MasukShare
102. ตำราโอสถจำลองจิต
Tanggal publikasi:
2026-09-30 08:08:48
Bab terbaru
พระชายาสารพัดพิษ 102. ตำราโอสถจำลองจิต
"เป่าเอ๋อร์...เตรึยมพร้อม..." หนานกงจิ่งกระซิบเบาๆ เขารู้ดีว่าหากท่านเจ้าดินแดนยอมลงเล่นด้วยเช่นนี้ แสดงว่าสมุนไพรพิษห้าร้อยชนิดตรงหน้า ย่อมถูกนางซ้อนกลอาคมซับซ้อนชนิดที่เทพโอสถระดับสูงยังต้องกุมขมับ หมิงหยวนเป่าพยักหน้ารับ ดึงรั้งชายเสื้อที่พันกันอยู่ออกมาผูกแน่น นัยน์ตากลมโตสุกใสฉายแววมุ่งมั่นมหาศาล สลัดคราบเด็กน้อยผู้กวนโทสะออกไปในเสี้ยววินาที "ท่านแม่คิดจะใช้อาคมสะท้อนหยินหยาง บดบังปราณสมุนไพร สมุนไพรบางชนิดแผ่ไอพิษร้อนจนสะดุดตา แต่แก่นแท้กลับกักเก็บความเย็นเยือกดุจน้ำแข็งหมื่นปีไว้ข้างใน หากหลงเชื่อเพียงไอระเหยภายนอก มีหวังได้ไปกวาดลานหิมะจริงๆ แน่ท่านพ่อ.." หมิงหยวนเป่ากระซิบบอกบิดา พลางย่อตัวลงมองถาดหินหยกในระดับสายตา "สายตาแหลมคมมากเป่าเอ๋อร์ สมกับเป็นบุตรชายของเทพสงคราม.." หนานกงจิ่งยกยิ้ม เขาสะบัดพัดขนหงส์ในมือเบาๆ สร้างสายลมไอปราณอบอุ่นสายหนึ่งปะทะเข้ากับกองสมุนไพรบนโต๊ะ ซ่าาา... ไอพิษสีดำม่วงพลันแตกกระจายออกตามแรงลม หนานกงจิ่งมิได้ใช้ปราณรุนแรงเพื่อสลายอาคมของหมิงเหยา เพราะรู้ดีว่านั่นเป็นการยั่วโมโหและผิดกฎพิธี แต่เขาใช้ความเชี่ยวชาญด้านปราณธรรมชาติที่ภรรยา
พระชายาสารพัดพิษ 101. ทดสอบคัดแยกสมุนไพรพิษ
นัยน์ตาคู่สวยตวัดมองตราประจำตำแหน่งในมือหนานกงจิ่ง ก่อนจะปลายสายตาอันเย็นชาประดุจมีดโกนไปทางผู้อาวุโสใหญ่หมิงชาง ซึ่งบัดนี้ยืนขาสั่นพั่บๆ จนนิ้วเท้าแทบจะจมลงไปในพื้นหยกมังกร "ผู้อาวุโสหมิงชาง...ตราศิษย์ผู้ช่วยสองใบนี้ ท่านคงมิได้หลงลืมออกให้เซียนใหม่ผู้ไร้ระเบียบก่อนยามเหม่ากระมัง...? น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยขึ้นช้าๆ ทว่าทรงพลังดุจเข็มน้ำแข็งนับพันเล่มปักแทงลงบนแผ่นหลังของเซียนอาวุโสหมิงชาง "ข...ข้าเห็นว่าลานพิธีขาดแคลนเซียนยกถาดสมุนไพร เห็นสองพ่อลูกว่างอยู่พอดี พวกเขาจึงขออาสามาช่วยยกถาดสมุนไพรในลานพิธี ข้าผิดเองที่ตัดสินใจโดยพละการ หวังว่าท่านเจ้าดินแดนจะให้อภัย..." หมิงชางรีบก้มหน้าจนศีรษะแทบจรดพื้น พร้อมรีบอธิบายจนน้ำตาเริ่มคลอเบ้า ในใจได้แต่ร้องไห้ตะโกนฟ้องสวรรค์ว่าตนเองโดนสองพ่อลูกมหาภัยใช้ยาวิเศษหมื่นปีมาล่อลวง จึงได้หลงผิดเชื่อคำลวงไปชั่วขณะ "หึ..." หมิงเหยาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รังสีอำมหิตคลายลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับยิ่งทวีความคมกริบ หมิงเหยายันตัวลุกขึ้นยืนบนแท่นหินบัวสวรรค์อย่างสง่างาม ชายอาภรณ์ลวดลายหงส์เหินสบัดพลิ้วไหวตามแรงลม ทำให้สะกดทุกสายตา ราวกับมอง
พระชายาสารพัดพิษ 100. ข้ามีตราตำแหน่งถูกต้อง
