บทที่ 7 ก่อนเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย

หลังจากจบมัธยมปลายด้วยคะแนนสูงสุดติดอันดับหนึ่งในยี่สิบ ข้าวฟ่างได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงรับรองนักเรียนดีเด่นระดับประเทศ เธอไม่ได้สนใจคำกล่าวชื่นชม แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ได้รับรางวัลสูงสุด เขาดูสุภาพและฉลาดเฉลียว ข้าวฟ่างคิดในใจพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ

"น่าลองกับผู้ชายจริงๆ สักครั้ง’"

แต่ในจังหวะนั้นเอง เธอกลับสังเกตเห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่ม เธอคนนั้นสวมชุดเรียบง่าย ใบหน้าสวยคม แต่แววตากลับซ่อนความเฉลียวฉลาดที่ล้ำลึกยิ่งกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเสียอีก ออร่าบางอย่าง... มันบริสุทธิ์จนน่าสนใจ ข้าวฟ่างคิด...

สัญชาตญาณของนักล่าสวาทในตัวเธอเริ่มขึ้นแล้ว... เธอเข้าไปทักทายพูดคุยกับทั้งคู่ การสนทนาสั้นๆ ทำให้ข้าวฟ่างรู้ว่าเด็กสาวคนนี้ชื่อมิ้น เธอคืออัจฉริยะตัวจริงของรุ่น ถ้าหากมิ้นไม่ป่วยหนักในวันสอบสำคัญ เธอนี่แหละคือคนที่ควรได้รับรางวัลอันดับหนึ่ง

ข้าวฟ่างรู้สึกถึงกระแสพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากมิ้น มันไม่ใช่พลังแห่งความดิบเถื่อนเหมือนหลายๆครั้งที่เธอเคยผ่านมา ไม่ใช่พลังแห่งประสบการณ์เหมือนอาจารย์เมย์ แต่เป็นพลังแห่ง ความไร้เดียงสาทางปัญญา ที่ยังไม่ถูกโลกใบนี้กัดกร่อน

ในคืนนั้นเอง ข้าวฟ่างเสนอข้อตกลง... ที่มิ้นไม่สามารถปฏิเสธได้ ข้าวฟ่างกระซิบบอกเธอ

"เธอเก่งเกินกว่าจะถูกทอดทิ้งไว้ข้างหลังนะมิ้น ฉันจะให้ทุนการศึกษาและค่าครองชีพทั้งหมด ตั้งแต่ปริญญาตรีจนจบปริญญาเอก และเมื่อเรียนจบ เธอยังจะได้เข้าทำงานในบริษัทของฉัน... แลกกับคืนนี้แค่คืนเดียวเท่านั้น"

มิ้นมองตาข้าวฟ่างอย่างลังเล แต่เมื่อเห็นความจริงจังและอำนาจในแววตานั้น เธอก็ยอมพยักหน้า

ในห้องสวีทของโรงแรมหรู ข้าวฟ่างไม่ได้เริ่มต้นด้วยความรุนแรง หรือหื่นกระหายแกมบังคับเหมือนที่เคยทำกับคนอื่น เธอเลือกที่จะใช้ความละเมียดละไมและความอ่อนโยน เพื่อเคารพในความบริสุทธิ์ทางปัญญาของมิ้น

ข้าวฟ่างค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าของมิ้นออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเรือนร่างที่บอบบางและยังคงไร้เดียงสา เธอประคองมิ้นให้นอนลงบนเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงจูบอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน ไม่มีการเร่งเร้า ไม่มีเสียงครางที่ดังลั่น มีเพียงเสียงลมหายใจที่ประสานกันอย่างเชื่องช้า

มือของข้าวฟ่างลูบไล้ไปตามผิวเนียนของมิ้นอย่างอ่อนโยน เธอใช้ปลายนิ้วสำรวจทุกส่วนอย่างใจเย็น พยายามที่จะเชื่อมต่อ... ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่คือหัวใจ และจิตวิญญาณ ข้าวฟ่างพบว่ามิ้นมีความอ่อนไหวอย่างมาก ทุกสัมผัสที่เธอส่งไป มิ้นตอบรับด้วยปฏิกิริยาที่บริสุทธิ์และไร้การปรุงแต่ง

