ตอนที่ 3 /1

“ไปนำตัวนังแพศยาต่ำช้าผู้นั้นมา”

หลังจากยาถอนพิษราคะออกฤทธิ์แล้ว เฉินอี้หานจึงลุกขึ้นจากถังไม้ที่แช่ตัวเอาไว้ ก้าวขึ้นมาแต่งกาย ปากก็สั่งการจินเค่อนำตัวของหลิ่วจื่ออิงมา โทษของนางในคราวนี้เขากำหนดมันแล้วอยู่ภายในใจ คนเช่นเขาหากไม่ก้าวเข้ามายุ่งเกี่ยวเขาเองก็จะไม่มีวันเข้าไปวุ่นวายหรือทำร้ายใครก่อน แต่ในเมื่อหลิ่วจื่ออิงท้าทายอำนาจมืดของเขา นางก็จะได้รู้ว่าเขาชั่วช้ากว่าที่นางรับรู้มากนัก เพราะหากพี่ชายผู้เป็นฮ่องเต้คือแสงสว่าง คือสีสดใส

เขาผู้เป็นชินอ๋อง เป็นผู้ช่วยพยุงรากฐานของโอรสสวรรค์จึงเป็นดังเงามืด เป็นสีเทาค่อนข้างไปทางเกือบดำสนิท เรื่องต่ำทรามเพียงใดสองปีมานี้ก็ผ่านมือเขามาแล้วไม่น้อย หากจะทำให้สกุลหลิ่วหายไปจากซ่งหยวนเพราะบังอาจล่วงเกินเขาและสตรีของเขา เฉินอี้หานก็ไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย

“ปล่อยข้านะ !”

โครม !

อู๋เสียนก็ปล่อยตามใจคุณหนูสามหลิ่วจริงเสียด้วย นางจึงกลิ้งหลุน ๆ มากองอยู่แทบเท้าของเฉินอี้หานพอดิบพอดี สิ้นสภาพของสาวงามผู้หนึ่งไปโดยสิ้นเชิง

“มาแล้วหรือคุณหนูสามหลิ่ว หึ ! มาแล้วก็ดี เปิ่นหวางจะได้ชำระความสักครา”

เฉินอี้หานที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดแล้วมองอีกฝ่ายด้วยหางตาก็เหยียดหยามไปที่ร่างที่ถูกโยนลงมานอนสยบตรงแทบเท้าอยู่หลายส่วน สายตาที่ใช้มองแต่ละครั้งนั้นราวกับมองสัตว์น่ารังเกียจหรือไม่ก็อาจเป็นหนอนกินซากศพตัวหนึ่งเท่านั้น หาใช่สาวงามโฉมสะคราญผู้หนึ่ง

“ชินอ๋อง จื่ออิงผิดไปแล้ว ขอชินอ๋องได้โปรดเมตตาจื่ออิงด้วยเถิดเพคะ”

พอจวนตัวขึ้นมาหลิ่วจื่ออิงก็ตัวสั่นงันงกหวาดกลัว จนรีบร้อนวิงวอนขอความเมตตา ทว่านางยังไม่รู้จักสันดานดิบของชินอ๋องดีพอย่อมไม่กระจ่างว่าต่อให้นางตายลงต่อหน้าขณะนี้ นอกจากเสียดายที่ยังทรมานนางยังไม่สาแก่ใจก็คงไม่รู้สึกอันใดอีกเลย

“ได้ เปิ่นหวางจะเมตตาเจ้าเอง อู๋เสียน ป้อนยาปลุกกำหนัดให้นาง จากนั้นก็เอานางไปโยนเอาไว้ที่ตรอกคณิกา เป็นอย่างไร เช่นนี้นับว่าเปิ่นหวางเมตตาเจ้าเพียงพอหรือไม่เล่า ?”

ตรอกคณิกานี้ก็เป็นเช่นชื่อตรอก เพราะตลอดตรอกดังกล่าวเต็มไปด้วยหอคณิกาทั้งชายและหญิง และแน่นอนว่าในตรอกดังกล่าวย่อมเต็มไปด้วยบุรุษที่มากไปด้วยราคะทั้งชนชั้นสูงไปจนถึงชนชั้นทาสขายแรงงาน ที่ตั้งใจไปซื้อบริการ บุรุษพวกนั้นบางคนกลัดมันนัดพบเจอสตรีโฉมงามเช่นหลิ่วจื่ออิงคงได้มีสภาพอนาถใจพิลึกทีเดียว แต่เขาไม่สงสารหรือเมตตานางแม้แต่น้อย ในเมื่อวันนี้หลิ่วจื่ออิงตั้งใจวางยาปลุกกำหนัดจนเขาเกิดปัญหากับพระชายา ทำให้ไป๋อวี้โกรธอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นโทษของนางก็ต้องหนักหนาเพิ่มขึ้นไปอีกร้อยเท่า !

“ไม่นะ ! ไม่นะเพคะชินอ๋อง ! หม่อมฉันไม่เอาเช่นนี้ หม่อมฉันไม่เอาเช่นนี้ ปล่อยนะ ! ไม่ !!! อื้อ !...”

