พรากรัก : EP 13 นอนกอดแม่

บทที่ 13                   

อาหารมากมายวางอยู่บนโต๊ะซึ่งเป็นฝีมือของแม่น้ำหนาวมีน้ำหนาวคอยช่วยอยู่ในครัวส่วนพยัคฆ์นั้นเคลียร์งานโดยที่มี notebook กับมือถือนั่งอยู่ด้านนอกกับลูกน้องคนสนิทปล่อยให้น้ำหนาวกับแม่ได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังส่วนน้ำหวานงอนตั้งแต่เจอน้ำหนาวก็ยังไม่ลงมาจากบนห้อง

แว๊นๆๆๆ จู่ๆเสียงรถมอเตอร์ไซค์ของเด็กแว๊นดังลั่นเต็มหน้าบ้าน สายตาของพยัคฆ์ที่หันไปมองนั้นไม่พอใจ เขาไม่ได้สั่งให้ลูกน้องไปจัดการแต่เขานั้นลุกขึ้นและเดินออกมาที่หน้าบ้านเอง

"พี่พยัคฆ์จะไปไหนคะ" พยัคฆ์หยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงของน้ำหวานเอ่ยเรียก เธอเดินออกมาจากในบ้านพร้อมกับแต่งตัววาบหวิวในทำนองเด็กสก๊อย

"ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ล่ะน้ำหวานแล้วจะไปไหน" สายตาของพยัคฆ์นั้นไม่พอใจในการแต่งตัวของน้ำหวาน

"เพื่อนของน้ำหวานมารับจะไปดื่มกันนิดหน่อยค่ะ"

"ใครอนุญาตให้เธอไป ขอแม่ของเธอแล้วหรอ" น้ำหวานส่ายหน้าให้กับพยัคฆ์

"ทำไมต้องขอล่ะคะน้ำหวานโตแล้วนะและก็โตพอที่จะทำอะไรก็ได้" น้ำหวานเดินก้าวขาเข้ามาหาพยัคฆ์จนตัวชิดกัน

"จะทำอะไรน้ำหวาน คนที่เขาโตกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอกและนั่นอะไรพวกเด็กแว๊นนั่นหรอเพื่อน ถ้าการเรียนมันไม่ได้ช่วยให้มีทัศนคติดีขึ้น ทำตัวเองให้ดีขึ้นก็เลิกเรียนเถอะ พี่กับน้องนี่นิสัยแตกต่างกันนะ" น้ำหวานหยุดชะงักก้าวถอยหลังหนีกำมือเข้าหากันทั้งสองข้างไม่พอใจในคำพูดของพยัคฆ์

"อะไรพี่น้ำหนาวก็ดีไปหมดเลยนะคะแม่ก็บอกว่าพี่น้ำหนาวดีอย่างนั้นอย่างนี้ขนาดตายไปแล้วก็ยังไม่เชื่อว่าพี่น้ำหนาวตายยังคงเฝ้ารออยู่ทุกวันส่วนพี่พยัคฆ์ก็ยังมาพูดว่าพี่น้ำหนาวดีใช่สิน้ำหวานมันไม่ดีนี่มันเป็นเด็กสก๊อย อย่างนั้นก็อย่าสนใจเลยค่ะน้ำหวานจะไปแว๊นกับเพื่อน"

"หยุดนะน้ำหวาน" น้ำหนาวเดินออกมาจากในบ้านเอ่ยห้ามน้องที่กำลังจะเดินออกไปหน้าบ้านหาพวกเด็กแว๊นที่จอดรอเป็นแถว

"มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง"

"สิทธิ์ที่เป็นพี่สาวของน้ำหวานไงทำไมถึงทำตัวแบบนี้"

"ทำตัวแบบนี้ยังไงหรอออกไปแว้นไม่ได้ออกไปหาผัวสักหน่อย วัยรุ่นใครๆเขาก็ทำกันอย่ามาพูดว่าตัวเองดีนะหลอกทุกคนว่าตาย แต่ไปหมกอยู่กับผู้ชาย"

"น้ำหวาน"

