บทที่ 5 บ่าวคนนั้นชื่อเจียงชิง

หรงฟู่ฮ่านเองก็ไม่รู้จะตอบเช่นไร ถ้าเช่นนั้นเล่นไปตามบทเสียก่อนจะดีกว่า อย่างน้อย ๆ หรงฟู่ฮ่านคนเดินต้องไม่พอใจอยู่แล้วที่ยังไม่ได้ร่วมหอกับสามี ฟู่ฮ่านมองหน้าจิงลั่วพลางจับมือของบ่าวตนเองไว้แน่น พยายามบีบน้ำตาออกมา

“จิงลั่ว…ท่านอ๋อง ไม่สิ ท่านพี่ไม่แตะต้องตัวเราเลย เมื่อคืนท่านพี่ก็ไม่ได้มาหาเราที่หอ ”

“โถ่ คุณหนูของบ่าว” จิงลั่วพยายามปลอบนายตนเองโดยไม่รู้ว่านางกำลังเสแสร้งอยู่ หรงฟู่ฮ่านได้แต่ขอโทษจิงลั่วในใจแต่หากไม่ทำเช่นนี้จะดูผิดปกติไปสำหรับหรงฟู่ฮ่าน

“หากเป็นเช่นนี้เราจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดกัน?” หรงฟู่ฮ่านกล่าวเสียงสั่น

“ถึงอย่างไรตอนนี้คุณหนูก็เป็นฮูหยินของจวนท่านอ๋องอวี้เหิงแล้วนะเจ้าคะ ไม่ช้าท่านอ๋องจะต้องเห็นท่านในสายตา” จิงลั่วกล่าวมือยังคงลูบปลอบนายตนเองด้วยความอ่อนโยน

หรงฟู่ฮ่านนิ่งเงียบไม่กว่าอันใดนอกจากปล่อยให้น้ำตาที่พยายามบีบไหลอาบแก้ม

ในเวลาเดียวกันนั้น บ่าวรับใช้ผู้ชายวัยกลางคนในเรือนผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้องนอนของฟู่ฮ่านด้วยท่าทีเรียบเฉยทว่าสง่างามจนในใจนางอดจะเกรงกลัวอีกฝ่ายไม่ได้ ชายผู้นั้นทำความเคารพนางตามขนบ ท่วงท่ายังคงไว้ซึ่งความนอบน้อม

“คารวะพระชายาสาม ข้าน้อยมีนามว่า เจียงเว่ย บ่าวเป็นพ่อบ้านและผู้ดูแลเรือนของท่านอ๋องสาม” เจียงเว่ยแนะนำตนเองก่อนจะกล่าวต่อ “ท่านอ๋องมีรับสั่งให้ฮูหยินเตรียมตัวเข้าวังพร้อมกับท่านอ๋องเพื่อเข้าเฝ้าหนิงกุ้ยเฟยและฮ่องเต้ หากพระชายาเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว บ่าวจะนำทางท่านไปหาท่านอ๋องที่ห้องรับรองแขกขอรับ”

หรงฟู่ฮ่านไม่ตอบอันใดนอกจากขานรับว่าเข้าใจแล้ว ทว่าไม่ทันที่หนงฟู่ฮ่านจะลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เจียงเว่ยกล่าวต่ออย่างช้า ๆ

“อีกทั้งท่านอ๋องมีความกังวลว่าพระชายาจะไม่คุ้นชินกับจวนท่านอ๋องจึงได้ให้บ่าวนำหญิงรับใช้มาให้ท่านขอรับ” สิ้นเสียงเจียงเว่ย หญิงสาววัยไล่เลี่ยกับหรงฟู่ฮ่านก้าวเท้าออกมายืนระนาบเดียวกันกับเจียงเว่ย

หรงฟู่ฮ่านมองหน้าของหญิงสาวผู้นั้น ในใจก่นด่าอวี้เหิง เช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการคอยจับผิดนางชัด ๆ ให้คนของตนเองมาคอย ‘ดูแล’ ไม่ห่างเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะความเป็นห่วงคงเป็นความระแวง อวี้เหิงน่ะคิดเป็นอย่างที่สองเป็นแน่

“น้ำใจของท่านอ๋อง ข้าขอขอบใจแต่ตอนนี้ข้ามีจิงลั่วแล้ว ไม่ต้องการบ่าวรับใช้มาเพิ่มหรอก” หรงฟู่ฮ่านกล่าวปฏิเสธไป ไม่แม้นแต่จะชายตามองหน้าของหญิงรับใช้ผู้นั้น

