บทที่5

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าหลายสิบคู่วิ่งกระทบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบภายในโรงพยาบาลมุ่งหน้าไปยังห้องฉุกเฉิน ชายร่างใหญ่พกพาความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรมองร่างที่อยู่บนเตียงเข็นของโรงพยาบาลสลับกับมองประตูห้องฉุกเฉินที่อ้ารออยู่ไม่ไกล

"ญาติคนไข้รอด้านนอกนะคะ"นี่คือเสียงของพยาบาลสาวเอ่ยสั่งห้าม สายตาของชาคริตมองร่างของหญิงสาวนิรนามไร้ซึ่งสติกำลังถูกเข็นเข้าไปด้านใน ใบหน้าของเขาแสดงถึงความตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมากแม้แต่เขาเองยังตั้งตัวไม่ทัน 

"ไอ้ชาร์ล ผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรบ้าง"เสียงกระหืดกระหอบดังมาจากร่างของเพื่อนสนิทมีนามว่า โจเซฟ ซึ่งเป็นพ่อแท้ ๆ ของแม่หนูน้อยนีน่าซึ่งกำลังวิ่งมาหาเขาด้วยท่าทีเหนื่อยหอบหลังจากเขาส่งให้คนพาหนูนีน่ากลับไปสั่งยังอ้อมอกของพ่อแม่

"เธออยู่ด้านใน"

"มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงวะ มึงมารับนีน่าไปเที่ยวตามที่สัญญาเอาไว้ไม่ใช่เหรอแล้วทำไม"

"เป็นกูเองที่ผิด"ชาคริตยอมรับผิดกับเพื่อนพร้อมกับเล่าเหตุการณ์สด ๆ ร้อน ๆ ที่เกิดขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

"ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นหรอก"โจเซฟพยายามเอ่ยปลอบใจเพราะรู้ว่าชาคริตคงรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ไม่น้อย ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าห้องฉุกเฉินเพื่อเฝ้ารอหมอออกมาบอกอาการของคนบาดเจ็บ 

การผ่าตัดเคสใหญ่ในครั้งนี้กินเวลายาวนานหลายชั่วโมงก็ยังไม่มีวี่แววว่าหมอจะออกมา มีแต่พยาบาลในชุดที่เปื้อนเลือดวิ่งหาเลือดสำรองกันชุลมุนเนื่องจากคนบาดเจ็บเสียเลือดมากจนชาคริตต้องเกณฑ์ลูกน้องที่มีเลือดกรุปเดียวกับเธอมาช่วยกันบริจาครวมถึงตัวของเขาเองด้วย ทั้งหมอและพยาบาลที่อยู่ในห้องผ่าตัดต่างพากันตึงเครียดเพราะอวัยวะภายในบอบช้ำจากการโดนอัดแรงกระแทก ทั้งแขนและขาข้างขวาหักผิดรูปจนต้องใช้หมอผู้ชำนาญถึงสองคนในการผ่าตัด อาการของผู้บาดเจ็บรายนี้หนักหนาสาหัสเสียจนไม่มีใครคิดว่าเธอจะรอด

แกร็ก

 ประตูห้องฉุกเฉินถูกเปิดออกหลังจากการผ่าตัดครั้งใหญ่กินเวลายาวนานเกินสิบชั่วโมง ชาคริตที่นั่งคุยอยู่กับมาร์คัสมือขวาของตนรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหาผู้เป็นหมอ

"อาการของเธอเป็นยังไงบ้างหมอ"

"ห้าสิบ ห้าสิบครับ หมอไม่สามารถยืนยันได้ว่าคนไข้จะพ้นขีดอันตราย อวัยวะภายในของเธอบอบช้ำมาก กระดูกซี่โครงหักแทงทะลุปอดทั้งแขนและขาด้านขวาหัก หมออยากให้ทางท่านชาคริตเตรียมใจเอาไว้บ้าง"

