ตอนที่ 7: วิมานที่ล่มสลาย

"หนูว่าแม่กลัวพ่อจะมาได้ยินมากกว่ากระมังคะ"

"วันนา..รู้จักยับยั้งสติบ้างลูก บางเรื่องผู้ใหญ่เขาก็มีเหตุผลของเขาเราจะมาพูดเอาแต่ใจไม่ได้”

"มันผิดตรงไหนละคะแม่..."สะวันนายังเถียงต่อไป

"ก็พ่อทำยังกับลีซอเป็นทาลนี่นะ...อยากจะให้ลีซอพาไปไหนก็มาหิ้วไป ไม่เห็นถามความรู้สึกของลีซอบ้างเลย..."

สะวันนาเห็นแม่เงียบก็ไล่ต้อนต่อไป

"พ่อมีหนูเป็นลูกสาว..พ่อยังไม่ห่วงอยากเดินทางไปโน่นมานี่เพราะคิดว่ามีแม่อยู่คอยดูแลได้ แต่พ่อเคยคิดไหมละว่าลีซอไม่มีเมียคอยดูลูกให้ได้ ก็ต้องตกมาเป็นภาระของแม่อีกคน พ่อตัวจะตายไป"

"พอเหอะ..สะวันนา" เสียงแม่ห้วนจัด"เรื่องนี้แม่จะจัดการเอง ไม่ต้องไปโพนทะนาให้ใครต่อใครเขาฟังอีกละ"

สะวันมาไม่ทราบว่าแม่ได้ไปพูดอะไรกับพ่ออีกหรือไม่ในการโต้เถียงกันครั้งนั้นระหว่างเธอกับมารหารู้แต่ว่า..ต่อมาพ่อของเธอ จึงนำเอาลีซอมาค้างที่บ่นบ่อย ๆ แล้วก็ฝากให้ทำงาน ซึ่งแม่ของสะวันนาต้องซื้อตัวสีซอจากพ่อเพื่อแลกให้อยู่ที่นี่ที่นี่ตลอดไป....

นั้นแหละ...ลีซอจึงถือว่ามีชีวิตเกิดใหม่ได้เพราะมารดาอองสะวันนา แล้วการรับใช้ชีวิตต่อช่วงชีวิตจึงเกิดขึ้น จากแม่มาถึงสะวันนา...

ใบหน้าของสะวันนาอ่อนโยนลงเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต ถ้าไม่มีชื่อลีซออาสามาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่ หญิงสาวเองก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเธอจะกล้าอยู่คนเดียวอย่างที่เคยบอกกับใคร ๆ ได้จริงหรือไม่ และที่สำคัญบริพัตรกับแม่คงไม่ยอมปล่อยเธอมาง่าย ๆ อย่างนี้...

ง่ายอย่างนั้นหรือ?...ไม่เลย...มันไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอก กว่าที่สะวันนาจะได้กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้งก็ต้องทะเลาะเบาะแว้งกันมากมาย จนแม่ต้องร้องไห้ฟูมฟายเมื่อพ่ายแพ้ต่อความตั้งใจของเธอและตามด้วยเสียงเกรี้ยวกราดของบริพัตร แต่ลีซอก็เต็มใจที่จะตามมาอยู่กับเธอ การถกเถียงจึงยุติลง โนขณะที่เธอคิดจะดำเนินกิจการเรื่องโรงเตี้ยมขึ้นมาใหม่

หลายครั้งที่สะวันนานึกขอบคุณลีซอ ที่อยู่ให้ความเชื่อมั่นแก่เธอด้วย และช่วยแบ่งเบาภารกิจการงานให้เธออย่างดียิ่ง

"คุณหนูครับ..."

เสียงอันอบอุ่นของลีซอยังดังก้องอยู่ที่หูของสะวันนา

"..ผมว่าคุณหนูต้องการคนช่วยทำงานนี้นะครับ ในเมื่อผมมาอยู่ด้วยแล้ว เราต้องช่วยกันทำงาน”

"ฉันรู้ลีซอ..ไม่ทิ้งฉันอยู่แล้ว" หญิงฝืนยิ้มอบอุ่น

" ลีซอก็ต้องรับบทหนักกว่าตั้งเยอะ..แต่แม่ไม่เข้าใจ.."

