ตอนที่ 5: คู่ปรับเก่า

'ลีซอ' ทำงานในไร่กาแฟและไร่ฝ้ายของตระกูล "ภูมิสวรรค์' ที่ครั้งหนึ่งอดีตเคยรุ่งโรจน์มาแล้ว แต่เมื่อเสื่อมคนสืบทอด ลีซอก็ยังไม่เคยคิดละทิ้งบ้านหลังนี้ไปไหน ยังคงยืนหยัดอยู่เคียงข้างคอยช่วยเหลือสะวันนามาโดยตลอด

"ขอโทษด้วยนะลีซอ..."

สีหน้าของบริพัตรดูเก้อ ๆ เมื่อมองสบตากับเจ้าของชื่อ

"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสบประมาทความสามารถของลีซอหรอก" บริพัตรขอโทษเสียงอ่อย "เป็นเพราะฉันห่วงความไม่ปลอดภัยของสะวันนาที่ยังยืนกรานจะอยู่ที่นี่..."

"ก็มันเป็นบ้านเกิดเมืองนอนฉัน"สะวันมาแย้ง

"ที่นี่..ก็ควจะอยู่ดูแลมันบ้างไม่เหมือนคนอื่น ๆ..."

"คนอื่น ๆ เขาก็รู้...แต่ทุกอย่างมันย่อมมีการเปลี่ยนแปลงสะวันนา" บริพัฒน์เน้นคำตอบ "ถ้าเธอตัดสินใจอพยพไปจากที่นี่เมื่อไหร่ เธอก็จะมีชีวิตอยู่อย่างสบายใจและปลอดภัยมากกว่านี้..."สะวันนายังไม่ยอมลดปืนในมือลงง่าย ๆ

"พี่คิดว่าฉันควรจะไปอยู่กับใครได้ล่ะ.."

"ไปอยู่กับฉัน หรือไปอยู่กับแม่ของเธอก็ได้"

"อยู่กับแม่นะเรอะ ไม่!"

สะวันนาทำเสียงสูงเชิดปลายคางขึ้นทำให้ลดูปลายจมูกโด่งขึ้นเชิดสูงขึ้นอย่างคนมีทิฐิมานะและความดื้อรั้นอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันไม่อยากจะโดนแม่จับคู่ให้แต่งานกับเจ้าหนุ่มร้านขายของนั่น ฉันหนีรอดมาได้ตั้งแต่อายุสิบเจ็ดก็บุญแล้วนะ..."

"ฟังนะสะวัน....."

ใบหน้าของบริพัตรค่อนข้างเครียด ไม่ต่างไปจากใบหน้าของสะวันนา ในขณะที่ ลีซอ ยืนฟังสองพี่น้องเถียงกันอย่างเงียบ ๆ เพราะเขาเห็นมาแต่ยังเด็กแล้วว่าเมื่อสองพี่น้องสองคนนี้เจอกันจะต้องปะทะคารมที่ไม่เคยอมลงให้กันเสียก่อน

แหละ..ส่วนมากผู้ที่จะยอมก็ต้องเป็นฝ่ายพี่ชาย เนื่องจากสะวันนาไม่มีทางยอมใครง่าย ๆ แม้แต่แม่ของเธอเองก็เถอะ...ก็เพราะเหตุผลของผู้เป็นแม่ที่เพียงต้องการให้เธอเข้ากับสังคมเมืองได้ ให้เธอกล้าเชิดหน้าเข้าหาคนเมืองเข้ากับทุกชนชั้นได้เหมือนที่แม่เธอเคยทำมาก่อน....  แต่นั่นไม่ใช่ตัวตนของสะวันนา เธอไม่ต้องการความวุ่นวายและสังคมอันปลอมปลอมที่ต้องปั้นหน้าชูคอ ปะทะกับความวุ่นวายไม่รู้จักจบ แม้ว่าผู้เป็นญาติผู้พี่อย่างบริพัตรพยายามอธิบายถึงจุดประสงค์ที่ทุกคนอยากให้หญิงสาวเข้าเมืองเพื่อความปลอดภัยเท่านั้นไม่ใช่เป็นเหตุผลที่สะวันนาคิดว่าจะถูกจับแต่งงานหรือแม่จะหาคู่ครองให้ แต่เธอก็ยังปฏิเสธแบบหัวชนฝา

"พี่แน่ใจเหลือเกินนะ"

สะวันมากัดฟันกรอดตาเป็นประกายกล้าปากกำลังจะอ้าขึ้นเพื่อค้านคำพูดบริพัตรแต่ชายหนุ่มแทรกขึ้นก่อน

