พรากรัก : EP 11 หวง

บทที่ 11

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงทำเอาคนตัวเล็กที่ยังคงป่วยนั้นนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาคนที่ขึ้นชื่อว่าผู้ชายใจร้ายกระทำย่ำยีเธอเพราะคิดว่าเธอนั้นคือเมียน้อยของพ่อตัวเอง

"กูควรทำยังไง" เขาก้มมองน้ำหนาวที่นอนหลับอยู่ในอ้อมอกของตัวเองใช้นิ้วเขี่ยลูบไล้ตามผิวหน้าของเธอ

ครืด!!! ในขณะที่พยัคฆ์กำลังจ้องมองน้ำหนาวและหลงไหลในความสวยของเธอนั้นเสียงมือถือของพยัคฆ์ดังขึ้นเข้ามาขัดจังหวะ เขาก้มมองหน้าจอมือถือของตนเองที่โชว์ขึ้นเป็นเบอร์ของพ่อเลี้ยง

"เป็นห่วงน้ำหนาวขนาดโทรมาหาผมเลยหรอครับคุณพ่อ ร้อยวันพันปีคุณพ่อไม่เคยโทรมา" ประโยคแรกพยัคฆ์พูดแขวะพ่อของตนเองก่อนทันทีที่เขากดรับสาย

"คืนหนูน้ำหนาวมาให้กับฉันเดี๋ยวนี้"

"ทำไมหรอครับทำไมผมจะต้องคืนผู้หญิงคนนี้ด้วยคุณพ่อหวงเธอขนาดนั้นเลยหรออย่างนั้นผมจะบอกคุณพ่อให้นะว่าเธอไม่ใช่เมียของคุณพ่อแล้วเพราะว่าผมเoาเธอก่อนคุณพ่อ"

"เลวแกนี่มันเลวเหมือนแม่ของแกไม่มีผิด หนูน้ำหนาวเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วยถ้าแกจะแก้แค้นหรือว่าโกรธเกลียดฉันแกก็มาทำกับฉันไม่ใช่ทำกับหนูน้ำหนาว"

"หึ!แค่ผมฟังในคำพูดของคุณพ่อผมก็รู้แล้วว่าคุณพ่อเป็นห่วงผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหน ดีมันจะสนุกกว่านี้ยิ่งคุณพ่อหวงเธอผมยิ่งกระทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นกว่าเดิม"

"พยัคฆ์"

"กลัวจำชื่อลูกชายไม่ได้หรอครับ ถ้าคุณพ่ออยากให้ผมปล่อยน้ำหนาวไปคุณพ่อก็ต้องคืนดีกับคุณแม่และให้คุณแม่กลับเข้าไปอยู่ในบ้านเหมือนเดิมทำได้ไหมล่ะ" พยัคฆ์ยื่นข้อเสนอให้กับพ่อของตัวเองเพราะว่าอยากให้แม่นั้นกลับเข้าไปอยู่ในบ้าน

"แม่ของแกเล่นชู้จนฉันจับได้แกยังเข้าข้างแม่ของแกอยู่อย่างนั้นหรอ หึ! ฉันเลี้ยงแกมาให้ฉลาดไม่ใช่ให้โง่"

"แม่ของผมไม่เคยเล่นชู้คุณต่างหากที่มีผู้หญิงไปทั่วเเละยังทำทุกวิถีทางเพื่อให้คุณแม่ผิดและไล่คุณแม่ออกจากบ้าน"

"แม่ของแกคงเป่าหูแกแบบนั้นสินะ จำไว้นะพยัคฆ์แม่ของแกมันเป็นผู้หญิงแพศยาและมันก็ไม่ได้รักแกอย่างที่คิดแกกำลังตกเป็นเครื่องมือของแม่แกอยู่ตาสว่างสักที"

"คุณไม่ต้องมาเป่าหูผม คุณแม่ไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอนมีแต่คุณพ่อนั่นแหละที่ทำให้ครอบครัวแตกแยก วันไหนที่คุณพ่อพร้อมรับคุณแม่เข้าไปในบ้านวันนั้นผมจะปล่อยน้ำหนาวให้เป็นอิสระ"

