Episode 02

 และทั้งหมดนั้น ก็คือเรื่องราวของครอบครัวฉันเอง ฉันชื่อ เอวาเอวารินทร์ โสภิตาธารากูล ฉันเกิดมาในตระกูลที่มีเงินทอง ทรัพย์สมบัติจากบรรพบุรุษเก่าแก่ พ่อกับแม่ถูกคลุมถุงชนแต่งงานจนมีฉันเป็นสัญญาใจ

 แต่ฉันว่าน่าจะเป็นสัญญาแค้นมากกว่า เพราะเมื่อพ่อมีฉันปุ๊บ เขาก็เอาแต่หาเมียน้อยเข้าบ้านไม่หยุดหย่อน ราวกับคนเก็บกด ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมพ่อไม่เคยให้เกียรติแม่บ้าง แต่แม่ก็เฉยชากับพ่อมากเสียจนไม่อาจคาดหวังคำตอบใด ๆ

ก็คนไม่รักกันสุดท้ายก็แบบที่เห็น จนสุดท้ายแม่ฉันก็จากไปด้วยอุบัติเหตุ ตั้งแต่นั้นมาพ่อก็มีผู้หญิงเข้ามาเรื่อย ๆ

แต่นั่นก็ยังไม่เลวร้ายเท่ากับการที่พ่อพายัยแม่มดวดีไปจดทะเบียนสมรส ซ้ำยังเสนอหน้าไปจดทะเบียนรับลูกของนางแม่มดเป็นบุตรบุญธรรมด้วย

 ตั้งแต่นั้นมาความวิบัติในครอบครัวจึงได้บังเกิด เพราะจากนั้นชีวิตของฉันก็น้ำเน่ายิ่งกว่านางเอกในละคร

 โชคดีที่ตอนแม่แต่งงานกับพ่อ ปู่ได้ทำสัญญาว่าทรัพย์สินทุกอย่างจะต้องเป็นของฉัน พ่อกับแม่จะไม่มีใครมีสิทธิ์ในสมบัติของตระกูลสักคน แต่เงินที่หามาได้หลังจากนั้นก็แล้วแต่พวกเขา

ฉันเลยใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย ส่วนบริษัทที่พ่อเป็นผู้บริหาร ฉันไม่ก้าวก่ายอยู่แล้ว แต่เพราะพ่อน่ะชอบชักศึกเข้าบ้าน ฉันจึงต่อต้านเขาตลอดมา

 พ่อจะรู้บ้างไหม ว่าคนที่รับเลี้ยงทำร้ายลูกสาวของเขาแบบนี้

 แต่ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้พ่อจะรู้หรือไม่ ฉันก็จะเอาคืนมัน แต่พอคิดถึงยัยดาริน สวรรค์ก็ดลบันดาลให้เจอกับมันทันที

 “ว่าไงน้องรัก เมื่อคืนสบายตัวดีไหม”

 ‘สบายบ้านพ่อมึงสิ เหอะ’

 ฉันพยายามฝืนยิ้ม แต่ดูแล้วน่าจะแพ้เสียงในหัวแหละ เพราะสีหน้าแสดงออกชัดเจน แต่ด้วยความที่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วเลยเลือกที่จะไม่ด่าใคร

 ฉันเดินเลี่ยงดารินไปอีกฝั่งเพราะไม่อยากจะพูดกับมันในตอนนี้ แต่เหมือนว่าลูกสาวบุญธรรมพ่อจะอยากโดนด่าเสียให้ได้ เพราะเธอกลับเดินมาขวาง

 รังควานฉันไม่เลิก งั้นก็ด่ามันสักหน่อยแล้วกัน

 “สบายตัวเลยแหละ ว่าแต่แกไปจ้างใครมาเอาใจฉันล่ะ”

