บทที่ 6 โสดเลือกได้

“โอเคจ้ะ ป้าจะบอกคุณย่าให้นะลูก” คนเป็นป้ารู้ทันหลานชายสุดที่รักดีว่าซิ่งหนีการจับคู่อีกแล้วซึ่งเป็นแบบนี้ทุกครั้ง

“ขอบคุณครับป้านวล ผมรักป้าครับ” เสียงห้าวบอกรักป้าที่เข้าใจเขาทุกอย่างและรู้ใจเขาพอๆกับแม่ถึงแม้ไม่ได้อยู่กับท่านแต่แม่ก็เข้าใจเขาดี

“จ้าพ่อคุณ จะรักป้าก็ตอนที่ให้ป้าเป็นทับหน้ากับคุณย่าของเราเท่านั้นละสิ” นวพรรณพูดกระเซ้าหลานชายที่เธอรักเหมือนลูกชายของเธอเพราะเลี้ยงมาตั้งแต่น้องสะใภ้เลิกกับน้องชาย

“ไม่ใช่สักหน่อยครับ ผมรักป้านวลที่สุดครับแค่นี้นะครับผมต้องไปแล้ว” จุลภัทรพูดจบก็วางสายแล้วขึ้นรถขับออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็วทั้งที่เพิ่งเข้าบ้านยังไม่ถึงสามสิบนาที

“พี่จุลไม่อยู่ทานข้าวกับพวกเราเหรอคะคุณป้านวล” ฉัตรธิดาถามเพื่อนของแม่ทันทีที่วางสายเธอได้ยินแว่วๆว่าจุลภัทรมีธุระไม่ได้อยู่ทานอาหารเย็นกับคุณหญิงย่า

“พอดีตาจุลมีธุระน่ะจ้ะ พ่อคนนี้เขาธุระเยอะวันๆมีแต่งานแทบไม่ได้อยู่บ้านเลยจ้ะ” นวลพรรณพูดถึงหลนชายทำไมเธอจะไม่รู้ว่าหลานชายหนีการดูตัวของย่าและเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่แม่นัดสาวๆมาให้ดูตัว

“พี่จุลเก่งจังเลยนะคะทำให้เป็นเคเอสพีติดอันดับหนึ่งในสามของเมืองไทยได้ ลูกปัดอยากฝึกงานกับคนเก่งเพื่อจะได้ไปช่วยงานบริษัทของคุณพ่อได้ค่ะ” ฉัตรธิดาพูดขึ้นเพื่อให้ป้านวลช่วยเหลือให้เธอได้ฝึกงานกับจุลภัทร

“พี่ชายของหนูลูกปัดก็เก่งและสายตรงน่าจะสอนน้องได้ดีกว่า ส่วนตาจุลเขางานเยอะคงไม่มีเวลาสอนใครขนาดป้ากับคุณย่ายังไม่ค่อยได้เจอเลยจ้ะ” นวลพรรณรู้แล้วว่าหลานชายไม่ชอบฉัตรธิดาไม่งั้นก็คงอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันและนี่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่นับครั้งไม่ถ้วนจนเธอถอดใจแต่แม่ของเธอยังหมายมั่นปั้นมือให้หลานชายแต่งงานให้จงได้เพราะหลานสาวหลานชายอีกสี่คนยังไม่ถึงวัยจะแต่งงานและไม่อยากให้ความหวังลูกสาวเพื่อน

“ค่ะคุณป้านวล” ฉัตรธิดาคิดว่าป้านวลจะสนับสนุนเธอให้หลานชายแต่เปล่าเลยท่านไม่ช่วยพูดให้และยังบอกให้พี่ชายของเธอสอนงานให้อีกแล้วแบบนี้เธอจะใกล้ชิดจุลภัทรได้ยังไง

“อาหารเสร็จหรือยังเวียน” นวลพรรณถามแม่บ้านที่จัดการเรื่องอาหารอยู่ในครัว

“เสร็จแล้วค่ะคุณนวล จะให้ฉันตั้งโต้ะเลยมั้ยคะ” เวียนแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่มานานกว่าสามสิบปีตอบเจ้านายสาวใหญ่เพราะอาหารเสร็จแล้วรอขึ้นโต้ะอย่างเดียวและยังเป็นอาหารจานโปรดของจุลภัทรเป็นส่วนใหญ่แต่เจ้าตัวขับรถออกไปจากบ้านแล้ว