"ระวังไว้นะพยัคฆ์อย่าเล่นกับความรู้สึกเพราะมันจะนำพาสู่ความรักและความรักนั้นมันจะนำพาสู่ความตาe

พ่อเลี้ยงพูดจบประโยคสุดท้ายเขานั้นตัดสายทิ้งทันที ไม่ปล่อยให้พยัคฆ์นั้นพูดต่อ

"โถ่เว้ย"!!! เมื่อพ่อของเขาตัดสายหนีพยัคฆ์ทำได้เพียงแต่ใช้อารมณ์ขว้างโทรศัพท์เข้าที่ข้างรถด้วยความไม่พอใจแถมยังร้องเสียงดังจนทำให้น้ำหนาวสะดุ้งตื่น

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"นอนเถอะ" เขายกแขนมาโอบกอดเธอกระชับกอดแน่นบอกให้กับน้ำหนาวนั้นนอน หลังจากที่เวลาผ่านไปรถได้ขับเคลื่อนมาจอดที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งเป็นบ้านไม้ทรงไทยหลังใหญ่ และในตอนนี้ก็เริ่มจะสว่างแล้ว

"น้ำหนาว" ตลอดระยะทางพยัคฆ์ไม่เคยหลับต่อให้ลูกน้องเป็นคนขับรถก็ตามพยัคฆ์จะนั่งมองทางอยู่ตลอดหรือไม่ก็เคลียร์งานในมือถือของตนเองแต่ในตอนนี้มือถือนั้นยังคงอยู่ซอกรถไม่ได้เอาออกเพราะว่าเขาขว้าง

"อื้อ" เขาเอยปลุกเธออยู่หลายครั้งแต่เหมือนว่าน้ำหนาวนั้นกำลังเคลิบเคลิ้มกับการนอน และร่างกายของเธอยังคงอ่อนเพลียพยัคฆ์จึงตัดสินใจอุ้มเธอออกมาจากรถและเดินเข้าไปในบ้าน

"กูขอเวลานอน 3 ชั่วโมง ก่อน 10:00 น เราค่อยออกเดินทาง" ลูกน้องคนสนิทได้เดินเข้ามาใกล้เจ้านายในขณะที่เจ้านายของเขานั้นอุ้มผู้หญิงอยู่พยัคฆ์เอียงคอเล็กน้อยหันกลับไปสั่งลูกน้อง และเขาก็อุ้มน้ำหนาวขึ้นมายังชั้น 2 เพื่อที่เข้าห้องนอน

"ตัวเล็กแค่นี้ทำไมหนักจังวะ" เมื่อพยัคฆ์วางน้ำหนาวลงบนที่นอนแล้วเขาทำท่าทีเหมือนกับคนที่เมื่อยบ่นพึมพำว่าเธอนั้นตัวหนัก

"เธอจะต้องอยู่กับฉันน้ำหนาว" สายตาของพยัคฆ์จ้องมองน้ำหนาวเอ่ยพูดในขณะที่ร่างเล็กนั้นหลับอยู่ใบหน้าของเขาขยับเข้าใกล้ใบหน้าของเธอที่นอนหลับตาพริ้มประกบจูบหอมลงที่แก้มขาวอวบอิ่มอมชมพู

มือของน้ำหนาวคว้าโอบกอดพยัคฆ์ดึงตัวเขาจนทำให้พยัคฆ์นั้นเสียหลักล้มทับน้ำหนาวอยู่บนที่นอน

"เด็กบ้าละเมออะไรวะเนี่ยเดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวหรอก แข็งรอแล้วนะเว้ย" ความเป็นชายของเขาตื่นตัวเมื่อได้สัมผัสใกล้ๆเนื้อแนบเนื้อกับน้ำหนาว

"นอนๆลูกนอน" เขาล้มตัวนอนด้านข้างของเธอพร้อมกับดึงให้น้ำหนาวนั้นเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนก่อนที่จะหลับตาลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยหลังจากการเดินทางมาหลายชั่วโมง