 “หึ ก็เสี่ยหน้าแก่ ๆ หนังเหี่ยว ๆ พุงยื่น ๆ อี๋ แค่คิดก็สกปรก” ฉันได้แต่คิดตาม แต่ความรู้สึกของฉันตอนนั้น มันดูไม่ใช่

 หุ่นผู้ชายคนนั้นก็ดี ลีน ๆ กล้ามแขนเป็นมัด ๆ ถึงต่อให้แก่เป็นเสี่ย แต่แค่มองจากด้านหลังฉันมั่นใจว่าไม่ใช่แบบที่ดารินพูดแน่

 อีบ้านี่กำลังพยายามพูดให้ฉันรู้สึกไม่ดีสินะ แต่พอมันบอกมาแบบนี้แสดงว่ามันก็ยอมรับแล้ว ว่ามันรู้จักไอ้หมอนั่นจริง ๆ

 “หึ แต่ที่เห็นก็หล่อเลยนะ เหมือนพระเอกเลยแหละ แกโกหกฉันปะเนี่ย” หล่อไม่หล่อไม่รู้ เพราะเห็นแค่ข้างหลัง โกหกไปก่อนเมื่อคืนจำอะไรไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว

 “อย่าลืมไปตรวจโรคด้วยนะ”

 “หึ แกก็อย่าลืมไปตรวจด้วยล่ะ ได้ข่าวว่าก็นอนกับคนอื่นไปทั่วไม่ใช่เหรอ” ฉันยิ้มแสร้งว่าตอบกลับไป แม้ในใจอยากจะกระชากหัวมันลงมาลากกับพื้น ทรมานให้มันสาสมกับสิ่งที่มันทำ แต่กลัวว่าพอจับตัวมันแล้วเสนียดจะติดมือ เลยเลือกถอยห่างดีกว่า

 “ฉันจะเตือนแกอีกครั้งดาริน ถ้าแกยังอยากอยู่สุขสบาย เป็นลูกสาวที่พ่อรัก ก็อย่ายุ่งกับฉันอีก ไม่งั้นฉันจะไม่ไว้หน้าแกอีกแล้ว”

 “หึ คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง ไหน ๆ แกก็ไม่เหลืออะไรในชีวิตให้รักษาแล้ว งั้นฉันจะทำให้แกดู ว่าสุดท้ายแล้วพ่อแท้ ๆ ของแกจะเลือกใคร ระหว่างฉันกับแก”

 พอดารินว่าจบก็จับมือฉันไปผลักมันให้ตกบันลงไปทันที แล้วคือบันไดสูงมาก แต่ดารินก็กล้าเอาชีวิตมาเสี่ยง ตายขึ้นมาจริง จะสมน้ำหน้าให้หนัก

 โคตรตลก โตเป็นควายแล้ว ความคิดมันยังเท่าจิ๋มมด

 ปกติเคยเห็นแค่ในละครซีรีส์นี่มาเจอในชีวิตจริง แทบไปไม่เป็นเหมือนกัน แต่มันน่าตลกสิ้นดีเพราะตอนนี้อีหมาบ้านี่ก็น้ำลายฟูมเต็มปากสลบไปแล้ว

 ไม่รู้ว่าแกล้งอีกหรือเปล่า แต่รางวัลออสก้าต้องเข้า เพราะแสดงสมจริงมาก

 “กรี๊ด !!!” แม่นางก็ทำเป็นแค่กรี๊ด กรี๊ดทั้งวัน

 “ดารินอย่าเป็นอะไรนะลูก” จู่ ๆ ป้าวดีก็หันขวับมามองหน้าฉัน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่กล้าด่าฉันหรอกเพราะด่าเมื่อไหร่โดนฉันอัดแน่

 “คุณคะช่วยด้วย เอวาผลักดารินอีกแล้ว” นี่ไง เธอไม่เคยกล้าด่าฉัน แต่ใช้พ่อฉันเป็นเครื่องมือแทน แต่พ่อก็พ่อเถอะ ฉันไม่สนซะอย่างใครจะทำไม