"ใช่!..แม่เธอไม่ได้แต่งงานอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมของคนบ้านเรา และถูกชาวบ้านนินทาเหยียดหยามมาสารพัด แต่นั่นมันนานมาแล้ว จนเดี๋ยวนี้ไม่มีไม่มีใครสนใจนั้นนั้นเลย เขาลืมกันหมดแล้ว แม่เธฮก็เข้ากับทุกคนได้สบายๆไม่มีปมอะไรทั้งสิ้น แถมบอกกับทุกคนอย่างหน้าชื่นตาบานว่าเธอคือลูกสาวคนเดียวอย่างเปิดเผยไม่มีปิดบังอะไรแล้ว บอกด้วยความภูมิใจเสียด้วยซ้ำ"

"ฉันรู้" แทบจะเป็นเสียงกรีดร้องด้วยซ้ำที่แทรกขึ้น"แต่ทุกคนก็ยังมองฉันว่าเป็นลูกผู้หญิงที่นอนกับผู้ชายมียศอย่างคนใจง่าย.."

เสียงของสะวันนาสะท้านน้อย ๆ เหมือนคนพูดพยายามกลั้นสะอื้นเอาไว้อย่างเต็มที่

"ชาวบ้านเขาจะว่ายังไงผู้หญิงพี่เธอกำลังว่าอยู่นี่ก็เป็นแม่ที่ห่วงใยเธอนะสะวัน..."

"ฉันยอมรับตรงนั้นเหมือนกัน แต่ฉันจะไม่ยอมรับสังคมอันมีแต่ความสอพลอเข้าใส่กันหรอก ฉันอยู่ของฉันอย่างนี้ดีแล้ว "

"เอาละ ๆ..."ชายหนุ่มยกมือขึ้นห้ามทำหน้าเช็ง

"เราจะเข้าไปคุยกันข้างใน แล้วก็วางปืนบ้านั่นลงซะก่อนที่จะเสียใจกันไปตลอดชีวิตถ้ามันเกิดลั่นโป้งป้างขึ้นมาจริง ๆ.."

"มันจะลั่นก็ต่อเมื่อฉันต้องเป็นคนลั่นไกปืน และนั่นคือพี่บังคับฉัน"

สะวันนายิ้มอย่างคนที่มีชั้นเชิงถือไพ่เหนือกว่า ซึ่งชายหนุ่มยิ้มตอบ

"แน่นอน...แต่ตอนนี้วางปืนได้รึยัง ฉันเมื่อยอยากจะนั่งเต็มที"

ในที่สุดสะวันมาก็วางปืนลงแล้วเชิญชวนเขาเข้าบ้านด้วยการเดินนำหน้าไปก่อนปิดท้ายด้วยสีซอ หญิงสาวบอกลีซอหาหาอาหารมาเลี้ยงญาติหนุ่มคนเดียวที่เหลืออยู่

"พี่ต้องการให้ฉันไปทำงานที่บ่อนของพี่งั้นเรอะ"

"ไม่! ฉันจะไม่ยอมให้เธอไปทำงานที่นั่นเด็ดขาด"

"แล้วพี่จะให้ฉันหาเงินมาเลี้ยงตัวเองยังไง เป็นผู้หญิงทำงานบ้าน หรือเป็นของเล่นให้พวกผู้ชายรวย ๆ หรือจะเป็นผู้หญิงขายตัวดีล่ะ" หญิงสาวทำน้ำเสียงและสีหน้าใส่กับอารมณ์ขณะพูด

บริพัตรทำหน้าตึงมองสบตาหญิงสาวผู้มีศักดิ์เป็นน้องสาวอย่างตำหนิ ก่อนจะเข่นเขี้ยวเข้าใส่ด้วยเสียงลอดไรฟัน

"พี่รู้มั้ย มันน่าจะมีใครสักคนบีบคอสวย ๆ ของเธอตั้งแต่เกิดแล้วนะ เป็นผู้หญิงที่ชวนโมโหที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบเห็นมา"

หญิงสาวถึงกับแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจที่ทำให้เขาหัวเสียได้ ซึ่งก็ทำให้ญาติหนุ่มยิ้มออกมาแทนสีหนักที่เคร่งเครียดเมื่อครู่นี้ได้ กระทั่งลีซอยกอาหารมาตั้งนั้นเหละ..ทั้งสองจึงจึงพักเรื่องเถียงขัดใจกันมาได้ชั่วขณะหนึ่ง