"จะเรียกอะไรนักหนาห้ะ! อย่ามาทำตัวดีต่อหน้าผู้ชายอย่ามาพูดดีทำให้น้องดูแย่เถอะน้ำหนาวเธอมันไม่ได้หวังดีกับน้องจริงๆหรอกทิ้งแม่กับน้องเพื่อไปมีชีวิตใหม่ หึ! แม่เขาอาจจะดูไม่ออกแต่น้ำหวานดูออก"

"มันจะไปกันใหญ่แล้วน้ำหนาวทำไมถึงว่าพี่ขนาดนี้แม่ไม่เคยสอนให้น้ำหนาวเป็นคนแบบนี้นะ" มาลีผู้เป็นแม่นั้นจ้องมองหน้าลูกสาวคนเล็ก

"พอตั้งแต่น้ำหนาวกลับมาน้ำหวานก็ไม่มีค่าสำหรับแม่เลยสินะคะอะไรน้ำหวานก็ผิดไปหมด หึ! อย่างนั้นก็เชิญอยู่กันให้สบายเถอะค่ะ" น้ำหวานหันหลังและเดินตรงไปที่หน้าบ้านอีกครั้งแต่ต้องหยุดชะงักอีกเช่นเคยเพราะว่าลูกน้องของพยัคฆ์นั้นขวางเอาไว้

"บอกให้ลูกน้องของพี่พยัคฆ์หลบน้ำหวานเดี๋ยวนี้นะคะน้ำหวานจะไปข้างนอก"

"ปล่อยน้ำหนาวไปเถอะคุณพยัคฆ์นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่น้ำหวานไปเที่ยวหรือว่าหนีออกจากบ้านหรอก แม่อยู่บ้านคนเดียวทุกวันกินข้าวคนเดียวน้ำหวานไม่เคยสนใจ" น้ำหวานหันมองหน้าผู้เป็นแม่แต่ก็ยังไม่สำนึกในคำพูดเมื่อลูกน้องของพยัคฆ์ถูกรับคำสั่งจากใบหน้าของเจ้านายที่พยักหน้าเขาจึงหลีกทางให้กับเธอนั้นได้เดินออกไปจากประตูรั้ว

แว๊นๆๆๆ พวกเด็กแว๊นที่กำลังเห่อนั้นเบิ้ลรถเสียงดังสะท้าน

ปังๆๆ เสียงปืนดังขึ้นจึงทำให้พวกนั้นรีบบิดออกไปรวมกระทั่งน้ำหวานที่ขึ้นรถไปกับพวกเขาด้วย

"ทำไมแม่ถึงปล่อยน้ำหวานออกไปเที่ยวดึกๆดื่นๆล่ะ"

"แม่ห้ามแล้วขวางแล้วแต่ก็มีเรื่องกันทุกครั้งน้ำหวานดื้อมากตั้งแต่น้ำหนาวออกจากบ้านไปและเข้าใจผิดว่าน้ำหนาวตายแม่ก็อยู่คนเดียวมาโดยตลอดจนกระทั่งมีคุณพยัคฆ์เข้ามาดูแลและพามาอยู่ที่บ้านหลังนี้แม่คิดว่าการที่น้ำหวานหนีพวกนั้นมาจะทำให้น้ำหวานเปลี่ยนเป็นคนละคนแต่เปล่าเลยน้ำหวานกลับเจอพวกใหม่ที่ยังคงวนเวียนอยู่กับพวกเด็กสก๊อยและที่สำคัญหนักขึ้นทุกวัน"

"ก็คงต้องปล่อยให้เธอไปเจอบทเรียนถึงจะกลับมาเป็นคนดี เข้าบ้านเถอะหิวข้าว" พยัคฆ์เดินกลับเข้ามาในบ้าน ก่อนน้ำหนาวจะพาแม่เดินเข้ามา

"เดี๋ยวฉันจะไปนอนบนรถเธอก็ขึ้นไปนอนกับแม่ของเธอเถอะเขาอยากอยู่กับเธอ" พยัคฆ์เดินมาหาน้ำหนาวบ้านหลังนี้มีเพียงแค่ 2 ห้องนอนเขาจึงจะกลับขึ้นมานอนบนรถและปล่อยให้น้ำหนาวไปนอนกับแม่บนห้องส่วนอีกห้องนั้นคือของน้ำหวาน

"คุณพยัคฆ์ขึ้นไปนอนที่ห้องก็ได้ค่ะเดี๋ยวน้าพาน้ำหนาวไปนอนที่ห้องของน้ำหวาน"