“งั้นตั้งโต้ะเลยละกัน เย็นนี้ตาจุลมีธุระน่ะ” เป็นอันรู้กันระหว่างเจ้านายกับแม่บ้านคนสนิทที่เป็นอดีตพี่เลี้ยงของคุณหนูจุลจนตอนนี้โตเป็นหนุ่มและยังหลบหลีกเรื่องดูตัวเก่งมากไม่เคยอยู่ทานข้าวกับผู้หญิงที่ย่ากับป้าหาให้จึงหนีไปนอนเพนท์เฮ้าส์ทุกครั้ง

“ค่ะคุณนวล เอ้าสาวๆเร็วเข้าตั้งโต้ะเลยจ้ะ” เวียนบอกทุกคนให้ช่วยกันตั้งโต้ะอาหารให้เจ้านายกับแขกของท่าน

“ลูกปัดช่วยค่ะ” ไฮโซสาวแสดงน้ำใจจะช่วยยกอาหาร

“ไม่เป็นไรค่ะคุณลูกปัด เด็กๆเยอะแยะค่ะ เชิญคุณนวลกับคุณลูกปัดที่โต้ะอาหารเถอะค่ะ” เวียนบอกเจ้านายสาวและแขกแค่ตั้งโตะก็เป็นหน้าที่ของคนรับใช้อย่างพวกเธออยู่แล้ว

“แล้วตาวิตยังไม่กลับอีกเหรอเวียน” นวลพรรณถามแม่บ้านขณะเดินไปห้องอาหาร

“คุณจุลมีธุระแบบนี้ก็คงนอนที่เพนท์เฮ้าส์โน่นแหละค่ะ” เวียนตอบเจ้านายว่าลูกชายของเธอคงค้างที่เพนท์เฮ้าส์เพราะสาวิตทำงานกับจุลภัทรในตำแหน่งเลขาตามที่นวลพรรณส่งเสียให้เรียนเลขานุการและการตลาดจนจบปริญญาโทจากอังกฤษแล้วมาช่วยงานจุลภัทร

“ดีกันจริงๆ ฉันไม่น่าซื้อเพนท์เฮ้าส์ให้สองคนนั่นเลยให้ตายสิ” นวลพรรณพูดขึ้นเพราะจุลภัทรว่ายังไงสาวิตก็ว่าอย่างนั้น

“จริงค่ะ”เวียนเห็นด้วยเพราะเจ้านายหนุ่มกับลูกชายของเธอเลยมีหลุมหลบภัยชั้นดีที่ไม่มีใครเข้าถึงขนาดเธอเป็นแม่ยังถูกห้ามไม่รู้ว่าซ่อนอะไรไว้หรือเปล่าแม้แต่คุณหญิงและคุณนวลยังไม่กล้าไปยุ่ง

“หนูลูกปัดไปตามคุณหญิงย่ากับคุณแม่ของหนูมากินข้าวหน่อยสิจ้ะ” นวลพรรณบอกลูกสาวของเพื่อนอย่างเอ็นดูถึงไม่ได้เป็นหลานสะใภ้แต่ก็เป็นหลานสาวเหมือนเดิมก็ได้

“ค่ะคุณป้านวล” ฉัตรธิดาเดินไปที่ห้องรับแขกเพื่อตามแม่กับคุณหญิงย่ามาทานอาหารเย็นอย่างเซ็งๆเมื่อจุลภัทรไม่ได้อยู่ทานอาหารเย็นด้วย

ส่วนคนที่โทรหาแม่เสร็จก็ขับรถออกจากบ้านไปเพนท์เฮ้าส์เพื่ออาบน้ำและบอกให้เลขาสั่งอาหารมาทานด้วยกันเย็นนี้แต่เพื่อนรักโทรมาชวนไปดื่มก็ยกเลิกอาหารเย็นแล้วจุลภัทร์กับสาวิตก็ไปดื่มที่คลับหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เขากับเพื่อนไปดื่มเป็นประจำเพราะบรรยากาศดี

“แม่โทรมาบอกผมว่าวันนี้คุณหญิงท่านนัดบอดให้คุณจุลเหรอครับ” สาวิตถามเจ้านายหนุ่มแล้วยิ้มช่วงหลังนี่จะถี่ขึ้นเพราะคุณหญิงไม่ชอบแฟนสาวของหลานชายที่ไม่รู้จักทำงานได้แต่เฉิดฉายอยู่ในสังคมและข่าววงในบอกว่าธุรกิจที่บ้านของพัชรียากำลังมีปัญหาด้วย

