Episode 01

หลังออกจากห้องน้ำ ฉันก็ยังเห็นว่าเขานอนอยู่ในท่วงท่าเดิม แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยสักของผู้ชายคนนั้นยังแลดูเป็นคนสุขภาพดี

 ผิวสีขาวซีดในตอนที่แสงแดดสาดเข้ามากระทบกับเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม ทำให้รู้ว่าเขายังอยู่ในช่วงวัยรุ่น มองดูแล้วอายุก็ไม่น่าจะห่างจากฉันมากนัก

 แล้วเขาเป็นใครกันเล่า

 แต่ช่างมันเถอะ ตอนนี้แค่ฉันออกจากห้องนี้ไป ฉันก็จะไม่เจอกับหมอนี่อีก หวังว่าเขาจะจำฉันไม่ได้ และเราจะไม่บังเอิญเจอกันอีก

 แต่พอเลิกสนใจคนที่นอนอยู่ ฉันก็เผลอเหลือบไปเห็นรอยเลือดที่ติดอยู่บนที่นอนสีขาวสว่างซึ่งมันชัดมาก จู่ ๆ ความร้อนก็เข้ามาจู่โจมฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว

 ครั้งแรกของฉัน กับใครก็ไม่รู้ แฟนก็ไม่ใช่ คิดแล้วมันก็โคตรจะเศร้า แต่ถึงจะเศร้าตอนนี้ก็เอาอะไรกลับคืนมาไม่ได้แล้ว

 พอคิดแบบนั้นฉันจึงรีบวิ่งออกจากห้องทันที ฉันเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสำรวจมองไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าที่นี่น่าจะเป็นโรงแรมที่ไหนสักแห่ง

 แต่พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก็ยังแปลกใจ เพราะภาพสุดท้ายที่จำได้คือฉันกำลังนั่งดื่ม แล้วเจอ... ดาริน

 ใช่ เจออีบ้าดาริน แล้วจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย มันเหมือนภาพตัดไปเลย ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในภวังค์คล้ายกับความฝัน

 ต้องเป็นมันแน่ ๆ ที่กล้าทำเรื่องแบบนี้กับฉัน มันคงร่วมมือกับผู้ชายคนนี้ เพื่อมาทำร้ายฉัน

 “ไอ้บ้าเอ๊ย” ฉันได้แต่ด่าพวกมันอยู่ในใจ

 เมื่อคืนฉันนัดดื่มกับเพื่อนที่ร้านแห่งหนึ่ง แต่เพื่อนมีธุระจึงต้องกลับก่อน พวกมันคะยั้นคะยอให้ฉันกลับด้วย แต่เป็นฉันเองก็ยังดื้อดึงจะอยู่ต่อ

 สุดท้ายก็จบไม่สวย สภาพก็แบบที่เห็น เพราะความดื้อของตัวเองแท้ ๆ

 -เวลาต่อมา-

 ตอนนี้ฉันก้าวเดินเข้าไปในบ้านก็บังเอิญเห็นว่ามีคนนั่งอยู่ที่ห้องรับแขกอยู่หลายคน

 เสียงข้างในดังมากพอสมควร เหมือนเป็นเสียงคนกำลังทะเลาะกันมากกว่า เหอะ ผลประโยชน์ไม่ลงตัวหรือไง ทะเลาะกันขนาดนั้นทำไมไม่ฆ่ากันให้ตายไปเลยล่ะ

 ฉันเห็นจนชินแล้ว เพราะส่วนมากพ่อกับพวกเมียหนึ่ง สอง สามของเขา ก็เถียงกันประจำแบบนี้ ว่าแต่วันนี้พาใครมาอีกล่ะ ยัยแม่มดเฒ่าถึงได้อาละวาดขนาดนี้

 “คุณหนูคะ ทางนี้ดีกว่าค่ะ” เสียงป้าทิพย์เอ่ยบอกฉันที่กำลังเดินเข้าบ้าน คงเพราะอยู่มานานป้าเลยรู้สถานการณ์บ้านฉันเป็นอย่างดี

 แต่ทว่าพอฉันยิ้มให้หมายจะพูดตอบกลับ ก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น จากนั้นก็มีเสียงคนวิ่งมาทางนี้ทันที

 “หยุดนะ ฉันบอกให้คุณหยุด” เสียงของยัยแม่มดกรีดร้องลั่นบ้าน คิดไปคิดมา ก็น่าสมน้ำหน้าอยู่เหมือนกัน แย่งสามีคนอื่นเขามาได้ แล้วไหนล่ะความสุข สุดท้ายก็ต้องมาวิ่งแหกปากร้องหาผัวผู้แสนดีเพราะว่าตอนนี้ไปติดผู้หญิงอื่น

 “หึ บ้านดูครื้นเครงดีเนอะ”

 “เอวา ทำไมพึ่งกลับ” แต่พ่อก็นะ ยังมีแก่ใจจะห่วงฉันอีกเหรอ ไม่เห็นหรือว่ายัยแม่มดนั่น กำลังจะเอาไม้เบสบอลฟาดอยู่แล้ว

 “มัวแต่ห่วงหนู จะโดนไม้เบสบอลอยู่แล้วนั่น”

 “กรี๊ดดด คุณตายแน่” จู่ ๆ ฉันยิ้มออกมาโดยไม่มีสาเหตุ หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเห็นความบรรลัย ความฉิบหายของพวกเขาแหละ ฉันมันคนบาปแน่ ๆ

 “ฉันบอกให้หยุดบ้าได้แล้ว เธอแค่มาทำงาน”

 “ใช่ค่ะ ฉันแค่มาทำงาน” และดูเหมือนว่าแค่พ่อโกหกอะไรไปนิดหน่อย ยัยแม่มดเฒ่าก็เหมือนจะเชื่อแล้วก็ใจอ่อนอีก แต่ถ้ามันจบง่าย ๆ ก็ไม่สนุกสิ

 “เดี๋ยวนี้พ่อซื้อกินแล้วเหรอคะ อืม หนูก็ว่าดีนะคะ พ่อสามารถซื้อกินได้ทุกวัน เดือนหนึ่งมีสามสิบวัน โหพ่อเปลี่ยนเมียได้ตั้งสามสิบคนแน่ะ พ่อเลิศมาก แต่เอ๊ะ ถ้าแบบนั้นพ่อจะจัดคิวของป้าวดีจะอยู่วันที่เท่าไหร่ล่ะ หนึ่ง สอง หรือว่า สามดี"

 ดูสีหน้าของคนที่ฟังแล้วน่าจะลมออกหู โกรธทั้งฉันโกรธทั้งพ่อ แต่แค่นี้ยังไม่พอหรอก ต้องสุมไฟเข้าไปอีก จะไม่สะทกสะท้านก็ให้มันรู้ไป

 "ไม่สิ ๆ หนูว่าเอาท้าย ๆ เดือนดีกว่าไหมคะ ช่วงนั้นเงินใกล้หมด เผื่อพ่อไม่มีตังค์ซื้อกิน ก็ยังมีป้าวดีไว้แก้ขัด"

 “เอวา”

 “ขาพ่อ พ่อจะชมว่าหนูเก่งใช่ไหมคะ ดีเลยค่ะงั้นโอนเงินให้หนูด้วยนะคะ กระเป๋าคอลเลกชันใหม่ออกพอดีเลย ขอบคุณนะคะ”

ว่าแล้วฉันก็เดินขึ้นบันไดบ้านที่โดดเด่นไปอย่างอารมณ์ดี งานสร้างความร้าวฉานคือสิ่งที่ถนัดที่สุดของเอวาเองค่ะ