"คุณหนูไม่ได้บอกคุณแม่แม่หรอกหรือครับว่า...ผมจะคอยดูแลคุณหนูเหมือนที่ผ่านมา"

เธอทนสถานการณ์ลำบากบีบคั้นเหล่านั้นไม่ได้ แต่เธอคงจะทนไม่ได้ ถ้าหากว่าลีซอได้รับได้รับบาดเจ็บหรือถูกฆ่าเพราะเธอ...

"ว่าไงสะวัน.....ตัดสินใจเถอะ"

บริพัตรเร่งเพื่อรอคำตอบ ทำให้สะวันนายึดไหล่ตรง สุดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ขณะที่สายตามองตรงมายังบริพัตรอย่างแน่วแน่

"ฉันต้องการเวลาชักสองสามวัน เพื่อจัดการทุกอย่างก่อน.."

บริพัตรเงียบ จะมีก็แต่สีหน้าเท่านั้นที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

"เพื่อนของลีซอเป็นคนดักสัตว์แถวนี้อาจจะอยากย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้แทนเรา..

... " สะวันนาอธิบายต่อ "...แต่เราต้องตามหาเพื่อนลีซอคนนั้นให้เจอก่อน ถึงแม้จะต้องใช้เวลายาวนานสักแค่ไหนก็ตาม"

ริมฝีปากของหนุ่มร่างโตกระตุกยิ้มอย่างอบอุ่น เอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน

"นานแค่ไหนก็ไม่เป็นไรหรอก ขอให้เธอกับลีซอกลับไปพร้อมพี่ก็แล้วกัน"

การตัดสินใจของสะวันนาในการทิ้งถิ่นที่อยู่ที่เธอรักนักหนาไปนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างปุบปับ หากแต่เธอกลัวว่าสักวันหนึ่ง อาจจะต้องเผชิญกับสถานการณ์อันร้ายแรง และการที่ มัด ลัมซี สนใจเธออย่างออกนอกหน้าก็ทำให้หญิงสาวรู้ว่า การต่อสู้ขัดขืนนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นความพยายามที่สูญเปล่าโดยสิ้นเชิง และมันก็ไม่ใช่สิ่งที่แม่ของเธอต้องการ แม้ว่าเธอจะเติบโตขึ้นมาท่ามกลางการเลี้ยงดูของแม่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น

แม่ของสะวันนาเก่ง สวย อ่อนหวาน แต่ก็ไม่มีชายใดได้เข้ามาครอบครองหัวใจแม่ได้อีกนอกจากนายทหารไทยคนนั้น...คนที่เป็นพ่อของเธอ...หญิงสาวไม่อยากจะยอมรับความเป็นจริงข้อนี้นักเพราะเขาทำให้แม่และเธอต้องลำบลำบาก ต้องร้องไห้....อาดูร...

มัด ลัมซี กลับออกมาจากบ้านของสะวันนาด้วยความโกรธที่เขาเข้าไปพบบริพัตรที่นั่น อย่างน้อยรูปร่างของบริพัตรก็สูงใหญ่มากกว่าเขาหนึ่งละ แถมยังมีปืนจ่อหัวเขาอยู่อีกหนึ่ง เขารู้ดีว่าบริพัตรเองก็นักเลงพอตัว ไม่อย่างนั้นไม่สามารถจะคุมบ่อนการพนันที่งาสวรรค์ได้หรอก แต่เอาเถอะ มันจะต้องเป็นวันของเขาบ้าง แต่นี่เขาต้องถูกหยามถึงสองครั้งในเดือนเดียวกันจากสะวันนาด้วย...

"สักวันเถอะ ยายสะวันนา....สักวัน ฮึ่ม!"

