พรากรัก : EP 10 ใครมาทัก?

บทที่ 10     

"ขอโทษนะครับใช่น้ำหนาวหรือเปล่า" ชายหนุ่มวัยรุ่นอายุไม่ถึง 20 ปีเดินตรงเข้ามาหาน้ำหนาวที่นั่งอยู่เก้าอี้ถึงแม้ว่าจะมีลูกน้องเฝ้ามากมายแต่เขาไม่ได้รุมล้อมจนมองไม่เห็นน้ำหนาวที่นั่งอยู่

"ชาลี" น้ำหนาวดีดตัวลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ทันทีเอ่ยชื่อเรียกผู้ชายที่เดินตรงมาทัก เขารีบยิ้มกว้างขยับเดินเข้ามาหาน้ำหนาวแต่ต้องหยุดชะงักเมื่อลูกน้องของพยัคฆ์เข้ามาขวางไว้

"อย่าเข้ามานะชาลี"

"เกิดอะไรขึ้นน่ะทำไมน้ำหนาวถึงอยู่ในสภาพแบบนี้พวกเขาจับตัวน้ำหนาวมาหรอ"

"ไม่ใช่พวกเขาคือคนที่บ้านของน้ำหนาวเองเอาไว้เจอกันวันหลังนะชาลี" น้ำหนาวไม่อยากให้ชาลีเดือดร้อนเธอจึงรีบลุกและเดินมาที่รถกลัวว่าถ้าพยัคฆ์ออกมาจากห้องน้ำและเห็นจะทำให้ชาลีเดือดร้อน ชาลีคือเพื่อนผู้ชายที่มหาลัยและสนิทกับน้ำหนาว

"คุณน้ำหนาวทำถูกแล้วนะครับถ้าคุณพยัคฆ์ออกมาเห็นผู้ชายคนนั้นมีหวังถูกคุณพยัคฆ์ยิ-งไส้แตกแน่"

"น้ำหนาว" ชาลียังไม่ยอมหยุดเขาเดินตรงเข้ามาหารถของพยัคฆ์แต่ต้องถูกลูกน้องของพยัคฆ์นั้นขวางไว้ซึ่งพยัคฆ์เดินออกมาจากห้องน้ำพอดี

"มีอะไรกันวะ"

"ผมขอคุยกับน้ำหนาวหน่อยได้ไหมครับ" สายตาของพยัคฆ์ที่จ้องมองชาลีนั้นเริ่มไม่พอใจ

"มึงมีอะไรกับเมียกู"

"ผมไม่ได้มีอะไรกับน้ำหนาวผมเป็นเพียงแค่เพื่อนกันแต่ผมแค่อยากถามน้ำหนาวว่าเกิดอะไรขึ้น ไหนน้ำหวานกับแม่บอกว่าน้ำหนาวตายไปแล้ว"

"ถ้ามึงยังไม่อยากตายก็อย่ายุ่งกับน้ำหนาวถ้าน้ำหนาวตายแล้ว เธอก็คงไม่อยู่ที่นี่หรอกออกไปซะก่อนที่จะไม่มีชีวิตรอดเดินกลับไป" ชาลียอมเดินกลับสายตาของเขาที่มองลูกน้องของพยัคฆ์นั้นเริ่มหวาดกลัวจึงไม่กล้าที่จะดื้อดึงเจอน้ำหนาว

พยัคฆ์เริ่มหงุดหงิดเดินกลับขึ้นมาบนรถจ้องมองหน้าน้ำหนาวด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ซึ่งเธอรู้อยู่แล้วว่าเขาหงุดหงิดจึงไม่กล้าแม้แต่มองหน้าของเขา

"นั่งนิ่งเลยหรอผู้ชายมาหานี่"

"ชาลีเป็นเพื่อนที่มหาลัยค่ะเขาคงคิดว่าน้ำหนาวตายไปแบบที่ทุกคนกำลังคิดรวมทั้งแม่กับน้องสาวของน้ำหนาว"