“อย่าพูดเลยเซ็งว่ะ” จุลภัทรพูดอย่างเซ็งๆเขาบอกย่าไปแล้วว่ายังไม่พร้อมจะมีครอบครัวส่วนแฟนสาวที่คบกันมาสองปีก็ยังไม่ได้คิดจะแต่งงานกันตอนนี้ท่านก็ไม่ฟังยังนัดลูกหลานของเพื่อนท่านกับป้านวลมาให้เขาดูตัวและไม่รู้ว่าคนที่เท่าไหร่แล้ว

“แล้วไม่ไปหาคุณปุ้มเหรอครับ” สาวิตถามเจ้านายหนุ่มที่พักหลังไม่ได้ไปหาแฟนสาว

“ไม่ไปอ่ะ เบื่อ” เสียงห้าวตอบคนสนิทชัดเจนว่าเบื่อกับความเรื่องมากชอบโวยวายและเรียกร้องเอาโน่นนี่นั่นไม่หยุดของพัชรียา ผิดจากที่คบกันแรกๆสุดท้ายผู้หญิงก็เหมือนกันทุกคนยกเว้นแม่ของเขาที่ไม่ได้เห็นแก่เงินท่านยึดมั่นความจริงและหยิ่งในศักดิ์ศรีในเมื่อท่านทำไม่ได้ก็ยอมปล่อยมือจากพ่อและยอมเจ็บปวดแต่ท่านไม่เคยทิ้งเขาแม้ตอนเด็กจะไม่เข้าใจแต่พอโตขึ้นเขาก็เข้าใจทีละน้อยจนกระทั่งตอนนี้เขาแอบดื้อกับย่าก็เพราะไม่อยากเป็นเหมือนพ่อที่ยอมเลิกกับภรรยาเพื่อแม่ซึ่งเขาจะไม่ทำแบบนั้น หากมีปัญหาเขาก็จะสู้ไปพร้อมกับผู้หญิงที่เขารักไม่มีทางปล่อยมือจากเธอแน่

“อ้าว..เป็นงั้นไป” สาวิตงงกับเจ้านายหนุ่มปกติก็จะไปหาแฟนสาวและค้างที่คอนโดของพัชรียาบางครั้งก็มาค้างที่คอนโดของจุลภัทรแต่ไม่ใช่ที่เพนท์เฮาส์ที่เจ้านายหนุ่มกับเขาเรียกว่าบ้านและยังไม่มีผู้หญิงคนไหนได้เข้ามาในห้องยกเว้นแม่บ้านกับพ่อบ้านที่จ้างมาทำความสะอาดบ้านและรู้วาตอนนี้จุลภัทรห่างกับพัชรียามาเป็นเดือน

“บางทีฉันกับเขาคงจะจบกันแค่นี้แล้วมั้ง” จุลภัทรพูดกับเลขาหนุ่มที่เขารักเหมือนน้องเพราะโตมาด้วยกันตอนแม่เลิกกับพ่อเขาอายุสี่ขวบแล้วสาทิตสองขวบจึงเป็นเพื่อนเล่นต่างวัยกันมาและไปเรียนที่เดียวกันพอเขาจบมอหกก็ไปเรียนต่อที่อเมริกาส่วนสาทิตเลือกไปเรียนที่อังกฤษพอจบก็มาเป็นเลขาของเขาตามคำสั่งของป้านวลที่เป็นเจ้าของทุนการศึกษาส่งสาทิตเรียนจบปริญญาโท

“พูดจริงป่ะเนี่ยคุณจุล” สาวิตรู้ปัญหาของเจ้านายทุกอย่างเพราะจุลภัทรมาระบายให้เขาฟังตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองและแฟนสาวทำให้ความรักจืดจางและยังรู้ด้วยว่าครั้งล่าสุดพัชรียาไปเที่ยวกับเพื่อและยังมีไฮโซหนุ่มหล่อตามไปด้วย

