ตอนที่ 7

เพราะนางมองอีกฝ่ายอยู่นานแล้ว สายตาของ ‘แพทย์’ ที่มองจนเริ่มแน่ใจว่าอาการใบหน้าซีดเซียว ผิวก็ดูหยาบกระด้าง ดวงตาขุ่นมัวมันผิดปกติ ยิ่งนางเติบโตมากับยาพิษกับยาถอนพิษ อี้หลานฮวามองปราดเดียวก็คิดว่าตนเองสายตาไม่พลาดเป็นแน่ เพ่ยฮองเฮาจะต้องถูกพิษอย่างแน่นอน

“เอ่อ...แม่สบายดี เสี่ยวหลานอย่าได้ว้าวุ่นวายใจไปเลย” เพราะเช่นไรอี้หลานฮวาก็เป็นคนของ ‘องค์ชายใหญ่’ ไปแล้ว และตลอดชีวิตของนางนับจากสิ้นบุญไทเฮา นางที่อาศัยอยู่ภายในวังหลวงก็ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แม้แต่ยาพิษก็ต้องยอมกลืนกิน หาไม่สกุลเพ่ยอาจถูกกวาดล้างจนสิ้นเป็นแน่ ไหนจะบุตรชายอีก หยวนลี่หยางนั้นนางยอมดื่มยาพิษในส่วนของเขา ก็มารดาคนใดจะอดทนเห็นลูกในไส้ดื่มยาพิษต่อหน้าได้ลงคอเล่า

พระนางเองก็เช่นกัน ดังนั้นสภาพร่างกายของตนเองจึงดูย่ำแย่ถึงเพียงนี้ แต่ช่วงหลังมานี้ฮ่องเต้เข้มงวดขึ้นมากส่งหมอหลวงมาตรวจโลหิต ก็มีบ้างที่หยวนลี่หยางจะต้องดื่มไปด้วย แต่เพราะส่วนใหญ่พระนางแอบสลับมาดื่มแทนหลายปี องค์ชายเจ็ดจึงมีพิษอยู่ในกายน้อยกว่าพระนางมากมายนัก แต่คนเป็นพระมารดาไม่คิดมาก ขอเพียงบุตรชายปลอดภัย ให้ต้องถูกตัดแขนตัดขาควักลูกนัยน์ตา พระนางก็ยอมทุกสิ่ง

“เช่นนี้เสี่ยวหลานคงต้องขอตัวกลับก่อนนะเพคะ แต่หากต่อไปเสี่ยวหลานจะแวะมาดื่มน้ำชา ถกโคลงกลอน และขอศึกษาเชิงหมากล้อม เสด็จแม่จะยินดีชี้แนะเสี่ยวหลานหรือไม่เพคะ?”

อี้หลานฮวาทราบดีว่าฮองเฮาคงไม่วางใจตนเอง ดังนั้นการแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนอีกฝ่ายให้บ่อยครั้งนางจะต้องได้ตรวจร่างกายของสตรีน่าสงสารผู้นี้ได้เป็นแน่ ถึงนางหาใช่คนดี แต่วิชาการแพทย์กับคนที่ดีเช่นฮองเฮา นางอดใจที่จะช่วยเหลืออีกฝ่ายมิได้ แต่ก่อนจะช่วยคนนางจะต้องตีสนิทกับอีกฝ่ายเสียก่อน บาดแผลภายในใจของคนเราตื้นลึกหนาบางนั้นต่างกัน และบาดแผลของฮองเฮานั้นสาวน้อยไม่ทราบหรอกว่าจะลึกล้ำเพียงใด

แต่นางคือ ‘หมอ’ ย่อมยากจะปล่อยผ่าน โดยเฉพาะอีกฝ่ายไร้พวกพ้อง แถมฮ่องเต้ยังลำเอียง เฉิงกุ้ยเฟยยังร้ายกาจถึงเพียงนั้น คิดภาพไม่ออกเลยว่าตลอดเวลาที่พระนางต้องมาอยู่ตำหนักห่างไกลแทบจะเรียกได้ว่าอยู่กลางป่าไผ่เขียวแยกออกจากวังหลังเลยด้วยซ้ำ พระนางต้องเผชิญกับสิ่งใดบ้าง

“หากเอ่อ...เฉิงกุ้ยเฟยยินยอม เจ้าก็มาได้เสมอนั่นแหละเสี่ยวหลาน”

