พรากรัก : EP 15 เอาเมียผมคืนมา

บทที่ 15 

 ที่โรงแรมแห่งหนึ่งจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับบริษัทใหญ่ยักษ์ซึ่งบริษัทนี้คือของพ่อเลี้ยงที่ยังไม่ยอมยกให้พยัคฆ์ลูกชายของตนเอง

"คุณพยัคฆ์พาน้ำหนาวไปไหนหรอคะ" พยัคฆ์ให้น้ำหนาวนั้นแต่งชุดราตรีสีชมพูอ่อน และเขานั้นโอบกอดเอวของเธอเดินเข้ามาในงานสายตาของทุกคนต่างจ้องมองนักข่าวพากันถ่ายรูปมากมาย

"พามางานเลี้ยง" พยัคฆ์น้ำหนาวมาจากสถานีตำรวจเลยโดยที่ไม่ได้กลับบ้านให้ลูกน้องไปส่งแม่น้ำหวานและก็น้ำหวานที่บ้าน

"งานเลี้ยงใครหรอคะ"

"อยากรู้ก็มองนู่นสิ" พยัคฆ์ใช้สายตามองตรงไปที่บนเวทีให้กับน้ำหนาวได้มองตามน้ำหนาว เธอเผยรอยยิ้มกว้างเมื่อเห็นพ่อเลี้ยงเดินขึ้นไปบนเวทีและกล่าวขอบคุณแขกในงาน

"ดีใจขนาดนั้นเลยหรอ" พยัคฆ์มองน้ำหนาวด้วยความไม่พอใจที่เห็นน้ำหนาวฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นพ่อตัวเอง

"คุณพยัคฆ์คะคุณต้องดีใจนะนี่คือความสำเร็จของพ่อคุณ"

"เธอไม่รู้หรอกว่าชีวิตฉันเป็นยังไง" น้ำหนาวเอื้อมไปจับมือของพยัคฆ์กุมไว้แน่น ใช้สายตาจ้องมองเขาและฉีกยิ้มให้

"ต่อให้ชีวิตของเราเป็นยังไงถ้าเราเห็นผู้มีพระคุณของเรามีความสุขและประสบความสำเร็จเราควรดีใจนะคะ"

"โลกใบนี้มันไม่ได้ใจดีกับทุกคน"

"พยัคฆ์ลูก" น้ำเสียงของหญิงสาวผู้มีอายุพูดขึ้นจึงทำให้พยัคฆ์นั้นรีบหันกลับไปมองเขาสะบัดมือน้ำหนาวออกจากมือตัวเองและเดินไปโอบกอดผู้เป็นแม่

"คุณแม่"

"แม่มาแสดงความยินดีกับพ่อของพยัคฆ์์" แม่ของพยัคฆ์นั้นถือช่อดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่เดินเข้ามาก็ยิ่งเป็นจุดที่เขาจับจ้องมองมาและคิดว่าพ่อเลี้ยงกับแม่นั้นจะกลับมาคืนดีกันหรือเปล่าสสเค

"ผู้หญิงคนนี้" เมื่อแม่ของพยัคฆ์ละสายตาจากลูกชายจึงเห็นน้ำหนาว ใบหน้าของเธอเปลี่ยนทันทีหันกลับมามองหน้าพยัคฆ์ได้แววตาที่สงสัย

"หมายความว่ายังไงพยัคฆ์"

"ไม่มีอะไรหรอกครับคุณแม่เอาดอกไม้ไปให้คุณพ่อเถอะผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เมียน้อยของคุณพ่อผมรับรองได้" แววตาของผู้เป็นแม่นั้นยังดูไม่เชื่อลูกชายตัวเองจ้องมองน้ำหนาวแววตาของเธอนั้นดูดุร้ายดั่งกับเสือสาวที่จะขย้ำเหยื่อดูน่ากลัวและมีแต่ความเลวร้ายซ่อนอยู่ในแววตา น้ำหนาวรีบก้มหน้าลง

"เสียใจไหมล่ะที่แม่ของฉันมาหาพ่อเลี้ยง" น้ำหนาวส่ายหน้าให้กับพยัคฆ์เธอไม่เคยมีความคิดที่จะเอาพ่อเลี้ยงทำสามีเรื่องทั้งหมดมีแต่พยัคฆ์ที่เข้าใจน้ำหนาวผิดฝ่ายเดียวและไม่ยอมฟังเหตุผลไม่ยอมฟังความจริง

"ดีเพราะว่าถ้าเธอคิดไม่ดีต่อแม่ของฉัน..

"พอเถอะค่ะถ้าคุณแม่ของคุณกลับมาคืนดีกับพ่อเลี้ยงน้ำหนาวก็ดีใจด้วย เรื่องในครอบครัวของคุณน้ำหนาวแทบจะไม่รู้เลยด้วยซ้ำแต่จู่ๆน้ำหนาวกลายเป็นคนผิดทั้งๆที่พ่อเลี้ยงเป็นคนช่วยน้ำหนาวและทำให้น้ำหนาวกลับมาเดินได้ไม่ใช่เอาน้ำหนาวมาเป็นเมียน้อยอย่างที่คุณคิด"

"ฉันจะเชื่อได้ยังไงมันอาจจะเป็นข้ออ้างของเธอก็ได้"