เหตุนี้ต่างหากที่เขาไม่ยากจะยอม เขาอยากจะชนะแม่สาวร่างอวบซ่อนรูปที่เขาเฝ้าหมายปองมานาน เขาสู่อุตส่าห์ทิ้งความสบาย ควบม้ามาจากเชิงภู เพื่อพบกับสะวันนาแม่สาวผู้มากด้วยเสน่ห์และเฉลียวฉลาดเกินกว่าจะเป็นสาวภูเขาธรรมดา ๆ คนหนึ่งเท่านั้น และหล่อนมีแรงดึงดูดราวกับแม่เหล็กขนาดใหญ่ ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครที่งาสวรรค์รู้เรื่องของสะวันนา ซึ่งเขาจะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้ เพราะจะทำให้เขามีคู่แข่งผุดขึ้นมาอีกมากมาย

ขนาดยังไม่มีคู่แข่งเขายังต้องพบกับปลายกระบอกปืนยาวของเธอที่จ่อเล็งมาเหมือนเช่นเคย แถมยังมีบริพัตรอยู่ข้างกายด้วย ถ้ามีเพียงเจ้าหล่อนและลีซอน่ะเหรอ....านนี้สะ

วันนาอาจจะได้เปลี่ยนมาใช้นามสกุลลัมชีไปแล้วก็ได้!

"ลองเจอกันตัวต่อตัวดูซี แม่สะวันนา..."

มัดยิ้มตาลอยชวนฝันกับการจินตนาการของตน

"ไอ้มัดจะสอนมวยให้เธอเลยทีเดียว..."สีหน้าและแววตาของมัดเป็นประกายขึ้น.....

"กูจะสอนไอ้พัตรให้ได้รู้ฤทธิ์เดชกูมั่ง...คอยดู..."

สักวันหนึ่ง เขาจะต้องสั่งสอนให้ใช้ลูกไม่มีพ่อนั่นได้รับทเรียนที่เจ็บแสบอย่างสาสม และเขาจะสอนสะวันนาให้ได้รู้ว่า ชายที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร.......มัดยิ้ม

"เธอต้องเป็นของฉันเข้าสักวัน... สะวันนา"

แววตาของมัดหม่นแสงลงวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเพ้อฝันยามเมื่อเอ่ยชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา "ถ้าคนอย่างไอ้มัดไม่ได้เชยชมเธอ... ก็อย่าหวังว่าใครจะได้ไป"

สะวันนา... หญิงสาวผู้มีทรวดทรงเย้ายวนจนยากจะละสายตา ผิวพรรณของเธอนั้นนวลผ่องผิดแผกจากชาวป่าชาวเขาไปไกลโข กลิ่นอายความสาวที่ขจรขจายรอบกายเธอมันช่างสดใสจนใครที่เข้าใกล้ต่างก็พลอยกระชุ่มกระชวย หากแต่ในความสดใสนั้น กลับซ่อนกองเพลิงแห่งราคะที่พร้อมจะแผดเผาใจคนมองให้มอดไหม้ มัดรู้ดีว่าหากเขายังมัวแต่ชักช้า อีกไม่นานสะวันนาคงต้องตกเป็นเป้าสายตาของพวกพ่อเลี้ยงหรือพ่อค้าผู้ทรงอิทธิพลที่เริ่มรุกรานเข้ามาในละแวกนี้ และเมื่อถึงตอนนั้น ศัตรูของเขาคงไม่ได้มีแค่บริพัตรคนเดียว ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาอยากหลีกเลี่ยงที่สุดในยามที่บัญชีแค้นเก่ายังสะสางไม่จบสิ้น

"รอให้ฉันได้ทำผัวเธอจริง ๆ ก่อนเถอะ สะวันนา..."

มัดแสยะยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

 "ถึงตอนนั้นเธอจะต้องเป็นฝ่ายคลานมาหาฉันเอง ร้องขอให้ฉันมอบความสุขสมให้ไม่รู้จักจบสิ้น ใครที่คิดจะมาแย่งเธอไป มันต้องตายด้วยน้ำมือฉันคนเดียว! เพราะฉันรักเธอ... รักจนจะบ้าอยู่แล้ว!" นัยน์ตาเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและวาวโรจน์

"แต่เธอมันตาบอด ที่มองไม่เห็นใจฉัน! แถมยังมีไอ้เจ้านั่นมาขวางหูขวางตาอีกคน!"

