ตอนที่ 6 : มวยคนละชั้น

"สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้ก็คือ"มัดแสยะริมฝึกปาก "..เอาปืนปืนที่ซ่อนไว้ออกมาวางซะ...แล้วเดินมาข้างหน้า "

"แล้วถ้าไม่ทำตามละ"สะวันนาหยั่งเชิงอีก

"ถ้าไม่ทำตามนะเหรอ..."

มัดหรี่ตาอย่างถือไฟเหนือกว่า ก่อนจะเค้นเสียงคล้ายคำรามออกมา

"เห็นจะต้องเชือดคอไอ้กะเหรี่ยงเฒ่านี่!"

สะวันนาโกรธจัดแววตาประกายกร้าวแต่ก็ยังพอมีกำลังใจถามกลับไปเสียงเครียดเพื่อต่อเวลา

"แล้วไงอีก"มัดใช้สายตาลวนลามหญิงสาวอย่างกักขฬะก่อนจะแสยะปากบอก

"เธอจัดการมัดมือมัดเท้าเจ้าลีซอนี่ชะ เราจะได้ขึ้นไปช้างบนหาความสุขกันซักสองสามชั่วโมง ถ้าเธอทำตัวดี ๆ ฉันอาจจะไม่ฆ่าไอ้เฒ่าทิ้ง"

ความโกรธพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ทำให้สะวันนาลืมหมดทุกสิ่งทุกอย่าง เธอกระชากปืนออกจากที่ซ่อนจ่อปืนเล็งตรงมาที่หัวของมัด ลัมซี

"เอาเลย ไอ้ขยะ!" เอ่ยท้าทายมัดด้วยเสียงลอดไรฟัน

"แต่ถ้าแกอยากจะฆ่าลีซอก็เชิญ...ต้องขอบอกว่า ก่อนที่ร่างของลีซอจะล้มลงถึงพื้น กูยิงกลางหว่างตามึงแน่นอน"

ร่างของมัดเกร็งขึ้นพร้อมเสียงร้องครางทั้งที่ไม่ได้หันหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียง

"ไอ้พัตร!"

เพราะมันสัมผัสถึงปลายปืนที่จ่อตรงท้ายทอย ความเชื่อมั่นของมันแทบหายไปจนหมดสิ้น สีหน้าเคร่งเครียดก่อนที่จะเอาเสียงหัวเราะมากลบอย่างว้าวุ่น

"กูน่าจะระวังตัวว่ามึงก็ต้องอยู่แถว ๆ นี้เหมือนกัน"

มัดอยากจะหนีจากสถานการณ์ที่คับขันนี้ไปให้เร็วที่สุด เมื่อโดนประกบตัวจากด้านหลังที่น่ากลัวและยากจะต่อสู้ป้องกันตัว ทำให้มัดจำต้องปล่อยแขนของชายแก่ ก่อนจะขยับตัวยิ้มหวาด ๆ และเอ่ยว่า

"ดูเหมือนเธอจะเอาชนะฉันได้อีกแล้วนะ สะวันนา"

แต่ดูเหมือนมัดจะรู้ตัวว่ายังไม่พ้นภัยจึงเอ่ยบอกต่อด้วยท่าทีและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป

"ตอนนี้เราน่าจะวางอาวุธลงเสียก่อน แล้วก็มานั่งดื่มกัน เรื่องบาดหมางก็หายกันไง"

มัดพูดหว่านล้อมเพื่อหาวิธีเอาตัวรอดแบบตื่น ๆ

"เข้าใจพูดนะมึง..."บริพัตรพูดเสียงห้าวและสั้น

ขณะนั้นเองลีซอ ได้ลากขาที่เจ็บห่างออกมาจากไอ้โจรร้าย แล้วมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง จับแขนข้างที่ถูกบิดจนเจ็บอยู่ไปมา สะวันนาชำเลืองมองและเอ่ยถามคนสนิททั้งที่ปากกระบอกปืนในมือของเธอยังไม่ยอมละจากร่างของมัด

"ไม่เป็นไรมากนะลีซอ"

ชายแก่ยิ้ม แม้ว่าจะเจ็บปวด แต่เขาก็พึมพำเบา ๆ เพื่อให้เจ้านายสบายใจ

"ไม่เท่าไหร่หรอกครับคุณหนู มันเข้ามาทางด้านหลังตอนผมอยู่ในครัว ไม่ทันจะรู้ตัว ...แต่ ไม่ต้องห่วงคนแก่อย่างลีซอหรอกครับ"

สะวันนาหันมาสบตากับบริพัตรที่มีสีหน้าเครียดดุดัน เขายักไหล่กว้าง ปืนถูกลดลงมาเล็งอยู่กลางหลังของมัด ก่อนที่จะเอ่ยด้วยสีหน้าครุ่นคิด

"กูไม่เคยฆ่าคนอย่างเลือดเย็นมาก่อน คิดว่าครั้งนี้ มันคงจะเป็นครั้งแรกเสียที"

"อะไรกัน!"