หลังอาหารมื้อนั้นสงครามปากก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง เมื่อชายหนุ่มยังไม่ลดละเรื่องที่จะเกลี้ยกล่อมให้ญาติสาวผู้น้องเดินทางออกจากที่นี่และเอ่ยไปถึงผู้เป็นพ่อที่สะวันมักจะบอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบ ปล่อยให้แม่และเธอต้องเผชิญชะตากรรมมาโดยตลอด เมื่อเขามาไข่ทิ้งไว้แล้วก็ไป แม่เที่ยวบอกกับใครต่อใครว่า...ได้จดทะเบียนสมรสกับเขาแล้วถึงแม้ไม่มีงานแต่งงานให้เป็นสักชีพยานก็ตาม และด้วยเพราะว่าเขามีงานเยอะติดราชการ จึงไม่ค่อยได้มาดูแลครอบครัวนัก ชาวบ้านก็เชื่อ

...เชื่อเฉพาะต่อหน้าแม่นะสิ!

ทั้งที่จริงแล้วพอลับหลังแม่ พวกเขาต่างก็นินทาว่าแม่ต่าง ๆ นานา ว่ากันยกใหญ่สำหรับตัวของสะวันนานะหรือ....ไม่เชื่อหรอก รู้อยู่เต็มอกว่าพ่อหลอกแม่ ไม่มีอะไรมารับรองชีวิตแม่รวมทั้งตัวของเธอด้วย ถึงกระนั้นแม่ก็ยังรักและบูชาพ่ออยู่ไม่เคยเสื่อมคลาย ข่าวการตายของพ่อเมื่อหลายสิบปีนั่นก็อีก ที่แม่ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ร่ำไห้รำพึงรำพันว่าพ่อเป็นคนดีจารนัยเรื่องโน้นเรื่องนี้เกี่ยวกับพ่อให้เธอฟังสารพัด แต่สิ่งที่เธอเคยได้ยินคนเขาพูดมาไม่เหมือนที่แม่พร่ำพรรณนาเลยสักนิด บางคนก็ว่าพ่อของเธอเป็นนายทหารที่ใช้ไม่ได้ ขี้โกง และใช้อำนาจหน้าที่ทางการงานหากินแบบทุจริตมันเลยทำให้หญิงสาวสับสน...

ขณะที่กำลังถกเถียงกันอยู่นั่นเอง เสียงกระดิ่งก็ดังขึ้นครั้งหนึ่ง สะวันนาจ้องมองบริพัตรเขม็งร่างกายทุกส่วนของหญิงสาวเขม็งเกรียวตึงขึ้นเตรียมพร้อม

"กริ๊ง "เมื่อมันดังขึ้นครั้งที่สอง ใบหน้าของเธอซีดเผือด ก่อนที่จะละจากใบหน้าของญาติผู้พี่มองตรงไปยังกระดิ่งสีเงิน เหมือนจะคอยฟังว่ามันจะดังอีกหรือเปล่า...

"นั่นมันอะไรน่ะ..."

บริพัตรถามเสียงหลง สัญชาตญาณทำให้เขากุมปืนสั้นที่พกติดตัวอยู่ตลอดเวลาทันที ขณะที่สะวันนาเบือนสายตาจากกระดิ่งหันไปคว้าปืนยาวและควานหากระบอกที่สองที่ซ่อนอยู่หลังเคาน์เตอร์ โดยโยนส่งให้บริพัตรพร้อมกับพูดเสียงเร่งร้อน

"กระดิ่งนั้นคือสัญญาณของเรา”

""สัญญาณอะไรกัน"

เขาถามกลับมาละล่ำละลัก พลางรับปืนยาวก่อนจะแนบตัวติดชิดข้างฝา ตั้งลำปืน

"ตอนนี้ลีซอกำลังลำบาก เขากำลังลำบากมาก ๆ ด้วย"

"จากเสียงกระดิ่งนี้นะ"

"ใช่!....เราติดกระดิ่งไว้ทุกจุดรอบบ้านแล้วโยงเชือกเอาไว้..."

หญิงสาวตอบคำถามเขากลับไปอย่างรีบร้อน

"เสียงดังครั้งแรกหมายความว่า..อาจจะมีอะไรเกิดขึ้น ครั้งที่สองหมายความว่า..คนที่กำลังอาจจะก่อปัญหากำลังใกล้เข้ามา และครั้งที่สามมันใกล้มากหรืออาจจะถึงตัวคนสั่นกระดิ่งแล้ว ให้เราเตรียมพร้อม...ถ้าลีซอไม่ได้รับบาดเจ็บเสียก่อน ก็จะ..."