“ไม่ได้ขอรับ การที่ให้บ่าวในจวนมาดูแลพระชายาเป็นสิ่งที่ท่านอ๋องพึงกระทำ หากท่านปฏิเสธบ่าวผู้นี้ เกรงว่าท่านอ๋องจะเห็นว่าท่านมีความสามารถมากพอจนไม่ต้องพึ่งบ่าวรับใช้ จิงลั่วเองคงต้องส่งกลับจวนใต้เท้าหรง”

หรงฟู่ฮ่านมองตาขวางใส่เจียงเว่ยทันทีที่อีกฝ่ายกล่าวจบ “เจียงเว่ย…เจ้ากำลังขู่ข้าอย่างนั้นหรือ?”

“หามิได้ขอรับ” เจียงเว่ยยังคงก้มหน้าต่ำ ไม่แม้นแต่จะเงยหน้าขึ้นมามองหรงฟู่ฮ่าน หรงฟู่ฮ่านถอนหายใจก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างไม่สบอารมณ์

“แค่บ่าวคนเดียวถึงกับต้องไล่คนสนิทของข้าเลยหรือ? ท่านอ๋องใจกว้างยิ่งกว่าผู้ใดเสียจริง” หรงฟู่ฮ่านกล่าว นิ้วเรียวยาวของนางชี้ไปทางบ่าวรับใช้ผู้หญิงที่อวี้เหิงสรรหามาให้ “เจ้าน่ะ แนะนำตัวสิ”

“บ่าวมีนามว่า ‘เจียงชิง’ เจ้าค่ะ” เจียงชิงก้าวออกมากล่าวแนะนำตัวแม้นกายของนางจะสั่นเทาเล็กน้อย

“เจียงเว่ยกับเจียงชิง คงจะเป็นพี่น้องกันกระมัง” หรงฟู่ฮ่านกล่าวน้ำเสียงเยาะเย้ย “เจียงเว่ย ท่านออกไปเสีย ข้าจะให้เจียงชิงมาช่วยข้าแต่งตัวเตรียมเข้าวัง”

เจียงเว่ยตอบรับก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งไว้ให้เจียงชิงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้น หรงฟู่ฮ่านมองหน้าของเจียงชิงอย่างพินิจพิจารณา อายุของนางรุ่นราวความเดียวกับหรงฟู่ฮ่าน อีกทั้งใบหน้าของนางนับว่าสละสลวย หากจะให้นางเดา หญิงตรงหน้าของนางคงจะเป็นสตรีที่เคยหลับนอนกับอวี้เหิงแล้วกระมัง

“เจียงชิง เจ้ารู้หรือเปล่าว่าเมื่อคืนท่านอ๋องไม่ได้ร่วมหลับนอนกับข้า” หรงฟู่ฮ่านกล่าวลองเชิงอีกฝ่าย

“เอ่อ…อ…บ…บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ” เจียงชิงกล่าวท่าทางสั่นกลัว ไม่แม้นแต่จะเงยหน้าขึ้นมามองฟู่ฮ่าน ในใจหรงฟู่ฮ่านคิดเพียงว่าไยอวี้เหิงต้องให้ผู้หญิงที่ท่าทางเช่นนี้มาคอยจับตาดูนางด้วย

“รู้ไม่รู้ก็แล้วแต่เจ้าจะจัดการแล้วกัน จะนำเรื่องนี้ไปบอกให้คนอื่นรู้หรือจะเก็บไว้กับตัวก็แล้วแต่ ส่วนเรื่องเตรียมตัวเข้าวังข้าจะให้จิงลั่วเป็นคนจัดการให้ ส่วนเจ้าไปทำความสะอาดห้องเสีย ข้าไม่ชอบให้คนแปลกหน้ามาจัดการเรื่องส่วนตัว” หรงฟู่ฮ่านสั่งอีกฝ่ายด้วยท่าทางไม่ชอบใจนัก

ในใจนึกขอโทษเจียงชิง หากตนไม่วางอำนาจจะดูผิดสังเกต อีกทั้งหรงฟู่ฮ่านยังเอี้ยวตัวไปกระซิบกำชับกับจิงลั่วว่าอย่าให้เจียงชิงทำงานอะไรหนัก ๆ เพราะอีกฝ่ายดูไม่เหมือนคนที่มาจับตาดูนางเสียเลย แม้แต่จิงลั่วยังคิดว่าเป็นเรื่องที่แปลก แต่นางเตือนนายตนเองว่าไม่ควรประมาทบ่าวคนนี้ ถึงท่าทีจะไร้เดียงสาแต่ใช่ว่าจะไม่ซ่อนเขี้ยวเอาไว้ หรงฟู่ฮ่านพยักหน้ารับเชิงเห็นด้วย