เช้าตรู่ ณ ลานหยกมังกร.... หมอกเซียนสีขาวบริสุทธิ์ลอยปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ ภายในลานหยกสลักลายมังกรขนาดมหึมา บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยเหล่าเทพเซียนโอสถจากทั่วทุกสารทิศ เทพเซียนแต่ละตนต่างแต่งกายด้วยชุดคลุมยาวเรียบร้อยยืนจัดแถวอย่างเป็นระเบียบ เสียงกระซิบกระซาบแสดงความตื่นเต้นดังขึ้นไม่ขาดสาย ด้วยทุกชีวิตต่างตั้งตารอคอยการเสด็จมาของท่านเจ้าดินแดนโอสถสวรรค์องค์ใหม่ ผู้สง่างามที่ชอบเก็บตัวเข้าฌานและทรงพลังอำนาจ ทว่า ที่ท้ายแถวของกลุ่มศิษย์ผู้ช่วยปรุงโอสถ กลับมีสองร่างในชุดคลุมสีฟ้าอ่อนขนาดผิดกันลิบลับยืนกอดอกยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย "ท่านพ่อ...ชุดศิษย์ฝึกหัดนี้ใหญ่เกินไปนิดหน่อยนะขอรับ ทำเอาชุดที่ข้าสวมใส่แทบจะพันกันตายอยู่แล้วเนี้ย..." หมิงหยวนเป่ากระซิบพลางดึงรั้งชายเสื้อยาวขึ้นมามัดรวบไว้ที่เอว หน้าตาจิ้มลิ้มฉายความหงุดหงิดเล็กน้อย "อดทนหน่อยเป่าเอ๋อร์ เพื่อการใหญ่...เรื่องแค่นี้ถือเป็นด่านฝึกตนอีกหนึ่งด่าน..." หนานกงจิ่งโบกพัดขนหงส์ในมือเบาๆ อย่างลื่นไหล แม้จะอยู่ในชุดศิษย์ระดับล่าง แต่ท่วงท่าและบารมีกลับโดดเด่นสะดุดตาเสียจนเทพเซียนสาวๆ แถวนั้น แอบเหลียวมองกันเป็นสายตาเดียวกัน
พระชายาสารพัดพิษ 99. ยาวิเศษจุติเซียนหมื่นปี
หมิงหยวนเป่าที่กำลังเคี้ยวผลไม้เซียนจนแก้มตุ่ย ถึงกับชะงักตาโตเท่าไข่ห่าน รู้สึกขนหัวลุกเมื่อฟังจบ "ห้ะ...ท่านแม่จะลงโทษท่านตาทวด ให้ลงไปฝ่าด่านเคราะห์ในโลกมนุษย์สิบชาติเลยหรือนี้ขอรับ...? "จี๊ดๆๆ..!" เสี่ยวจิ่วรีบเอามือปิดหน้า ทำท่าสยดสยองแทน เมื่อนึกถึงใบหน้าเย็นชาของนายหญิง "ก็ใช่น่ะสิ นั้นเป็นเพราะฝีมือพวกเจ้าสองพ่อลูกล้วนๆ ผลกรรมถึงตกมาถึงตาทวด ขอร้องพวกเจ้าละ ช่วยปรานีตาแก่ผู้นี้หน่อยเถิด สตรีที่เพิ่งตื่นจากแก่นจิตสวรรค์ ยามนี้กิเลสตัณหาและอารมณ์ความรู้สึกถูกม่านไอเย็นกดทับ ยิ่งเจ้าไปก่อกวนตรงๆ นางก็ยิ่งต้านทานและต่อต้าน การใช้วิธีตื้อเท่านั้นที่ครองโลก แบบหน้าหนาหน้าทนยามนี้ มันใช้ไม่ได้ผลกับท่านเจ้าดินแดนเทพหรอกนะ..." หมิงชางหันมาร้องโอดครวญยกใหญ่ ก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปจับบ่าหนานกงจิ่งไว้แน่น อ้อนวอนแกมบังคับสุดชีวิต หนานกงจิ่งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พัดขนหงส์ในมือหยุดโบก นัยน์ตาสีทองทอประกายเจ้าเล่ห์ "โอ้ เช่นนั้นแล้วท่านผู้อาวุโสพอมีอุบายเด็ดๆ มาเสนอแนะข้าแทนได้หรือไม่เล่า...? หมิงชางถอนหายใจยาวพลางลูบเคราขาว ค่อยๆ ก้มลงกระซิบกระซาบ ลืมความโมโหไปชั่วขณะ "ในเมื
พระชายาสารพัดพิษ 98. นางมิได้โกรธหรอก แต่นางกำลังหิว