มัดพึมพำด้วยน้ำเสียงรอดไรฟันอย่างสุดแค้น

"คอยดูนะ... มึงจะต้องเจ็บปวดเจียนตาย เมื่อเห็นน้องสาวมึงตกเป็นเมียไอ้มัด ลัมชี คนนี้!".."

สะวันนารีบจัดแจงให้เพื่อนของลีซอเข้ามาดูแลบ้านแทนชั่วคราว แม้จะรู้สึกอุ่นใจที่มี บริพัตร ผู้เป็นพี่ชายคอยอยู่เป็นเพื่อน แต่ในส่วนลึกเธอก็อดใจหายไม่ได้ที่ต้องละทิ้งถิ่นที่เคยประกาศกร้าวไว้กับทุกคนว่า...

"ฉันทำได้! ยังไงฉันก็ต้องทำมันให้ได้!"

เธอหมายถึงโรงแรมไม้เก่าแก่สมบัติล้ำค่าของคุณตา ซึ่งครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองที่สุดบนยอดเขานี้ ทว่าปัจจุบันกลับทรุดโทรมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ไร้เงาผู้คนมาเยือนนานนับปี แม้เครือญาติคนอื่นจะหันหลังให้กิจการนี้ไปหมดแล้ว แต่สะวันนายังคงดึงดันที่จะฟื้นฟูมันขึ้นมาใหม่ท่ามกลางเสียงคัดค้านรอบด้าน

"มันจะต้องกลับมามีชีวิตอีกครั้ง... บนผืนดินภูสารค์ที่ตระกูลภูมิสวรรค์เคยสร้างชื่อเอาไว้สิ"

"ฝันกลางวันน่ะสิสะวันนา รุ่นเราน่ะเหรอจะทำได้" เสียงเยาะหยันจากพี่ชายร่างยักษ์ดังขัดขึ้น ทำเอาไฟในอกของสะวันนาลุกโชนด้วยความยากเอาชนะ

"ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลยพี่พัตร! โรงเตี๊ยมของคุณตาก็ยังตั้งอยู่ที่เดิม ถนนเส้นนี้ก็ยังมีพวกพ่อค้าใช้สัญจรอยู่... ข้าวของในไร่ของเราก็ยังมี..."

"หยุดบ้าได้แล้วสะวันนา!"

บริพัตรว่าแบบไม่ต้องเกรงใจหรือถนอมน้ำใจกันเลยเขาขัดเสียงเข้มจนคำพูดของเธอขาดตอน

"เธอก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่เหรอ สะวันนา"

บริพัตรเน้นเสียงเรียกชื่อน้องสาวช้า ๆ คล้ายจะเตือนสติให้ฟังกันดี ๆ

"ความรุ่งเรืองของที่นี่มันกลายเป็นอดีตไปนานแล้ว เส้นทางคาราวานของพวกพ่อค้าก็เปลี่ยนไปหมด ที่ยังหลงเหลือผ่านมาบ้างก็แค่พวกอยากแวะดูพืชไร่ หรือไม่ก็พวกหลงทางมาตามเส้นทางเดิมเท่านั้นแหละ"

"ไม่จริง!" สะวันนาแหวขึ้นทันควัน

"มันจะไม่จริงได้ยังไง!" ชายหนุ่มโต้กลับรวดเร็วไม่แพ้กัน

"ตอนนี้ความเจริญมันย้ายไปอยู่ที่ดอยช้างเผือกแห่งงาสวรรค์โน่นแล้ว มันไม่ใช่ยุคทองของภูสวรรค์หรือของตระกูลเราอีกต่อไป!"

เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนแทบชิด ตอกย้ำถ้อยคำให้หนักแน่นยิ่งขึ้น

"รู้ไหมว่าเดี๋ยวนี้คนเมืองทะลักเข้าไปที่นั่นมากมาย พื้นที่และผู้คนมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว... เป็นเพราะเธอไม่เคยเปิดหูเปิดตา และไม่ยอมเปิดใจรับความเปลี่ยนแปลงเสียที"

"เปลี่ยนแปลงไปทางบ้าบอคอแตกน่ะสิ!" หญิงสาวกระแทกเสียงใส่อย่างไม่ลดละ

"แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะ!"

บริพัตรตะคอกกลับทันควันเช่นกัน