พรากรัก : EP 16 ไล่เมีย

บทที่ 16

"คุณพ่อปล่อยเมียผม" พยัคฆ์เดินเข้ามาหาพ่อเลี้ยงพร้อมกับแทรกลำตัวเองผ่าเข้ากลางระหว่างพ่อเลี้ยงกับน้ำหนาวจับมือของน้ำหนาวออกจากพ่อเลี้ยงด้วย

"แกกล้าแสดงตัวและบอกหนูน้ำหนาวเป็นเมียแกแล้วหรอไหนแกบอกว่าหนูน้ำหนาวเป็นเมียน้อยของฉันไง"

"ก็ตอนนั้นเข้าใจผิด"

"หึ! ฉันมันไม่ดีในสายตาของแกหรอกแม่ของแกมันดีในสายตาของแกเสมอแต่จำไว้นะพยัคฆ์ในวันที่แกรู้ความจริงทุกอย่างแกจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงตัดสินใจแบบนั้น"

"คุณพ่อไม่ต้องมาพูดหรอกครับคุณพ่อพูดแล้วนะว่าจะให้คุณแม่กลับไปอยู่ที่บ้าน"

"แกเลิกทำร้ายหนูน้ำหนาวหรือยัง" น้ำหนาวได้เพียงแต่มองหน้าพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงจึงเอ่ยคำถามต่อลูกชาย

"ผมไม่ได้ทำอะไร"

"บอกตามตรงนะพยัคฆ์ในสิ่งที่แกทำกับฉันมันคือการเนรคุณ ถ้าหนูน้ำหนาวเป็นเมียของฉันอีกคนจริงๆและแกทำแบบนั้นมันเลวที่สุดสำหรับชีวิตของฉันเลย"

"ก็ดีแล้วค่ะที่ไม่ใช่เมียจริงๆ เพราะว่าถ้าเป็นเมียจริงๆก็คงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้ ขอบคุณนะคะที่คุณให้ฉันกลับไปอยู่ที่บ้านเหมือนเดิม" แม่ของพยัคฆ์ได้เดินออกมาจากงานตรงเข้ามาจับแขนของพ่อเลี้ยงสายตาของเธอบ่งบอกถึงความร้ายกาจและยังไม่ได้สำนึกที่พ่อเลี้ยงให้กลับไปอยู่ด้วยพ่อเลี้ยงได้เพียงแต่จ้องมองผู้หญิงคนนี้ที่มีแต่ความเลวร้าย เขาตัดสินใจให้แม่ของพยัคฆ์เข้าไปอยู่ที่บ้านก็เพราะว่าไม่อยากให้หนูน้ำหนาวเด็กสาวที่เขาเอ็นดูเหมือนลูกนั้นต้องเจ็บเพราะว่าลูกชายของตนเอง

"กลับบ้านกันเถอะ" พ่อเลี้ยงสะบัดแขนออกจากแม่ของพยัคฆ์และเดินขึ้นไปบนรถแต่ก็ชวนกลับบ้านทำท่าทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือว่าไม่เคยเลิกกัน

"แม่ไปก่อนนะ" พยัคฆ์ยิ้มให้กับแม่ของตัวเอง

"พ่อกับแม่ของคุณก็ดีกันแล้วนะคะอย่างนั้นน้ำหนาวขออิสระของน้ำหนาวคืน" น้ำหนาวหันมองหน้าพยัคฆ์ก่อนที่จะสะบัดมือของพยัคฆ์ออกจากแขนตัวเองเธอหลุดพ้นจากคำกล่าวหาทุกอย่างคลี่คลายพยัคฆ์รู้ความจริงว่าน้ำหนาวไม่ใช่เมียน้อยของพ่อตัวเอง

"ทำไมอยากไปจากกูมากขนาดนั้นเลยหรอ กูมันไม่ดีตรงไหนอ่ะ" เมื่อน้ำหนาวเอ่ยขออิสระภาพคืนทำให้พยัคฆ์นั้นโมโหตะคอกใส่หน้าของน้ำหนาวจนสะดุ้ง

"แล้วคุณคิดว่าการที่คุณทำมันคือความดีอย่างนั้นหรอคะคุณกระทำย่ำยีฉันทำฉันเจ็บปวดทุกอย่างและคุณยังเอาครอบครัวของฉันมาเป็นข้อต่อรอง คุณยังคิดว่าตัวคุณดีอย่างนั้นหรอคะ"

"หึ! ทำไมต้องการเงินหรอที่พูดมาแบบนี้" เพียะ! น้ำหนาวฟาดฝ่ามือลงที่หน้าของพยัคฆ์เธอตบหน้าเขาเพราะว่าเขานั้นดูถูกเธอมากเกินไป

"ถ้าน้ำหนาวต้องการเงิน น้ำหนาวขอพ่อเลี้ยงได้มากกว่าคุณอีก ฮึก! น้ำหนาวขอชีวิตของน้ำหนาวและครอบครัวของน้ำหนาวคืน" มือขวาปาดน้ำตาตัวเองก้าวขาเดินหนีเพียงเขาได้แค่ 3 ก้าวต้องหยุดชะงักในคำพูดของพยัคฆ์