"อย่างนั้นถ้าคุณแม่ของคุณคืนดีกับพ่อเลี้ยงคุณก็ต้องปล่อยน้ำหนาวไป"

"ไม่มีทางฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอ"

"ทำไมล่ะคะ" น้ำหนาวจ้องมองหน้าของพยัคฆ์ตาเขม่งเพื่อรอคำตอบว่าทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยทำให้พยัคฆ์นั้นหลบสายตาไม่ตอบคำถามของเธอ

"อะดื่มจะได้ไม่ต้องพูดมากและไม่ต้องถามว่าเธอจะหลุดพ้นจากฉันเมื่อไหร่เพราะไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยเธอไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น" พยัคฆ์ยื่นแก้วไวน์ให้กับน้ำหนาวเธอนั้นรับมาและกระดกดื่มจนหมดแก้วซึ่งน้ำหนาวไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนแต่เขาอยากประชดพยัคฆ์เลยกลั้นใจและดื่ม

"ขออีกแก้วค่ะ" เขาไม่ขัดในสิ่งที่เธอขอจึงหยิบแก้วไว้แก้วใหม่ยื่นให้กับน้ำหนาวเธอก็กระดกดื่มจนหมดอีกเป็นครั้งที่ 2

"ขออีกค่ะ"

"ดื่มประชดฉันหรอ" พยัคฆ์มองหน้าน้ำหนาวพร้อมกับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แถมยังจิบไวน์เบาๆในแก้วของตัวเอง

"ถ้าดื่มไม่หมดเดี๋ยวน้ำหนาวดื่มให้ค่ะ" น้ำหนาวดึงแก้วไวน์ในมือของพยัคฆ์นั้นไปกระดกดื่มจนหมดและนี่คือแก้วที่ 3 ใบหน้าของน้ำหนาวเริ่มเปลี่ยนสี จากหน้าเขาอมชมพูกลายเป็นสีแดงที่โดดเด่นขึ้นเรื่อยๆแววตาของเธอนั้นเคลิบเคลิ้มหยาดเยิ้มดั่งคนเมา

"อุ้ย" เธอคงคาดไม่ถึงว่าฤทธิ์แอลกอฮอล์ของไวน์นั้นมาหักทำเอาเธอเมาได้เพียงใน 3 แก้วน้ำหนาวใช้มือจับหัวของตนเองรู้สึกว่าโลกกำลังหมุนค่ะของเธอเริ่มอ่อนแรงจึงทำให้พยัคฆ์นั้นเข้าประครองไว้

"ม่ายไหว"

"กล้าดีมากไม่ได้สามีของฉันก็มายุ่งกับลูกชายของฉันหรอ" พรึ่บ! น้ำหนาวถูกแม่พยัคฆ์นั้นผลักให้ออกจากลูกชายของตนเองจนน้ำหนาวเสียหลักล้มลงกับพื้นด้วยความที่เธอเมาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะตั้งหลักและยังล้มลง พยัคฆ์เตรียมที่จะก้มลงไปจับน้ำหนาวแต่ถูกแม่ของเขานั้นดึงแขนไว้

"ถ่ายเลยค่ะ ทุกคนฟังไว้นะว่าเด็กผู้หญิงคนนี้มันร่าน! มันคิดจะแย่งสามีของฉันแต่พอมันแย่งสามีของฉันไม่ได้มันก็จะจับลูกชายฉัน" พ่อเลี้ยงรีบเดินตรงมานั่งยองๆลงข้างน้ำหนาวพร้อมกับเสื้อคลุมที่คลุมให้กับน้ำหนาวก่อนที่จะประคองขึ้น

"อย่าพูดพล่อยๆที่นี่มันงานของฉันถ้าอยากกลับไปอยู่ด้วยกันก็แก้ข่าวซะ" พ่อเลี้ยงเลือกที่จะให้แม่ของพยัคฆ์นั้นกลับไปอยู่ที่บ้านก่อนที่เขาจะประคองน้ำหนาวและเดินออกไป

"หมายความว่าแม่จะได้กลับเข้าไปอยู่ในบ้านอย่างนั้นหรอพยัคฆ์" สายตาของแม่พยัคฆ์นั้นเบิกขึ้นกว้างเผยรอยยิ้มออกมาต่อหน้าผู้คนมากมาย

"สรุปผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียน้อยหรือว่าเป็นลูกสะใภ้กันแน่คะ"

"เป็นลูกสะใภ้ค่ะเรื่องเมื่อสักครู่นี้ฉันแค่แกล้งหยอกลูกสะใภ้กับสามีเล่นเท่านั้นเองพอดีว่าเราทั้งสองคนเพิ่งกลับมาคืนดีกันและกำลังจะกลับไปอยู่ด้วยกันไม่มีอะไรนะคะขอตัวก่อน" เธอแก้หน้าไปน้ำขุ่นๆก่อนที่จะรีบเดินออกมาข้างนอก

"พยัคฆ์จะไปไหน"

"ผมจะไปเอาน้ำหนาวที่คุณพ่อ" พยัคฆ์รีบวิ่งตรงไปที่รถของพ่อเลี้ยงส่วนแม่ของพยัคฆ์ได้เพียงแต่ยืนยิ้มด้วยมุมปาก

"ของทุกอย่างสมบัติทุกชิ้นจะต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น" เธอยืนกอดอกมองพยัคฆ์วิ่งตามพ่อของตนเอง