"ไม่เป็นอะไรครับผมนอนบนรถได้ คุณน้าอยู่กับน้ำหนาวเถอะเพราะว่าวันพรุ่งนี้น้ำหนาวจะต้องไปกับผมและก็ไม่รู้ว่าจะได้มาที่นี่อีกทีวันไหน"

"จริงๆไปนอนด้วยกัน 3 คนก็ได้นี่คะในห้องก็มีโซฟาไม่ต้องขึ้นไปนอนบนรถหรอกมันอันตรายนะขึ้นไปนอนด้วยกัน" น้ำหนาวเดินมาจับมือของพยัคฆ์ใช้คำพูดเสียงอ่อนหวานทำให้พยัคฆ์นั้นตกลงที่จะขึ้นไปนอนบนห้องด้วย

"คุณพยัคฆ์นอนที่เตียงก็ได้ค่ะเดี๋ยวน้ากับน้ำหวานนอนที่โซฟา"

"ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมนอนที่โซฟา"

"งื้อจุ๊บๆน้ำหนาวคิดถึงแม่ที่สุดเลยจ้ะ"

"แม่อยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทำไมน้ำตาถึงกลับมาเดินได้ล่ะ และทำไมน้ำหนาวถึงไปถอดรองเท้าที่สะพานแถมยังทิ้งรถเข็นไว้ที่นั่นทำให้แม่คิดว่าน้ำหนาวนั้นโดดลงไปแล้วแต่แม่ก็ยังเชื่อนะว่าน้ำหนาวยังมีชีวิตอยู่"

"ตอนนั้นน้ำหนาวหมดหนทางและคิดอะไรไม่ออก อย่างน้อยแม่ก็มีน้ำหวานอยู่ด้วยน้ำหนาวไม่อยากเป็นภาระให้กับแม่และน้องถึงแม้ว่าพวกเขาจะรับผิดชอบ แต่น้ำหนาวก็ไม่อยากเป็นภาระใครในวันนั้นน้ำหนาวตัดสินใจที่จะปิดชีวิตตัวเองลงจริงๆค่ะแต่โชคดีที่เจอพ่อเลี้ยง เขาช่วยชีวิตน้ำหนาวไว้แถมยังให้ชีวิตใหม่โดยการส่งน้ำหนาวไปรักษาที่ต่างประเทศจนน้ำหนาวกลับมาเดินได้"

"โชคดีจังลูกสาวของแม่แล้วพ่อเลี้ยงเขาเป็นใคร??

พยัคฆ์หันมองหน้าน้ำหนาวและน้ำหนาวก็หันไปมองหน้าพยัคฆ์พอดีก่อนที่จะหันกลับมายิ้มให้กับแม่ของตัวเอง

"พ่อเลี้ยงก็คือคุณพ่อที่แท้จริงของคุณพยัคฆ์ค่ะ"

"อ๋อ แม่เข้าใจแล้วว่าทำไมน้ำหนาวถึงอยู่กับคุณพยัคฆ์ อย่างนั้นน้ำหนาวต้องตอบแทนพ่อเลี้ยงกับคุณพยัคฆ์นะลูกเขามอบชีวิตใหม่ให้กับน้ำหนาวและมอบทุกอย่างให้กับแม่และน้องได้สะดวกสบาย" น้ำหนาวฝืนยิ้มให้กับแม่ของตนเองทำท่าทีเหมือนมีความสุขทั้งๆที่ในใจของเธอนั้นบอบช้ำภายใต้เป็นหมื่นล้านคำที่เธออยากจะระบายออกมาแต่ต้องเก็บไว้เพียงคนเดียวเธอไม่ได้อยู่กับเขาสุขสบายเธอถูกเขารังแกกระทำเจ็บปวด จนถึงขั้นเข้าโรงพยาบาล

"จ้ะเเม่ แม่จ๋านอนเถอะนะคะดึกแล้ว" น้ำหนาวล้มตัวนอนลงก่อนผู้เป็นแม่หลับอยู่ในอ้อมกอด ส่วนพยัคฆ์นั้นหันมองน้ำหนาวกับแม่นอนกอดกันจึงดึงผ้าห่มมาปกคลุมร่างกายตัวเองและเผลอหลับไป