"ก็ไปสิไปเลยถ้าคิดว่าเธอกลับไปแล้วเธอมีชีวิตที่ดีกว่าอยู่กับฉันเธอก็ไปเถอะทั้งแม่ทั้งน้องของเธอจะไม่มีอนาคตน้องเธอต้องกลายเป็นเด็กสก๊อยตลอดไปเผลอๆก็ท้องไม่มีพ่อ" น้ำหนาวเอียงคอและหันกลับไปมองเขาทั้งน้ำตา

"ถ้าเธอยังอยู่กับฉัน ฉันจะให้ทุกอย่างเงินทองเท่าไหร่ก็ได้เท่าที่อยากได้น้องเธอจะได้เรียนต่อในโรงเรียนสตรีที่ไม่ต้องออกมาเจอพวกสก๊อยพวกนั้นแม่ของเธอจะมีคนรับใช้อยู่ที่บ้านดีๆไม่ต้องทำงานทำกับข้าวเองไม่ต้องดิ้นรนหาเงินเลี้ยงลูก ลองคิดดูดีๆนะถ้าน้ำหวานติดพวกสก๊อยแล้วติดยาขึ้นมาชีวิตของน้ำหวานจะเป็นยังไง" เมื่อน้ำหนาวกระพริบตาลงหยดน้ำใสๆไหลรินออกมาไม่ขาดสายเธอกำลังคิดในสิ่งที่พยัคฆ์พูดน้ำหนาวเป็นห่วงแม่และน้องมาก

"ฉันนับ 1-3 จะถอยกลับมาเพื่ออนาคตของน้องและความสะดวกสบายของแม่หรือว่าจะเห็นแก่ตัว"

"น้ำหนาวขอเลือกการเห็นแก่ตัว" เธอเลือกที่จะไม่ถอยหลังกลับไปขอความช่วยเหลือจากพยัคฆ์ จึงตัดสินใจเดินออกมาจากเขา

"แล้วสักวันเธอจะต้องกลับมาขอความช่วยเหลือจากฉันน้ำหนาว" สิ่งที่น้ำหนาวเลือกทำให้พยัคฆ์นั้นโกรธมากเขาขู่เธอสารพัดทั้งเรื่องครอบครัวและเรื่องน้องสาวแต่น้ำหนาวเธอเลือกที่จะเอาอิสระของตัวเองและเดินหนีเขาไป

น้ำหนาวโบกแท็กซี่และให้แท็กซี่มาส่งที่บ้านโดยที่เธอไม่มีเงินสักบาทเมื่อแท็กซี่จอดหน้าบ้านรปภ. ที่เฝ้าหน้าบ้านอยู่นั้นจึงวิ่งมาน้ำหนาวจึงเอ่ยขอยืมเงินเขาเพื่อจ่ายค่าแท็กซี่ก่อนที่จะเข้ามาในบ้าน

"แม่" แม่ของน้ำหนาวนั่งอยู่ที่โซฟารีบลุกขึ้นควบเมื่อเห็นเธอเดินเข้าไปเขากำลังร้องไห้อยู่คนเดียว

"เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ"

"น้ำหวานเก็บเสื้อผ้าออกไปแล้ว"

"แล้วน้ำหวานไปไหนแม่"

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"เอี๊ยด!!!

เสียงรถคันหนึ่งขับมาจอดที่หน้าบ้านจนเสียงดังได้ยินชัดน้ำหนาวและแม่หันไปมองก่อนที่จะรีบพากันเดินออกมา รปภ.หน้าบ้านนั้นเปิดประตูให้กับรถคันนั้นได้ขับเข้ามาอย่างง่ายดาย

"รถของคุณพยัคฆ์" แม่ของน้ำหนาวนั้นจำรถของพยัคฆ์ได้จึงเอ่ยพูดขึ้น

"คุณน้ำหนาว คือว่านายให้มาเอากุญแจบ้านและปิดบ้านหลังนี้ไม่ให้เปิดใช้อีก" ลูกน้องคนสนิทก้าวขาลงมาจากรถยืนก้มหน้าต่อหน้าน้ำหนาวและแม่ของเธอกำกึ่งกล้าๆกลัวๆที่จะพูดคำสั่งของเจ้านาย

"หมายความว่ายังไงน้ำหนาวหมายความว่าเขาไล่เราแล้วหรอลูก" น้ำหนาวได้เพียงแต่ยืนร้องไห้ไม่คิดว่าพยัคฆ์จะทำกับตัวเองจริงๆ

"กลับไปบอกกับเขานะคะน้ำหนาวกับแม่ขออยู่อีกแค่คืนเดียว"

