ตอนที่ 8

ขันทีอาวุโสฟังแล้วก็ตกใจแทบสิ้นสติ หากแต่เพียงเจอรอยยิ้มหวานสะท้านทรวงเข้าไปก็ราวกับเขาหลงลืมทุกสิ่งไปจนสิ้น เร่งรีบเชื้อเชิญแล้วเดินนำหน้าไปยังตำหนักจินหลงทันควัน อี้หลานฮวามองโดยรอบด้วยสายตาสำรวจเงียบงัน กิริยาการเดินที่สง่างาม แผ่นหลังเหยียดตั้งตรง จังหวะการก้าวเดินที่สม่ำเสมอ บอกได้เป็นอย่างดีว่าเด็กสาวผู้นี้มาจากสกุลใหญ่และเข้มงวดมากเป็นแน่

“พระชายาอี้ เชิญด้านนี้พ่ะย่ะค่ะ” เหวินกงกง พานางกับจื่อชิงเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่ยิ่งเดินก็ยิ่งกว้างใหญ่ไพศาล ไม่ว่าจะเป็นการตบแต่งด้วยต้นไม้ดอกไม้ประดับหลากหลายชนิด ทางเดินก็โรยด้วยหินอย่างดี ผิดกันไกลราวกับอยู่ต่างแคว้นกับตำหนักของฮองเฮา เด็กสาวจึงคิดอย่างเงียบงันว่าหากต่อไปนางสนับสนุนหยวนเยี่ยเจาเป็นไท่จื่อไปจนถึงฮ่องเต้ สภาพนางจะต่างกับฮองเฮาหรือไม่

ความรักนั้นมีวันจืดจาง แต่ความลำบากนางมองเห็นอยู่เบื้องหน้า คนโง่เท่านั้นที่จะดึงดันเผชิญหน้ากับความลำบากโดยไม่สนใต้หล้า ทบทวนดวงใจของตนเองอย่างเงียบๆ ถามตนเองอยู่หลายรอบ นางรักหยวนเยี่ยเจามากถึงเพียงนั้นหรือไม่ แล้วคำตอบก็ดังก้องว่านางมิได้รักเขามากถึงปานนั้น นางรักตนเองมากกว่า

...หรือที่แท้แล้วนางไม่เคยรักบุรุษเช่นหยวนเยี่ยเจาเลยกันนะ?...

มันหลายครั้งที่เด็กสาวถามตนเอง แต่กลับตอบตนเองไม่ได้ เพราะนับจากจำความได้ นางก็ถูกปลูกฝังสั่งสอนว่าตนเองมีคู่หมั้นนามว่าหยวนเยี่ยเจา นางเติบโตยามใดก็ต้องแต่งงานกับเขาเท่านั้น ตลอดมานางจึงไม่เคยมองบุรุษอื่นใดอีก นางมองแต่เพียงเขาผู้เดียว และคิดว่าตนเองรักเขา แต่ในยามที่ตนเองได้ทราบว่าเขาหลอกลวงนางแอบตบแต่งสตรีอื่นก่อนนางไม่พอ เขายังหลบหน้านางไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับพระชายารองหลิง แล้วปล่อยทอดทิ้งให้นางนอนกอดแต่เพียงหนังสือสมรส

ความเจ็บปวดกลับไม่บังเกิด ที่นางมีนั้นคือความแค้นใจ โกรธจนอยากเอามีดเสียบกลางอกของหยวนเยี่ยเจาให้ตายคามือตนเอง ให้สมกับที่เขาหยามหมิ่นน้ำใจและเกียรติของสกุลอี้และตนเอง ความรักมันคือสิ่งใด และหากนางรักคนผู้หนึ่งมันจะเป็นเช่นนี้หรือไม่ เด็กสาวตอบตนเองไม่ได้เลย

“ถวายพระพรฝ่าบาท ถวายพระพรเฉิงกุ้ยเฟยเพคะ”

เมื่อได้ก้าวเข้ามายืนภายในห้องโถงกว้างขวางโอ่อ่าแล้ว เด็กสาวก็ยิ่งสะท้อนใจ ชีวิตในวังหลวงนี้ช่างจอมปลอมสิ้นดี อย่างเช่น สตรีอย่างเฉิงกุ้ยเฟยที่ปั้นหน้ายิ้มแย้ม ต่างจากวันที่นางพบยังตำหนักขององค์ชายใหญ่ ฝ่ายฮ่องเต้ก็เช่นกัน แต่ดวงตาคนเรามันยากนักจะปิดบังความคิดและจิตใจภายในไปได้

...สวมหน้ากาก...