หลิ่วจื่ออิงพยายามดิ้นรนกรีดร้อง ทว่าเพราะมือและเท้าของนางถูกมัดเอาไว้ ย่อมไม่อาจขัดขืนไม่ให้ตนเองถูกจับป้อนยาปลุกกำหนัดในมือของอู๋เสียนไปได้

“ก่อนเจ้าลงมือกับเปิ่นหวางเจ้าสมควรต้องรู้เอาไว้ด้วยว่าผลที่จะตามมานั้นร้ายแรงเพียงใด คิดอยากจะเป็นสตรีของเปิ่นหวาง เจ้าคู่ควรหรือ แค่ความคิดโสมมนี้ คนเช่นเจ้าแม้แต่ชนชั้นทาสในตำหนักของเปิ่นหวางก็ไม่คู่ควรแล้ว เอาความกล้าใดจะปีนเตียงของเปิ่นหวางกัน”

“ข้าไม่คู่ควร แล้วไป๋อวี้คู่ควรหรือ ?”

หลิ่วจื่ออิงตะโกนถามออกไปด้วยความคับแค้นแต่มิอาจทำอันใดได้เลย

“คำถามนี้คนเช่นเจ้าเอาสิทธิ์ใดมาตั้งคำถามกัน อู๋เสียนจัดการส่งนางออกไป อ๋อ ส่งนางเข้าไปแล้วก็เร่งให้คนไปแจ้งกับจวนหลิ่วด้วยว่าคุณหนูสามหลิ่วไปที่ใด”

จบสิ้นคำสั่ง อู๋เสียนก็ลากเอาหลิ่วจื่ออิงนั้นออกไปทันที นางกรีดร้อง ดิ้นรน แต่มิอาจต่อต้านกำลังบุรุษได้ เฉินอี้หานเลิกสนสตรีแพศยาเช่นคุณหนูสามหลิ่วเพียงเท่านั้น เขาอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้ว อยู่ในราชวงศ์หากไม่โหดเหี้ยมเด็ดขาดจะอยู่มาจนถึงวันนี้ได้อย่างไร

ยิ่งเป็นน้องชายของฮ่องเต้ เขายิ่งต้องไร้ความปรานี โดยเฉพาะกับคนที่คิดร้ายกับเขากับคนของเขาเฉินอี้หานย่อมไม่ปรานีอยู่แล้ว คิดแย่งสามีของไป๋อวี้สำหรับเขาก็คือหลิ่วจื่ออิงรังแกคนของเขาแล้ว ล่วงเกินเขายังไม่เจ็บแค้นเท่ากับล่วงเกินคนของเขาเลย ไป๋อวี้ใครก็อย่าได้คิดรังแก เพราะคนที่รังแกได้มีเพียงเขาเท่านั้น

“คืนนี้ข้าจะไปค้างที่ตำหนักพระชายาไป๋ หากมีเรื่องใดก็ไปหาข้าที่นั่นก็แล้วกัน ส่วนตำหนักนี้ พรุ่งนี้ก็เรียกช่างจากกรมโยธามารื้อถอนแล้วเผาทิ้งเสีย !”

เขาคิดจะเปิดใจกับนางแล้ว แต่วันนี้กลับถูกทำให้เสียเรื่องจนไป๋อวี้โกรธเขาไปแล้ว ไปง้อนางก็ไม่นับว่าเกินไป หลายวันก่อนเขาไปพบเสด็จแม่ขอคำปรึกษา ไทเฮาก็บอกกับเขาว่าสตรีเมื่อทำให้นางโกรธก็เพียงขอโทษนางจากใจจริง ดังนั้นรื้อตำหนักนี้ของเขาแล้วเผาทิ้งก็ถือเป็นการแสดงความจริงใจของเขาแล้วมิใช่หรือ ?

“เอ่อ...”

เหมี่ยวจ้วง องครักษ์เงาหญิงที่ถูกส่งไปคอยคุ้มกันชินหวางเฟยไป๋อวี้ ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าแล้วอ้ำอึ้งอย่างไม่เคยเป็น

“เกิดอันใดขึ้น ?” เฉินอี้หานถามขึ้นอย่างรู้สึกใจหายแปลก ๆ

“เอ่อ คือ...” เหมี่ยวจ้วงยังคงไม่กล้าจะเอ่ยออกไป เพราะหวาดกลัวโทสะของ นายท่าน จับใจ ก็คนเช่นเฉินอี้หานธรรมดาที่ไหนกัน

“พูด !!!” ดวงตาดุดันแล้วเสียงตวาดยังส่งผลให้องครักษ์ทุกคนผวา

“พระชายาไป๋เขียนหนังสือปลดสามีแล้วก็จากไปแล้วเพคะ !” เหมี่ยวจ้วงหลับหูหลับตาตะโกนตอบออกไป

“หนังสือปลดสามี ?!” จินเค่อตะโกนออกมาอย่างลืมตัวอีกคน

“นางกล้าหรือ ?” เฉินอี้หานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไม่รู้ว่าตนเองสมควรโมโหใครดีระหว่างตนเองหรือหลิ่วจื่ออิง