“แกก็คอยดูต่อไปสิ” เขาคิดว่าพัชรียาจะบอกเลิกเขาเร็วๆนี้เพราะตอนนี้เขาได้ข่าวว่าพ่อแม่เธอจะให้แต่งงานกับไฮโซหนุ่มลูกหลานผู้ดีเก่าและทั้งสองแอบไปเที่ยวฮ่องกงด้วยกันเขารู้ได้ยังไงเหรอเรื่องอย่างนี้มันปิดกันไม่ได้หรอกแต่เขาให้เธอเป็นฝ่ายออกมาพูดเอง

เมื่อไปถึงคลับหรูสาวิตก็ขับรถไปจอดหน้าคลับแล้วลงจากรถยื่นกุญแจรถซุปเปอร์คาร์สัญชาติอิตาลีราคายี่สิบกว่าล้านให้พนักงานนำรถไปจอดให้แล้วสองหนุ่มก็เดินเข้าไปในคลับหรูและตรงไปที่ห้องประจำที่มองเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาและอีกฝั่งของแม่น้ำเจ้าพรยะก็มีโรงแรมคอนโดร้านอาหารริมน้ำประดับประดาไฟสวยงามทำให้ผ่อนคลายและยังมีระเบียงยื่นออกไปให้สัมผัสอากาศยามค่ำคืน

“พระเอกของเรามาแล้วโว้ย” พยนต์เห็นเพื่อนเดินตามพนักงานเข้ามในห้องก็บอกเพื่อนอีกสองคนที่นั่งอยู่ให้รู้ว่าคนที่พวกเขารอมาถึงแล้ว

“กว่าจะมาได้นะมึง” ศานันท์มองเพื่อนยิ้มๆ

“ติดหญิงอยู่ล่ะสิ” ทัศน์แซวเพื่อนขำๆ

“ไอ้เห้พวกนี้นิ กูไปทำงานมาโว้ย” คนที่ถูกเพื่อว่าติดหญิงตอบเพื่อน

“จริงเหรอวะวิต” ศานันท์ หรือโต๋ถามเพื่อนรุ่นน้องที่ทำหน้าที่เลขาให้เพื่อนพวกเขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อเป็นเพื่อนกันพอมาถึงรุ่นลูกก็เป็นเพื่อนสนิทกันอีกชั้นหนึ่ง หลังจากเรียนจบกลับมาศานันท์ก็ขอทุนจากพ่อทำธุรกิจฟิตเนสและประสบความสำเร็จและขยายสาขาทุกจังหวัดใหญ่เกือบทั่วประเทศในระยะเวลาห้าปี

“คุณจุลติดงานจริงครับพี่โต๋ ช่วงนี้เลยหงุดหงิดหน่อยที่ไม่ได้เล่นของ” สาวิตว่าเจ้านายเพราะนอกเวลางานพวกเขาเป็นเพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องกัน

“ถึงว่าสิ แฟนมันถึงได้ไปเที่ยวกับ เอ่อ..” พยนต์พูดไม่จบชะงักไว้ก่อนเพราะเรื่องนี้เขายังไม่ได้คุยให้เพื่อนคนไหนฟัง พยนต์หรือโยเป็นนักบินและครอบครัวของเขาเป็นเจ้าของสายการบินด้วย แล้วพอดีวันนั้นนักบินที่ต้องบินไปฮ่องกงเกิดอุบัติเหตุและไม่สามารถทำงานได้และเขาก็ถูกหัวหน้าเรียกไปบินแทนจึงได้เห็นแฟนของเพื่อนไปเที่ยวกับเพื่อนและมีผู้ชายไปด้วยถึงจะไปกันเป็นกลุ่มแต่ลางสังหรณ์ของเขาบอกว่าพัชรียากับไฮโซหนุ่มหล่อตระกูลผู้ดีเก่ามีอะไรในกอไผ่แต่พอรู้ว่าเขาทำหน้าที่บินไฟล์ทเดียวกันเธอก็ไม่แสดงอะไรให้เห็นอีกเขาก็เลยไม่มั่นใจว่าพัชรียานั้นนอกใจนอกกายเพื่อนของเขาจริงหรือเปล่า

“อะไรของมึงไอ้โยพูดให้จบสิวะ มึงพูดครึ่งๆกลางๆแบบนี้ต่อมเผือกกูกระตุกเลยเพื่อน” ทัศน์ หนุ่มหล่อพ่อรวยมากเป็นทายาทคนโตของเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังมีสาขาอยู่ทุกหลายจังหวัดเกือบครึ่งประเทศและทัศน์ก็เป็นหมอโรคหัวใจ