"ตู้มมมมม..!!!" เศษเตาปิ้งย่างดินเผาสวรรค์ปลิวกระจายหายวับกลายเป็นเถ้าถ่านในหนึ่งลมหายใจ ถ่านไฟปราณมังกรทองสวรรค์แตกดับลงทันควัน เหลือเพียงควันดำลอยโขมง และไม้ปิ้งย่างในมือของหมิงหยวนเป่า ที่บัดนี้เหลือเพียงกิ่งไม้ไหม้เกรียม หมิงหยวนเป่าตาโตเท่าไข่ห่าน มือน้อยๆ ที่ถือไม้ปิ้งย่างค้างไว้กลางอากาศเริ่มสั่นระริก ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองบิดาด้วยใบหน้าเลิ่กลั่ก "แค้ก...แค้ก...ท...ท่านพ่อขอรับ ท่านแม่มิได้ดีดพวกเรากลับโลกมนุษย์...แต่นางเผาเตาย่างเนื้อของพวกเรา จนแหลกละเอียดกลายเป็นผุยผงเลยนะ แล้วเนื้ออสูรหมักน้ำผึ้งหมื่นปีของข้าเล่า ข้ายังไม่ได้ชิมสักคำเลยนะ...? เด็กน้อยกระซิบเสียงแผ่ว หน้าดำเป็นตอตะโก "จี๊ดๆๆๆ! จี๊ดดดด!" เสี่ยวจิ่วที่นั่งน้ำลายสอเมื่อครู่ ถึงกับกระโดดขึ้นไปเกาะบนหัวหนานกงจิ่ง พลางร้องไห้ระทมขมขื่นใจ ขาทั้งแปดสั่นพั่บๆ ปากก็บ่นพึมพำ (เนื้อย่างของข้าๆ เนื้อย่างสวรรค์ของข้าโดนนายหญิงระเบิดไหม้กลายเป็นจุนไปหมดแล้ว โถ้...ข้ายังไม่ได้กินสักคำเลย ฮือๆๆๆ..) หนานกงจิ่งปัดควันไฟออกจากหน้าตัวเองเบาๆ แม้จะโดนแรงอัดจนผมยาวสลวยยุ่งเหยิงไปเล็กน้อย หน้าดำไปด้วยควันไฟเหมือน
พระชายาสารพัดพิษ 97. เจ้าสองพ่อลูกไร้สมอง
เจ้าแมงมุมน้อยเสี่ยวจิ่วแบกถ้วยซุปหยกขาววิ่งเตลิดกลับมาที่เรือนไม้หอมสวรรค์ด้วยขาทั้งแปดจนแทบพันกัน มันทะยานร่างโหม่งเข้าอ้อมอกของหนานกงจิ่งอย่างจัง ชูขาหน้าสองข้างขดตัวกลมดิ๊ก ส่งเสียงร้องไห้ฟ้องเทพสงครามและนายน้อยดั่งโลกจะแตกสลาย "จี๊ดๆๆๆ..จี๊ดดดด...!" (ฮือๆๆๆ นายท่าน...นายหญิงใจร้ายยิ่งนัก นางคิดจะหักขาทั้งแปดของข้าทิ้ง ข้ากลัวจนก้นหดไปหมดแล้ว ฮือๆๆๆ...) หมิงหยวนเป่ารีบเขย่งเท้าเข้ามาช่วยแกะม้วนไหมสวรรค์ออก ช้อนตัวเสี่ยวจิ่วขึ้นมาตบหลังเบาๆ พลางส่งสายตาเห็นอกเห็นใจ "ท่านพี่เสี่ยวจิ่วไม่ร้องนะขอรับ...ท่านแม่ยามนี้คงกำลังโกรธอยู่ เดี๋ยวข้าแบ่งผลไม้เซียนให้ท่านกินเพื่อปลอบใจนะ.." หนานกงจิ่งรับถ้วยหยกกลับมาเปิดฝาออก กลิ่นหอมของซุปสมุนไพรยังมีควันลอยโชยอยู่ เซียนหนุ่มมิได้มีสีหน้าท้อแท้แม้แต่น้อย กลับกัน นัยน์ตากลับทอประกายลึกล้ำปนเอ็นดู "หึๆ...เสี่ยวจิ่ว วันนี้เจ้าทำได้ดีเยี่ยมมากแล้ว..." หนานกงจิ่งหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ท่านพ่อ...ท่านแม่ขู่จะหักขาท่านพี่เสี่ยวจิ่วเลยนะขอรับ แผนการแรกของพวกเราล้มเหลวไม่เป็นท่าเลย ท่านพ่อยังจะมีหน้าหัวเราะได้อีกหรือ...? หมิงหยวนเป่าเอี
Anda juga akan menyukai
ดีไซเนอร์สาวทะลุมิติมาเปิดร้านเสื้อผ้าในปี 1980
Ainthira06 / โจวเหว่ยฟาง5.0K Dibacaอภินิหารหมูน้อยตกสวรรค์
橙花2.1K Dibacaฤาจันทราเร้นรัก
rasita_suin2.0K Dibacaไข่มุกหมื่นปรารถนา
เพลงมีนา5.1K Dibacaคนทั้งโลกเห็นอนาคตของผม
เจ้าสำนัก335 Dibacaบุตรแห่งความว่างเปล่า
Moru229 Dibacaวาสนากาฝาก
กัญจารีย์1.5K Dibacaอ้าวเฮ้ย ! ข้าไม่ใช่โอสถทิพย์ของพวกเจ้านะโว้ย
นักเขียนบ้านนา597 Dibaca