อี้หลานฮวามองสองคนตรงหน้าออกเพียงเท่านั้น แล้วในเมื่ออีกฝ่ายสวมหน้ากากมา นางย่อมสวมคืนกลับไปแสดงงิ้วเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาด่าคนไม่เป็น แต่ทราบทุกสิ่งว่าอีกฝ่ายไร้ความจริงใจ

“หลานฮวาอกตัญญูยิ่งนัก แต่งงานมาถึงสิบแปดวันกลับมิอาจนำพาองค์ชายใหญ่มายกน้ำชาให้ฝ่าบาทและเฉิงกุ้ยเฟยได้ ความผิดนี้หลานฮวาละอายใจอย่างยิ่งเพคะ”

ฮ่องเต้กลับเฉิงกุ้ยเฟยถึงกับอึกอักกล่าวคำใดไม่ออกแม้เพียงครึ่งคำ เมื่อเจอเด็กสาวตรงหน้ากล่าววาจาสุภาพหากแต่กระชากใบหน้า หรือแทบจะเรียกได้ว่าเด็กสาวเปล่งวาจาออกมาเพียงเท่านี้ ผมหงอกบนศีรษะของพวกตนเกรงว่าจะถูกถอนจนโล่งเตียนเพียงไม่กี่ประโยคเมื่อครู่

“วันนี้จึงต้องเสียมารยาทมายกน้ำชาแต่เพียงลำพัง ขอฝ่าบาทและเฉิงกุ้ยเฟยทรงเมตตาอย่าถือโทษหลานฮวาเลยนะเพคะ”

เด็กสาวทรุดกายลงคุกเข่าพลางยกถ้วยน้ำชาให้กับทั้งสองด้วยกิริยาก้มใบหน้าต่ำ เพียงครู่หยาดน้ำตาก็หยดลงบนหลังมือให้นางกำนัลและขันทีได้แลเห็นกันถ้วนหน้า เล่นงิ้วบทโศกศัลย์ได้ยอดเยี่ยมกว่านางเอกเสียอีก ซึ่งกิริยาเช่นนี้คงได้เล่าลือกันไปทั่วมหานครฉิงสุ่ยไม่เกินภายในสามวันเจ็ดวันนี้เป็นแน่ ว่าองค์ชายใหญ่และฮ่องเต้ช่างอำมหิตยิ่งนักที่ปล่อยให้พระชายาอี้มายกน้ำชาแต่เพียงผู้เดียวอย่างที่ในหลายชั่วอายุคนไม่เคยบังเกิดมาก่อน

...หึ!!!...

เรื่องการแพทย์นางนั้นนับว่าไม่เป็นรองบุรุษ ส่วนเรื่องวางยาพิษสังหารคนอี้หลานฮวาผู้นี้ยิ่งไม่ธรรมดา เพราะการวางยาพิษนั้นมิใช่เพียงแค่นำยาพิษโดยตรงมาให้ฝ่ายศัตรูดื่มหรือกิน แต่การแสดงว่าตนเองถูกรังแกจนน่าสงสารก็คือยาพิษชนิดหนึ่งที่ทำร้ายและทำลายอีกฝ่ายให้เสียชื่อเสียเสียง ถูกบั่นบอนความน่าเชื่อถือ เช่นนี้ย่อมร้ายแรงกว่าสังหารกันให้สิ้นลมลงทันทีเสียอีก

“ฝ่าบาท น้ำชาเพคะ” ถ้วยน้ำชาถูกยกไปตรงหน้าผู้เป็นฮ่องเต้พร้อมกับที่ใบหน้างดงามเงยขึ้นมาแล้วเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ในตำหนักนี้มีขันทีและนางกำนัลไม่น้อย และทุกผู้ย่อมทราบดีว่าอันใดเป็นอันใด ดังนั้นอี้หลานฮวาเด็กสาวที่ดูใสซื่อบอบบางและไร้เดียงสาราวดอกกล้วยไม้ป่าแสนบริสุทธิ์ที่ถูกรังแก ด้วยองค์ฮ่องเต้ องค์ชายใหญ่ รวมถึงเฉิงกุ้ยเฟยบดบี้ขยี้กลีบดอกอันบอบบางให้แหลกยับลงด้วยความเป็นใหญ่กว่า

“เฉิงกุ้ยเฟยน้ำชาเพคะ” น้ำตายิ่งไหลพรั่งพรูราวกับสายฝน ใบหน้าเพียงฝ่ามือกางปิดยังมิดนั้นแดงก่ำจนถึงลำคอ ดวงตาชอกช้ำ ช่างเป็นการยกน้ำชาที่โศกาอาดูรที่สุดในแผ่นดินแล้วกระมัง ก็นะ...

...ช่วยไม่ได้ นางกำลังจะจากไปด้วยดีแล้ว แต่ฮ่องเต้กับเฉิงกุ้ยเฟยต้องการเช่นนี้กันเอง นางย่อมมอบให้ด้วยใจจริง!...