระคุณคอยอุปการะการศึกษาของลูก ตลอด 3 ปีมานี้ก็เกือบล้านแล้ว แม่อยากจะขอบคุณเขาจริงๆ”

ถ้าไม่ได้เงินทุนก้อนนี้ล่ะก็ ‘วันวิสาห์’ ก็คงจะไม่มีวันที่จะได้เห็นลูกสาวของเธอ ได้เรียนตามความฝันของตัวเองแน่นอน ลำพังเงินเดือนแม่บ้านโรงแรมคงไม่พอส่งเสียให้ลูกเรียนเป็นแน่

          “เท่าที่โยสืบจากมหาวิทยาลัย รู้แต่ว่า เขาเป็นหมอค่ะ”

          “เป็นหมอเหรอ? มันกว้างมากเลยนะ ถ้ารู้ว่าเป็นหมออยู่โรงพยาบาลไหนก็ดีสิ จะได้สืบง่ายขึ้น”

          “นั่นสิคะ ทำไมเขาถึงไม่อยากให้ใครรู้นะว่าเป็นคนให้ทุนการศึกษา ทำแบบนี้ โยเองก็ไม่สบายใจเลยค่ะแม่ กว่าโยจะเรียนจบ รวมๆ แล้วเงินที่เขาให้ก็น่าจะหลายล้านอยู่นะคะ”

          “และเงื่อนไขการใช้ทุนคืนล่ะโย ลูกได้ดูเรื่องนี้มั้ย”

          “ไม่มีเงื่อนไขค่ะแม่ ให้ฟรีค่ะ โยไม่ต้องใช้คืน”

          “แปลกจริง ใครกันนะ ที่ใจดีขนาดนี้ คงจะเป็นคนที่รวยมากๆ หรืออาจจะเคยเจอกับลูกหรือเปล่าโย”

          “เคยเจอเหรอคะ?”

          “ก็ใช่น่ะสิ ทุนของโย เป็นทุนเจาะจงนะ เพราะฉะนั้น คนให้ทุนเขาก็ต้องเคยรู้จักโย หรือเคยเห็นหน้าโยมาก่อนหรือเปล่า”

          “แล้วโยจะไปเจอเขาตอนไหนคะ”

          “อาจจะเป็นอาจารย์ที่สอนโยหรือเปล่า”

          “ไม่น่าใช่หรอกค่ะแม่ ถ้าอาจารย์ที่สอน โยสืบมาหมดแล้วค่ะ อีกอย่างถ้าเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย เขาก็คงจะต้องแจ้งให้โยรู้แล้วค่ะ ทุนของมหาวิทยาลัย จะต้องมีรายละเอียดเยอะแยะค่ะ”

          “หรือว่าจะเป็นตอนที่แม่โดนรถชน และเข้าโรงพยาบาลเอกชนตอนนั้นหรือเปล่านะ”

          “มันตั้ง 4 ปีแล้วนะคะแม่”

          “ก็ตอนนั้นแหละ ที่มีหมอคนหนึ่งเขาเข้ามาช่วยดูแลแม่ หมอหนุ่มคนนั้นดูใจดีมากๆ เลยนะ ยังลดค่าใช้จ่ายให้เราด้วยนะ ตอนนั้นแม่เบิกประกันสังคม แต่ส่วนต่าง หมอคนนั้น เขาไม่คิดเงินเราไง”

          “หมอคนนั้นเหรอ?”

ในหัวของภัคนันท์กำลังหวนคิดถึงหมอหนุ่มคนหนึ่ง เขามีท่าทีเคร่งขรึม ไม่พูดไม่จา ‘ไม่น่าจะใช่นะ เขาไม่เคยคุยกับเธอเลย จะเป็นไปได้ยังไง’

          “หมอกระดูกมีคนเดียว ที่มาคอยถามอาการของแม่ไง และตอนนั้น แม่ดันไปร้องไห้ คิดว่าตัวเองจะเดินไม่ได้แล้ว แม่ห่วงโยมาก เลยเผลอเล่าเรื่องของโยให้หมอเขาฟัง”

          “โยว่า ไม่น่าจะใช่นะคะ เขาไม่เห็นมีท่าทีอะไรเลยนะคะ”

          “แต่แม่คิดว่าใช่นะ จากการที่แม่คุยกับเขา แม่สังเกตว่าเขาสงสารแม่กับโยด้วยนะ เขายังถามแม่เรื่องที่โยเรียนหนังสือเลย ตอนนั้นโยรู้ผลสอบ ว่าได้เรียนหมอ วันเดียวกันกับที่แม่ถูกรถชน”

          “งั้น...ถ้าเป็นเขา ก็อาจจะเป็นหมออยู่ในโรงพยาบาล ที่โยไปฝึกปฏิบัติสิคะ”

          “อุ้ย...ตายจริง หรือว่าจะใช่นะ ถ้าอย่างนั้นดีเลย โยก็สืบได้ง่ายขึ้นเลยนะ เป็นโรงพยาบาลเดียวกับที่แม่เคยไปรักษาตอนนั้นด้วยนะ”

          “งั้น...ถ้าเขาไม่คิดค่าใช้จ่ายเรา เขาอาจจะเป็นเจ้าของโรงพยาบาลมั้ยคะ...”

ภัคนันท์รีบกดเปิดสมาร์ทโฟนตัวเองทันที ‘หรือจะเป็นพี่ชายของอาจารย์คิณณ์หรือเปล่านะ’ ถ้าใช่ ภัคนันท์ก็เข้าใกล้ผู้มีพระคุณแล้วสินะ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างมีความหวัง...

..........................