มัดร้องเสียงหลง เพราะมันรู้จักนิสัยของหนุ่มร่างสูงใหญ่ราวยักษ์ปักหลั่นแบบใจนักเลงของบริพัตรดี เขาไม่เคยฆ่าใครโดยไม่มีอาวุธ หรือมีหนทางสู้ บริพัตรเป็นนักเลงและนักฆ่าที่พร้อมจะรับหน้าศัตรูขย่างตรงไปตรงมามากที่สุด เอาจริงที่สุด คำไหนคือคำนั้น และเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงด้านแม่นปืนที่สุด เป็นเจ้าของสถานที่พนันที่นักเลงหลายซุ้มเข้าไปรวมตัวกันที่นั่น เขาสร้างตัวตนขึ้นมาด้วยตัวของเขาเองจนเป็นที่จับตามองของเจ้าพ่อหลายซุ้ม ต่างก็อยากได้บริพัตรเข้ามาอยู่ในวงล้อของตนเองหากแต่ชายหนุ่มหน้าตาดีร่างยักษ์คนนี้ก็ไม่เคยเอียงข้าง มัดจึงตระหนักดีว่าคนคนนี้หนักแน่นมั่นคงเพียงไหนล้อเล่นคงไม่เป็นผล

"กูปล่อยไอ้เฒ่ากะเหรี่ยงแล้ว จะเอายังไงกับกูอีกล่ะ"

บริพัตรยิ้มเครียด นัยน์ตาจ้องมองมันอย่างรู้พิษสงของอีกฝ่ายดี

"เพราะมึงไม่ต้องการจะเจอระยะเผาขนมากกว่าละมั้ง"

ชายหนุ่มกระแทกปากกระบอกปืนที่กลางหลังของมัดหนักลงไปอีก

"ถ้ากูไม่อยู่กับสะวันนาด้วยที่นี่ กูจะต้องเป็นคนส่งมึงไปอยู่กับยมบาลเอง..รู้ไว้ซะด้วยว่า..กูคิดอยากจะยิงปลิดวิญญาณมึงทุกเมื่ออยู่แล้ว...อย่านึกว่ากูไม่รู้ว่ามึงมาวุ่นวายที่นี่เมื่อคราวก่อนนั่นด้วย  กูไม่ยิงทิ้งก็บุญแล้วไอ้มัด!"

"พัตรมึงไม่ได้อยากทำอย่างนั้นจริง ๆ หรอก"

มัดโต้ตอบอย่างร้อนรน พยายามที่จะพูดหาทางเอาตัวรอดให้ตัวเอง

"ทำไมมึงต้องทำแบบนั้นด้วย" ทำใจดีสู้เสือ "เรารู้จักกันมานานตั้งแต่มึงยังเด็กอยู่เลยนะเป็นเพื่อนเล่นกันอยู่เลย กูไม่คิดจะทำร้ายจริงจังอะไรหรอก" มัดทำเป็นยิ้มใจเย็น

"แล้วสะวันมาก็อยู่ที่นี่มาแต่เด็กจนโต ใคร ๆ ก็แวะมาทั้งนั้น กูเองก็แวะมาดูบ้าง แต่ไม่คิดจะทำเลยเถิดอะไรหรอกนะแค่เป็นห่วงสะวันนา มึงคงไม่ถือโทษกูนะที่ลืมตัวเผลอไปหน่อย"

สะวันนาตาลุกวาบ ขบกรามแน่น

"มึงก็ช่างมีปากหมา ๆ นี่จำนรรจาจังนะไอ้มัด" บริพัตรสวนคำพูดน่ากลัว

"ลองทำอะไรแบบเมื่อตะกี้อีก หัวมึงกระจุยแน่ "สะวันนาเน้นคำ "ฉันจะเป็นคนยัดกระสุนใส่หัวให้เอง"

"แล้วถ้าสะวันนายิงพลาดละก็..."