"ไม่ได้ครับคุณน้ำหนาวคุณพยัคฆ์สั่งมาบอกว่าถ้าคืนนี้ไม่ออกจากบ้านของเขา เขาจะให้ลูกน้องเผาบ้านให้หมด"

"น้ำหนาวทำไมคุณพยัคฆ์เขาถึงใจร้ายกับพวกเราทั้งๆที่เขาเป็นคนใจดีมาโดยตลอดน้ำหนาวไปทำอะไรเขาหรือเปล่า" แม่ของน้ำหนาวนั้นจับแขนของลูกสาวเขย่าเอ่ยถามหาความจริงเพราะก่อนหน้านี้พยัคฆ์ดีกับแม่น้ำหนาวแล้วก็น้องสาวของน้ำหนาวมากให้ทุกอย่างแม้กระทั่งเงินทอง

"ฮึก! แม่ไปเก็บเสื้อผ้ากันเถอะค่ะเขาไม่ให้อยู่บ้านของเขาแล้วเราออกไปอยู่ที่อื่นกันน้ำหนาวจะทำงานหาเลี้ยงแม่กับน้องเอง" เธอต้องกล้ำกลืนน้ำตาพาแม่กลับขึ้นมาบนห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านของเขา

"แม่ไม่มีเงินเลยน้ำหวานเอาไปหมดน้ำหนาวมีเงินหรือเปล่า" ทั้งสองแม่ลูกเก็บเสื้อผ้าเดินลงมาด้านล่างผู้เป็นแม่นั้นเอ่ยถามลูกที่จะพาออกมาจากบ้านน้ำหนาวส่ายหน้าให้กับแม่ของตัวเอง

"แล้วเราจะไปนอนที่ไหนน้ำหนาว"

"น้ำหนาวไม่รู้เหมือนกันจ๊ะแต่เราต้องออกไปจากบ้านของเขา"

"แล้วถ้าน้ำหวานกลับมาน้ำหวานจะเจอเราไหม" หยดน้ำตาของผู้เป็นแม่นั้นไหลรินเป็นห่วงลูกสาวคนเล็กที่หนีออกจากบ้านและตัวเองกับลูกสาวคนโตยังถูกไล่ออกจากบ้านไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว

"พี่กวินคะน้ำหนาวขอร้องสักอย่างได้ไหมคะถ้าน้ำหวานกลับมาพี่กวินช่วยดูแลน้ำหวานด้วยนะ" น้ำหนาวรู้จักชื่อลูกน้องคนสนิทของพยัคฆ์เขาชื่อว่ากวินเธอนั้นยกมือไหว้ขอให้กวินนั้นช่วยดูน้ำหวาน

"คุณน้ำหนาวไปเถอะครับ อย่าพูดอะไรกับผมมากเพราะว่านายดูกล้องวงจรอยู่" ลูกน้องคนสนิทนั้นเอ่ยบอกกับน้ำหนาวพยัคฆ์นั่งมองกล้องวงจรที่บ้านหลังนี้ผ่านมือถือเห็นทุกอย่างและการกระทำของน้ำหนาวและแม่ที่กำลังเก็บกระเป๋าเดินออกจากบ้าน

"จำในสิ่งที่คุณทำกับฉันไว้ให้ดี ฮึก! ฉันขอสาปแช่งให้คนแบบคุณเจอคนที่รักมากที่สุดหักหลังและไม่มีความสุขตลอดไป" น้ำหนาวเงยขึ้นมองที่ข้างผนังมีกล้องวงจรปิดๆอยู่เอ่ยว่าพยัคฆ์ผ่านกล้องเพราะรู้ดีว่าพยัคฆ์นั้นกำลังมองตัวเองอยู่จากนั้นเธอจึงจับแขนของแม่ให้เดินออกมาจากบ้านของเขาโดยที่เดินไปตามฟุตบาทเรื่อยๆทั้งสองคนไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่บาทเดียว

"ฮื่อๆแม่คิดถึงน้ำหวานแม่กลัวน้องกลับมาจะไม่เจอแม่ขอนั่งรอน้องอยู่แถวๆนี้ได้ไหม" ผู้เป็นแม่นั้นกอดกระเป๋าด้วยสองแขนนั่งพับเพียบลงที่ข้างรั้วเขาไม่อยากไปเพราะกลัวลูกสาวคนเล็กจะกลับมาไม่เจอน้ำหนาวได้เพียงแต่มองแล้วยืนร้องไห้

"ฮึก! ทำไมน้ำหนาวต้องเจอแต่ความเจ็บปวดด้วย ถ้าน้ำหนาวตายไปตั้งแต่วันนั้นทุกอย่างคงจะดีกว่านี้" น้ำหนาวตัดสินใจปิดชีวิตตัวเองลงในวันนั้นเพราะรู้ว่าแม่กับน้องต้องสบายมีคุณเพลิงคอยส่งเสียให้เงินอยู่ตลอดเพื่อชดใช้ในสิ่งที่น้องสาวคุณเพลิงหรือว่าเพลงมีนานั้นทำกับน้ำหนาว