"เจ้าบ้ามัด ลัมชี มันกลับมาอีกใช่มั้ย" บริพัตรลากเสียงเย็น

"พี่ฉลาดขึ้นกว่าที่ฉันเคยรู้จักอีกนะ"หญิงสาวส่งเสียงกระเซ้า

"นี่มันไม่ใช่เวลาจะมาพูดเล่นนะ สะวัน..!"

เสียงกุกกักดังมาจากทางระหว่างรอยต่อครัวกับภายในห้องโถงของตัวบ้าน ทำให้ทั้งสองหันมาสบตากันอย่างเคร่งเครียด แล้วชายหนุ่มก็ฉากตัวหลบเข้าไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่หญิงสาวซ่อนตัวอยู่หลังเคาน์เตอร์ และมีปืนไว้ข้างกายพร้อมที่จะฉวยมันออกมาทันที

มัด ลัมซี ผลักร่างของลีซอพรวดเข้ามาทางประตูอย่างแรง ใบหน้าของลีซอบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากแขนขวาที่ถูกบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจากแขนขวาที่ถูกปิดไปไพล่ไว้ด้านหลัง เลยไหล่ของลีซอไปนั่นเอง

สะวันนาเห็นใบหน้าของเจ้ามัด ลัมชี มันเปิดรอยยิ้มกร่างบนใบหน้าอันหยาบกร้าน ดวงตาสีเข้มกับใบหน้ากร้าว ดูจะเข้ากับร่างสูงใหญ่และเต็มไปด้วยมัดกล้าม มีหรือที่ลีซอจะต้านไหวเมื่อเทียบกับรูปร่างและแรงปะทะแล้ว ทั้งรูปร่างและอายุ มัดได้ปรียบทั้งสิ้น แต่รูปร่างมหึมาของมันก็คงจะไม่เคยถูกน้ำสบู่ชะล้างมาเลยเป็นเวลานาน ก็กิตติศัพท์ของโจรโฉค มัด ลัมซี ที่ใคร ๆ ต่างก็ทราบดี คือการที่มันมักจะมีเรี่องฆ่าฟันกับใครก็ได้เพียงแค่ใครคนนั้นอาจสร้างความหงุดหงิดให้

มัด ลัมซี เข้าคุกมานับครั้งไม่ถ้วน และครั้งหลัง ๆ ที่ผ่านมามันไม่ยอมให้ทางการได้จับตัวได้เลย เพราะความฉกรรจ์และความบ้าบิ่นที่กร้านมากขึ้นตามประสบการณ์ความชั่วร้ายที่เพิ่มพูนมันจึงกลายเป็นฆาตรกรโหดเลื่องชื่อ

"แปลกใจที่พบกันเร็วไปหน่อยใช่ไหมสะวันนา ฮะ ฮะ ฮ่า.."

ริมฝีปากหนาของมันแสยะยิ้มอย่างสะใจพร้อมเสียงหัวเราะเยอะเย้ยหยัน

โปนๆของมัดจ้องมาที่เนินอกตึงของหญิงสาวมากกว่าที่จะจ้องมองใบหน้านวล ขณะที่สะวันนาหรี่ตาเอนตัวมาพิงเคาน์เตอร์ไว้ อุ่นใจหน่อยที่มีปืนและมีบริพัตรอยู่ไม่ไกลนัก เธอจึงไม่มีอาการตกใจกลัวแม้แต่นิดเดียว เลื่อนนิ้วเรียวไปแตะปืนขณะที่สบตากับลีซอ แต่มัดกลับยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้น

"เธอคิดว่าคราวก่อนเธอชนะฉันได้...คราวนี้ก็จะชนะงั้นรึ สะวันนา"

"ทำไมแกไม่ปล่อยลีซอก่อนละ" หญิงสาวพูดเสียงเรียบหยั่งเชิง

"แล้วเราค่อยมาคุยกัน"

"ฉันไม่โง่ขนาดนั้นหรอกคนสวย "มัดพูดเสียงเยาะขึ้นจมูก"ถ้าฉันปล่อย เธอก็ต้องยิงฉันด้วยปืนยาวที่ซ่อนไว้แน่ คิดว่าไม่รู้ทันวิธีของเธอเมื่อครั้งก่อนรึไง"

ดวงตาของมัดขยับตรงมาที่ใบหน้าของหญิงสาวและทรวงอกอวบของเธออย่างเร่าร้อนแววหื่นกระหายปรากฎเด่นชัด ทำให้ริมฝีปากของสะวันนาแห้งผาก