ขณะที่หรงฟู่ฮ่านแต่งกายเตรียมตัวเข้าวัง นางพยายามชำเลืองมองท่าทีของเจียงชิงเป็นระยะ ๆ ท่าทีของอีกฝ่ายไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่แม้แต่จะชำเลืองมามองหรงฟู่ฮ่านหรือเจียงชิงก็ยังไม่กล้า ดูเหมือนเจียงชิงทำตัวพยายามหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้พระชายาเท่าที่จะทำได้

ในขณะเดียวกัน โจวหลานในร่างของหรงฟู่ฮ่านกำลังพยายามนึกถึงชื่อของเจียงชิงตามบทนิยายทว่าคิดเช่นไรก็คิดไม่ออกราวกับว่าเจียงชิงผู้นี้ไม่เคยปรากฏตัวในนิยายเรื่องนี้เลยสักครั้ง คิดได้เช่นนั้นจึงหันไปมองเจียงชิงอีกครา ท่าทางเช่นนี้คลับคล้ายกับเซี่ยชิวในหนังสือราวกับถอดแบบมา ทั้งซุ่มซ่ามและเปราะบาง

“อวี้เหิงจะสิ้นคิดถึงขนาดเอาเซี่ยชิวมาไว้กับฟู่ฮ่านเลยงั้นหรือ?” พระชายากล่าวพึมพำกับตนเองพลางมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างเหนื่อยหน่าย การเป็นหรงฟู่ฮ่านแค่วันสองวันไยจึงได้เหนื่อยเช่นนี้

“เมื่อครู่คุณหนูกล่าวอันใดหรือเจ้าคะ?” จิงลั่วเอ่ยถามพลางจัดแต่งผมสีดำขลับของนายตนเอง “วันนี้บ่าวเตรียมชุดสีชมพูอ่อนให้คุณหนูนะเจ้าคะ ตอนคุณหนูเข้าเฝ้าพระสนม พระนางจะได้นึกเอ็นดูท่านเสียหน่อย”

“ฮืม” ฟู่ฮ่านอุทานด้วยน้ำเสียงสงสัย “เอ็นดูเราขึ้นบ้าง…ไม่ใช่ว่าพระสนมเอ็นดูเราอยู่แล้วหรือ?”

“จะว่าเอ็นดูไหมก็เอ็นดูแหละเจ้าค่ะ…แต่ครั้งล่าสุดที่คุณหนูเข้าเฝ้าพระสนมเรื่องของท่านอ๋องทำให้ท่านและพระสนมมีปากมีเสียงกัน บ่าวเองก็ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น คุณหนูลืมแล้วหรือเจ้าคะ?” จิงลั่วเอ่ยถาม

หรงฟู่ฮ่านงึกงักเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะปกปิด “ก็พอจำได้ลาง ๆ อยู่” ทั้ง ๆ ที่ความจริงนั้นหรงฟู่ฮ่านจำอะไรไม่ได้เสียด้วยซ้ำ ราวกับว่านางไม่เคยมีปากมีเสียงกับหนิงกุ้ยเฟย

ในนิยายบรรยายเรื่องการมีปากมีเสียงของหรงฟู่ฮ่านกับหนิงกุ้ยเฟยไว้เพียงแค่ตอนที่อวี้เหิงจะรับเซี่ยชิวเข้ามาเป็นพระชายารองแต่พระชายาเอกเช่นหรงฟู่ฮ่านไม่ยอมรับ หัวเด็ดตีนขาดเช่นไรนางก็ค้านหัวชนฝาจนเรื่องนี้ไปถึงหูของหนิงกุ้ยเฟย ยังไงเสียหรงฟู่ฮ่านเป็นแค่ลูกสะใภ้เท่านั้นหาใช่ลูกในไส้จริง ๆ ของพระนางไม่ พระสนมย่อมต้องถือความสุขของอวี้เหิงมาก่อน เรื่องนี้ทำให้แม่เขยลูกสะใภ้มีปากมีเสียงยกใหญ่ แต่ไม่ทันได้บทสรุปว่าเซี่ยชิวจะได้เข้าจวนอ๋องอวี้เหิงหรือไม่นั้น จวิ้นเหยาซึ่งตอนนั้นยังเป็นองค์ชายแปดแล้วได้รับนางเข้ามาเป็นพระชายารองของตนเอง คงมีเท่านี้