บริพัตรเสริมขึ้นด้วยเสียงมาดร้ายแต่เย็นยะเยือก

"รับประกันได้เลยว่า...กูจะตามล่ามึงให้เหมือนกับมึงแค่หมานำเชื้อโรคตัวหนึ่ง แล้วกูจะตามล่ามึงอย่างไม่มีวันพลาดด้วยเข้าใจไหม"

"เข้าใจสิ " มัดตอบหยั่งเชิง "เข้าใจว่าพวกมึงก็เป็นฆาตรกรโหดทั้งพี่ทั้งน้อง กล้าทำร้ายฆ่าคนที่เขาหมดหนทางสู้"

"หุบปากซะ!"สะวันนาตัดบทอย่างสะอิดสะเอียน

"วางมีดนั่นลงได้แล้วมัด"เสียงของบริพัตรเย็นยะเยือก " แล้วมึงก็ไปให้พ้นจากที่นี่ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจด้วย"

"ไม่มีคำว่าเพื่อนสมัยเก่าก่อนเลยใช่ไหมวะ?"มัดรีบสวนประโยคถาม

"แล้วตลอดเวลาที่ผ่านมา...มึงว่ามึงมีงั้นเรอะ?"บริพัตรย้อนเสียงเย็น

 "ถ้ามึงอยากมีชีวิตกลับไป มึงวางมีดแล้วหันกลับเดินออกไปตอนนี้ มัด!"

เสียงบริพัตรเย็นเฉียบ เด็ดขาด ทำให้มัดปล่อยมีดตกลงพื้นใกล้ตัวอย่างเสียไม่ได้ แต่ก็ต้องจำใจทำตามคำสั่งแล้วยืนนิ่งอยู่อึดใจแต่เมื่อปลายกระบอกปืนกระแทกจากข้างหลังมาอีกหนึ่งครั้งทำให้มันตัดสินใจจะต้องออกไปจากที่นี่ เมื่อบริพัตรให้มันเป็นทางเดียวที่จะรอดคือรีบ ออกไปจากที่นี่ตามคำสั่งของชายหนุ่ม เพราะนักเลงย่อมรู้ใจนักเลงเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาอีกก็ไม่มีทางจะได้ก้าวออกไปจากที่นี่ได้อีกเลย

"ไปให้พ้น ๆ ไม่ต้องหันมามองอีก!" สะวันนาตวาดเสียงดัง

มัดสะอึกหันหลังเดินกลับออกไปทางเดิม แต่ยังไม่ทันจะก้าวเท้าถึงทางเชื่อมรอยต่อกับครัว มีดพกที่มันปล่อยตกที่พื้นนั้นก็ปลิวหวือปักลงตรงประตูทางเชื่อมระหว่างโถงกับครัวดังฉึก! ทำเอามัดผงะถอยออกมานิดหนึ่งพร้อมหันมามองด้านหลังจากที่มาของมีด

"คงไม่อยากรู้หรอกนะว่าใครเป็นคนปามีดส่งทาง..."สะวันนายิ้มเหี้ยมเกรียม

"อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"

มัดรีบหันหลังเดินเร็ว ๆ ออกนอกบ้านแล้วหายไปความมืด บริพัตรเดินไปดึงมีดออกจากที่ปักบนผนัง ก่อนจะหันมาเอ่ยเสียงเครียด

"มันต้องกลับมาอีกแน่...เธอรู้ดีใช่ไหม?"

"ใช่! แล้วฉันก็ยอมรับด้วยว่า คราวหน้าฉันอาจจะไม่โชคดีอย่างคราวนี้ก็ได้"

สะวันนาพึมพำไม่กล้าสบสายตาของบริพัตรทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างคนหมดแรงและโล่งใจในเวลาเดียวกัน ก็เพราะคิดทบทวนแล้วว่าการที่ถูกมัดเข้าจู่โจมได้ง่ายอย่างนี้ ทำให้หญิงสาวหวาดหวั่นยิ่งนัก สะวันนาเคยทำให้มัดเสียหน้าและโมโหมานับครั้งไม่ถ้วน และครั้งนี้ก็ทำให้เห็นเด่นชัดว่ามัดจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด มันจะต้องกลับมาอีก

แล้วสักวันหนึ่ง..สะวันมาถึงกับสะท้าน ถ้าบริพัตรไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย เธออาจจะต้องเผชิญกับเรื่องเศร้าที่ไม่น่ายินดีนั่นเลย เพียงเพราะความหัวดื้อของเธอเอง และที่น่าสลดใจ ลีซอผู้กตัญญูต่อตระกูลของเธอมาตลอดอาจจะตายด้วย หญิงสาวถอนหายใจยาวๆ ไม่อยากคิดถึงผลที่เธอจะต้องได้รับจากน้ำมือของมัด

บริพัตรพูดถูก ไม่มีประโยชน์ที่จะให้ความทระนงมาทำลายตัวเองแบบนี้ สะวันนาเบือนหน้ามามองบริพัตรอย่างชั่งใจแววตาสับสน

"พี่คิดจะอยู่นานสักแค่ไหน?"