"แล้วเจอมันหรือเปล่าเมื่อกี้นี้" น้ำหนาวพยักหน้าให้กับเขายอมรับความจริง

"เจอค่ะแต่เดินหนีมารอคุณอยู่บนรถ" เขาไม่ได้เผลอรอยยิ้มบ่งบอกมาทางใบหน้า แต่ก็ทำให้รู้ว่าพยัคฆ์นั้นโล่งใจที่น้ำหนาวเดินหนีผู้ชายคนนั้นมา

"แล้วทำไมไม่คุยกับมันล่ะเดินมาทำไม"

"น้ำหนาวไม่อยากเจ็บน้ำหนาวกลัว" เธอเงยมองหน้าเขา ด้วยแววตาที่มองเศร้าเต็มไปด้วยหยดน้ำใสๆเออล้น

"หิวไหม" เธอพยักหน้าให้กับเขาพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาหลังจากที่เธอกระพริบตาจึงทำให้เธอนั้นยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง

"เลิกร้องไห้ได้แล้วก่อนที่จะโมโห"

"น้ำหนาวไม่ได้อยากร้องไห้ แต่น้ำตามันไหลออกมาเอง"

"อย่าคิดนะว่าการที่ฉันพูดดีกับเธอคือการที่ฉันยกโทษให้กับเธอแล้วเธอยังคงเป็นคนผิดผิดทุกอย่างในสายตาของฉัน" น้ำหนาวไม่ได้โต้เถียงแต่เธอรู้สึกว่าพยัคฆ์นั้นเปลี่ยนกิริยาแม้กระทั่งคำพูดที่แทนตนเองจากกูเป็นฉัน

"น้ำหนาวอยากเห็นแม่กับน้ำหวาน" เธอกล้าๆกลัวๆที่จะจับแขนของพยัคฆ์แต่ก็ฝืนตนเองสู้มือของเธอที่เย็นเฉียบนั้นจับเข้าที่แขนของเขาสายตาอ้อนวอนมองคนใจร้ายให้สงสาร

"กลับจากชายแดนจะพาแวะหาแล้วกันทำตัวดีๆแล้วจะไม่เจ็บตัว" เธอยิ้มทั้งน้ำตาพยักหน้าให้กับเขาดีใจจนจับแขนของเขาเขย่า

"จริงๆนะคะ"

"อืม" สายตาของพยัคฆ์ก้มมองที่มือของน้ำหนาวจึงทำให้เธอนั้นรู้ตัวรีบดึงมือออกจากแขนของเขาและก้มหน้าลง

"น้ำหนาวขอโทษนะคะ" เธอไม่เพียงแต่เอ่ยคำขอโทษมือทั้งสองข้างยังพนมไหว้พยักด้วย

"กินของเซเว่นได้ใช่ไหมไม่มีเวลาไปจอดพากินอาหารที่ร้านหรอกมีธุระแล้วรีบมาก"

"น้ำหนาวกินได้ค่ะกินได้หมดเลย" ในแววตาของพยัคฆ์ที่มองเธอเหมือนกับแววตาที่เริ่มเอ็นดูและสงสารจนกระทั่งเขาสะบัดหน้าหันหนีใบหน้าน้อย

"นายครับอาหารและขนม" ประตูรถยนต์เปิดอีกครั้งลูกน้องคนสนิทได้ยื่นถุงของอาหารมากมายที่ซื้อมาจากเซเว่นให้กับเจ้านายหลังจากนั้นประตูรถปิดรถได้ขับเคลื่อนออกเขาหันมาหาน้ำหนาวและยื่นถุงของมากมายให้กับเธอได้เลือกกิน

"หิวขนาดนั้นเลยหรอ" พยัคฆ์นั่งมองน้ำหนาวที่กำลังหาของกินเธอเจอขนมปังเธอรีบฉีกและยัดใส่ปากเหมือนกับคนที่กำลังหิวโหย

"ค่ะคุณพยัคฆ์เอา อ้าว" น้ำหนาวยื่นขนมปังชวนพยัคฆ์กินด้วยและเธอไม่คิดว่าเขานั้นจะก้มลงมางับกินขนมปังที่มือของตนเองจริงๆ

"ยี๋น้ำลายเปื้อนมือน้ำหนาวหมดเลย" ทำเอาพยัคฆ์หัวเราะออกมาทั้งๆที่ตนเองกัดขนมปังเต็มปาก

"กวนตีu"