 “เอวา ทำไมทำแบบนี้” พ่อก็โง่ เออด่าพ่อจะตกนรกไหมวะ แต่ช่างเถอะ ก็พ่อโง่จริง ๆ

 “มันไม่ตายหรอก ถ้ามันจะตายมันคงไม่กล้าโดดลงมาเอง” โง่ซ้ำ โง่ซาก โง่ทั้งบ้านเถอะ เอ๊ะ นี่ฉันด่าตัวเองด้วยไหมเพราะฉันก็อยู่บ้านนี้

 แม้ว่าจะไม่อยากจะมอง แต่ในช่วงชุลมุนวุ่นวายก็กลัวว่าดารินมันจะตายจริง จึงใช้เท้าเขี่ย ๆ ดู

 “ทำอะไรเอวา”

 “เขี่ยดูว่ามันตายยัง แต่ดูท่าน่าจะตายแล้ว หนูจะโทรหากู้ภัยเลยแล้วกัน ให้พวกเขามาเก็บศพไป แต่จะว่าไปตายท่าไม่สวยเลยสักนิด คนเก็บศพคงไม่อยากมอง” คนที่แกล้งสลบถึงกับลืมตาขึ้นมาแล้วขยับตัวนั่งทันทีทันใด

 “หืม หายแล้วเหรอ” ฉันใช้เท้าเขี่ยมันอีกรอบ แต่รอบนี้มันทำตาขวางใส่ฉัน พร้อมกับตีที่เท้าฉันด้วยอย่างแรง พั่บ

 “อ๊ะ พ่อ มันตีหนู” พ่อที่เห็นว่าพวกฉันกำลังจะตีกันก็ยืนเท้าเอวมองดู อีโง่ดารินเมื่อกี้ที่ยอมลงทุนตกบันได ได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องที่ทำบ้างเนี่ย

 “ไป ๆ แยกย้ายกันไปได้แล้ว”

 “แต่พ่อคะ เอวาผลักหนูนะ” เสียงเล็กเสียงน้อยของดาริน กำลังอ้อนพ่ออยู่ น่ารำคาญลูกตาชะมัด

 “เดี๋ยวพ่อพาไปโรงพยาบาล”

 “ดีเลยค่ะ ฝากพ่อเช็กสมองให้ลูกเลี้ยงพ่อด้วย ดู ๆ แล้วเหมือนจะเพี้ยน” ฉันยืนกอดอกบอกพ่อที่กำลังพยุงตัวของดารินขึ้น

 “เอวาก็ไปเรียนได้แล้ว พ่อยังไม่ได้เช็กเรื่องที่หนูไม่กลับบ้านเมื่อคืนเลยนะ”

 “หนูนอนคอนโดค่ะ”

 “นอนคอนโด คอนโดใคร” พ่อถามฉันด้วยความสงสัย ใช่แล้วที่ฉันพึ่งซื้อคอนโดไป แต่เรื่องนี้ไม่เคยบอกพ่อเลยสักครั้ง ทุกทีถ้าไม่กลับบ้านก็จะบอกพ่อว่า นอนบ้านเพื่อนตลอด

 “คอนโดเพื่อนไง ที่เอวาเคยบอก แต่พ่อคงจำไม่ได้” เพราะแค่จำชื่อกิ๊ก พ่อยังจำไม่หมดเลย เรียกผิดเรียกถูก จนโดนป้าวดีตามจิกเป็นไก่อยู่นั่นไง

 “พ่อแค่...”

 “ไปดีกว่า” ไม่อยู่รอให้พ่อสำนึกผิดหรอก จะว่าไปก็ยังไม่หายเจ็บใจอีบ้าดารินเลย แต่วันนี้ยังมีเรียนไม่ว่างมาทำเรื่องไร้สาระกับมันอีก  ฝากไว้ก่อนเถอะ นังผีเปรต