"นานเท่าที่จะกล่อมให้เธอหยุดทำตัวเป็นยายลาโง่ได้เสียที"

เขาตอกกลับขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนเห็นเด่นชัดดวงตาอันคมกล้าจ้องมองใบหน้านวลไม่ยอมให้ละสายตาไปไหนได้ จนสะวันมาหันมาทางลีรอ แล้วก็ต้องพบกับแววตาที่มอบให้เธอเป็นผู้ตัดสินใจกับปัญหาในครั้งนี้ มันยิ่งทำให้หญิงสาวถึงกับเย็นยะเยือก นี่ตัวเธอเกือบจะปล่อยให้ชายแก่ผู้จงรักภักดีต้องเอาชีวิตมาแลกกับความป่าเถื่อนของเจ้ามัดเสียแล้วหรือ?

สีซอเป็นเหมือนกับคนในครอบครัวของสะวันด้วยเช่นกัน นับตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ เท่าที่เธอจำได้ เมื่อแม่ของเธอเองต้องยุ่งวุ่นวายอยู่กับการดูแลกิจการอันสืบทอดมาจากคุณตา ลีซอก็เข้ามาคอยต้อนรับแขกซึ่งแวะเวียนมาพักโรงแรมของตระกูลภูมิสารรค์...

ไม่สินะ! ต้องเรียกว่าโรงเตี้ยมถึงจะถูก ก็เห็นคุณตาว่าอย่างนั้นนี่นา...."

ตอนนั้นลูก ๆ ของลีซอ คือ ซอเมียง, หลีเฟย ซึ่งมีอายุไล่เลี่ยกันกับสะวันนาและบริพัตรจะห่างกันก็ไม่กี่ปี อยู่ในความอุปการะของครอบครัวเธอด้วย เพราะภรรยาของลีซอเสียชีวิตไปหลายปีก่อนหน้านั้น แม่ของสะวันนาจึงต้องคอยให้ความรักความอบอุ่นแก่เด็กทุกคนอย่างเสมอภาค ขณะที่ลีซอเป็นเหมือนพ่อของพวกเรา เขาเป็นจอมเผด็จการที่ใจดี มีความยุติธรรม

เมื่อสะวันนาโตขึ้นแม่จึงเป็นผู้ชี้แจงให้ฟังว่า...ที่จริงแล้วลีซอคือลูกน้องของ "อนันตชัย" พ่อของเธอเอง แต่เธอมักจะโต้เถียงกับมารดาว่าเป็น "ทาส" มากกว่ากระมัง เพราะแม่บอกกับเธอว่าลีซอมาจากป้าลึก เป็นคนอีกเผ่าหนึ่ง ไม่ใช่เป็นคนเก่าแก่ของคุณตาอย่างที่ใคร ๆ เข้าใจ แต่พ่อของเธอต่างหากซื้อตัวเขามา เพื่อเป็นผู้นำทางเข้าไปในป่าลึก ทั้งที่ลีซอไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

"วันนา...ทีหลังอย่ามาพูดอย่างนี้อีกนะ เดี๋ยวลีซอได้ยินไม่ดี"

แม่ของเธอชอบเรียกชื่อตัวท้ายเป็นชื่อเล่นของเธอบอกว่าเป็นชื่อไทยเหลือเกิน แม่จึงเรียก "วันนา" จนติดปากต่างจากบริพัตรที่เรียกชื่อตัวหน้าของเธอจนติดปากเช่นกัน ส่วนคนที่เติบมาด้วยกันและคนในละแวกเดียวกันมักเรียกชื่อเธอตามคุณตาที่ตั้งให้ตั้งแตกแรกคลอดว่า “ซาน่า” เป็นชื่อที่ออกเสียงตามเผ่าของเธอ ส่วนชื่อเต็มแม่บอกว่าพ่อเป็นคนตั้งให้เธอไม่เคยปลื้มเลย กับการมีหลายชื่อ แต่เธอชอบที่สุดคือชื่อที่คุณตาตั้งให้ คุณตามักจะเรียกว่า “ซาน่าแก้มแดง” เธอยังคงจดจำรอยยิ้มที่เมตตาอบอุ่นพร้อมน้ำเสียงที่อ่อนโยนของคุณตาได้ไม่เคยลืมจนบัดนี้แม้คุณตาจะจากไปนานแล้วก็ตาม