เพ่ยฮองเฮาตอบออกไปอย่างไม่มั่นคงเท่าใดนัก เพราะตลอดมาตนเองเป็นฮองเฮาก็เพียงนาม หากแต่ทุกสิ่งทุกอย่างภายในวังหลังนี้ผู้ใดมีสิทธิ์จะอยู่หรือมีสิทธิ์จะหายตัวไปโดยไร้ร่องรอย ก็มีเพียงเฉิงกุ้ยเฟยที่เป็นผู้ตัดสิน ส่วนพระนางมีสิทธิ์มีเพียงอยู่อย่างไร้ตัวตนเท่าใดยิ่งปลอดภัยเท่านั้น

“ขอเสด็จแม่อนุญาตก็เพียงพอเพคะ ส่วน ‘ผู้อื่น’ ขอเสด็จแม่อย่าได้ทรงอย่ากังวลไปเลยเพคะ” ใบหน้าสดใสดวงตาสีสวยผสานกับเรียวปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อแย้มยิ้มจนขนาดเพ่ยฮองเฮาที่เป็นสตรีด้วยกันยังถึงกับมองเพลิน น่าเสียดายที่เด็กสาวต้องแต่งงานกับบุรุษที่ไม่เห็นคุณค่าเช่นหยวนเยี่ยเจา อี้หลานฮวาสมควรได้แต่งงานกับบุรุษที่เห็นความงดงามและคุณค่าของนาง แต่จะเสียดายเพียงใด พระนางก็มีสิทธิ์ทำได้เพียงแค่มองตามเรือนร่างอรชรนั้นไปเท่านั้น

“พระชายาอี้พ่ะย่ะค่ะ หยุดก่อน พ่ะย่ะค่ะ!” ขันทีเช่นเหวินกงกงถึงกับเร่งฝีเท้าจากเดินเป็นวิ่งเพราะเกรงว่าจะไม่ทันพระชายาอี้ที่ทำท่าจะตรงกลับออกไปจากวังหลวง โดยไม่เข้าไปถวายพระพรฮ่องเต้กับเฉิงกุ้ยเฟย ก็ทราบว่าขนาดฮ่องเต้ยังต้องไว้หน้าสกุลอี้ แต่ไปเข้าเฝ้าเพียงฮองเฮาแล้วไม่เลยไปยังตำหนักจินหลงเห็นทีจะไม่สมควรอย่างยิ่ง

“ท่านกงกงมีอันใดกับเปิ่นหวางเฟยหรือ?”  ทั้งที่ทราบว่าขันทีอาวุโสนั้นต้องการจะกล่าวสิ่งใด และนางเองก็ทราบว่าตนเองจะต้องไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อให้เกียรติพร้อมทั้งเป็นการไว้หน้าราชวงศ์ แต่ช่วยไม่ได้ เฉิงกุ้ยเฟยและฮ่องเต้กับองค์ชายใหญ่ไม่ไว้หน้านางกับคนสกุลอี้ก่อน นางย่อมต้องคิดเอาคืนบ้างอยู่แล้ว

“เอ่อคือ...คือว่า...”

เหวินกงกงนั้นจะพูดก็พูดไม่ออกจะร้องไห้เสียก็จะดูไม่ดี แต่หากปล่อยให้พระชายาอี้ออกจากวังโดยที่ไม่ไป ‘ยกน้ำชา’ ให้แก่ฮ่องเต้ เห็นทีเขาคงรับเพลิงโทสะของฮ่องเต้และเฉิงกุ้ยเฟยไม่ไหวเป็นแน่

“เอาเถิด ขอกงกงอย่าหวาดกลัวไปเลย เปิ่นหวางเฟยทราบดีว่าต้องทำอันใดบ้าง เพราะบังเอิญครอบครัวสกุลอี้สั่งสอนเปิ่นหวางเฟยมาเป็นอย่างดีมิใช่...หึ! ช่างเถิด”

ผู้ใดมันจะคาดไปได้ว่าเด็กสาวหน้าซื่อดวงตาใสแจ๋วเช่นอี้หลานฮวานั้นจะกล่าววาจาร้ายกาจได้กินลึกเช่นนี้ แต่แปลกใจก็ส่วนหนึ่ง หากทำให้ ‘พระชายาอี้’ ไปเข้าเฝ้าให้สำเร็จนั่นก็อีกส่วนหนึ่ง

“ต้องการให้เปิ่นหวางเฟยไปพบผู้ใดก็เชิญท่านกงกงนำทางไปได้เลย เปิ่นหวางเฟยยังพอเหลือเวลาท่องเที่ยวอีกเล็กน้อยก่อนจะกลับสกุลอี้...หึ!”

“!!!”