หมับ

"มึงต้องรักษาเธอให้หายหมอ!! มึงต้องรักษาเธอให้หายเพราะถ้าเธอไม่หายร่างของมึงจะได้ย้ายจากห้องพักของหมอไปอยู่ในห้องดับจิตแทน"สีหน้าของหมอแสดงถึงความหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อชาคริตกระชากคอเสื้อรัดคอหมอใบหน้าหล่อยื่นเข้าไปใกล้กระซิบน้ำเสียงลอดไรฟัน สีหนาและแววตาดุดันราวกับจะกินเลือดเนื้อใครเห็นเป็นอันต้องกลัวแม้แต่ผู้เป็นหมอ

"หมะ...หมอจะพยายามครับท่าน"

"ไม่!! มันต้องไม่ใช่แค่พยายาม แต่มึงต้องทำให้ได้ หมอรู้ดีใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอคนนั้นไม่หาย"

"คะ...ครับ หมดจะรักษาเธอให้หาย"ชาคริตปล่อยหมอให้เป็นอิสระก่อนที่หมอจะรีบวิ่งกลับเข้าไปภายในห้องฉุกเฉินด้วยความหวาดกลัว สายตาของชาคริตนั้นจ้องมองผ่านทะลุเข้าไปในห้องฉุกเฉินภาวนาให้หญิงสาวนั้นปลอดภัย

"มาร์คัสโทรศัพท์บอกโจเซฟเรื่องอาการของเธอ และบอกมันด้วยว่าเรื่องนี้กูจะเป็นคนรับผิดชอบเอง"

"ครับ ท่าน"

เขาจำเป็นต้องโทรศัพท์รายงานอาการของเธอให้โจเซฟได้รู้เพราะเพื่อนของเขากำชับเอาไว้ก่อนที่จะกลับไป เพราะหนูน้อยนีน่างอแงอยากจะมาเยี่ยมคนที่เสี่ยงอันตรายไปช่วยชีวิตของเธอเอาไว้จึงทำให้โจเซฟต้องไปรับหน้าลูกสาวของตนเองก่อน ส่วนทางเขาเฝ้ารอดูอาการ

ติ๊ด ติ๊ด

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทดังขึ้น ให้เดาก็คงหนีไม่พ้นมาดามคริสเตียนน่าว่าผู้เป็นมารดาที่โทรศัพท์มาถามหาหนูน้อย เพราะวันนี้เขาสัญญากับผู้เป็นแม่ว่าจะพาตัวนีน่าหลานสาวสุดที่รักเข้าไปหาแต่มันก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดเสียก่อน

"ครับมัม"

"ชาร์ล ลูกเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมวันนี้ถึง"น้ำเสียงอ่อนโยนโทนอบอุ่นของมารดาเอ่ยถามบุตรชาย หลังจากเงียบหายทั้งที่สัญญาว่าจะพาหลานตัวน้อยมาเล่นกับเธอแต่ก็ไร้วี่แววจนตอนนี้เวลาล่วงเลยจนถึงเที่ยงคืน ลูกชายยังไม่ติดต่อแถมยังไม่กลับมามันอดที่จะทำให้เธอเป็นห่วงไม่ได้

"ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่วันนี้ไม่ได้พานีน่าเข้าไปหาตามสัญญา"

"เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่าลูก"ฟังจากน้ำเสียงที่ดูเปลี่ยนไปผู้เป็นแม่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ซึ่งชาคริตก็ยอมเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้ท่านฟัง

"ตายจริง แล้วเธอคนนั้นอาการเป็นอย่างไรบ้างลูก"

"ยังไม่พ้นขีดอันตรายครับมัม หมอต้องเฝ้าดูแลอาการอย่างใกล้ชิด"

"ลูกต้องกำชับให้หมอรักษาเธอให้หายนะชาร์ล เธอมีพระคุณกับเรามากเลยรู้ไหม ถ้าไม่ได้เธอมัมไม่อยากจะคิดเลย"

"มัมไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมได้กำชับหมอเอาไว้แล้วเธอจะต้องหายเป็นปกติครับ"