[ Endorphin level: 250% - Pure Intellect Absorption Engaged ]

เมื่อข้าวฟ่างเริ่มสอดแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปในกายของมิ้นอย่างแผ่วเบา มิ้นตัวเกร็งไปชั่วขณะ แต่กลับไม่มีเสียงครางหลุดออกมา มีเพียงหยาดน้ำตาที่คลออยู่รอบดวงตา ข้าวฟ่างเฝ้ารออย่างอดทน ให้ร่างกายของมิ้นได้ปรับตัวเข้ากับสัมผัสที่ไม่เคยรู้จักให้คุ้นเคยดีเสียก่อน

เธอเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเพียงเล็กน้อย มิ้นเริ่มแอ่นกายรับสัมผัสด้วยสัญชาตญาณ เสียงครางที่หลุดออกมานั้นแผ่วเบา แต่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ที่แตกต่างจากใครๆ ที่ผ่านมา มันไม่ใช่เสียงที่เกิดจากความใคร่ดิบๆ แต่เกิดจากการค้นพบ... โลกใบใหม่

[ MAXIMUM OVERDRIVE: 300% - Axiomatic Insight Unlocked ]

ในวินาทีที่มิ้นถึงจุดสุดยอดเป็นครั้งแรก ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง แสงสีทองสว่างจ้าจากดวงตาของข้าวฟ่างระเบิดออกอย่างเงียบงัน ไม่ใช่ความรุนแรงดุจพายุ แต่เป็นความสงบนิ่งที่แผ่ซ่านเข้ามาในสมอง

ข้าวฟ่างหลับตาลงรับรู้ถึงพลังงานมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา มันไม่ใช่เพียงแค่ความฉลาดแบบคำนวณ แต่มันคือ... ความเข้าใจในหลักการพื้นฐานของจักรวาล เธอรู้สึกเหมือนสามารถเชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกันได้ด้วยตรรกะที่บริสุทธิ์และไร้ข้อกังขา

เมื่อทุกอย่างสงบลง ข้าวฟ่างจูบหน้าผากมิ้นอย่างอ่อนโยน เธอไม่ได้รู้สึกผิดที่ทำกับมิ้นลงไป... โดยไม่ไ่ได้ความรู้สึกของคำว่ารัก... เลย

แต่เธอแต่กลับรู้สึกถึงความพึงพอใจอย่างลึกซึ้งที่ได้ค้นพบแหล่งพลังงานอันบริสุทธิ์ที่จะอยู่เคียงข้างเธอไปตลอดชีวิต

คุณภาพพลังงานที่ได้จากมิ้น: [Axiomatic Insight & Fundamental Logic 300%]

พลังนี้ช่วยให้ข้าวฟ่างสามารถมองเห็นโครงสร้างพื้นฐานของปัญหาที่ซับซ้อนที่สุด เข้าใจหลักการทำงานของระบบต่างๆ และคิดค้นนวัตกรรมที่เปลี่ยนแปลงโลกได้จากพื้นฐานที่เรียบง่ายที่สุด ใช่แล้ว... บริษัทของเธอจะสามารถเติบโตขึ้นได้อีกกี่เปอร์เซ็นต์กันล่ะเนี่ย..

.....

ข้าวฟ่างจูบหน้าผากมิ้นเบาๆเป็นการบอกลา เหมือนกับที่เธอเคยทำกับทุกคน...

มืออ่อนนุ่มเรียวขาวของมิ้นดึงมือข้าวฟ่างไว้ เธอเอ่ยขึ้นมาเบาๆ

"ฟ่างจะว่าอะไรมั้ย ถ้ามิ้นจะขอให้ฟ่างช่วยมิ้นอีกสักครั้ง มันคือโลกใหม่อีกโลกหนึ่งของมิ้นเลย มิ้นกลัวว่าถ้าผ่านคืนนี้ไป มิ้นจะไม่ได้เจอกับมันอีก..."

"เวลาของฟ่างมีค่ามากนะ"

ข้าวฟ่างตอบเหมือนจะไม่ได้ไยดีในคำขอนั้นเลย สายตาเศร้าสร้อยของมิ้นมองมาที่ตาข้าฟ่างเหมือนจะวิงวอนอย่างที่สุด เธอหลบตาข้าวฟ่างแล้วพึมพัมเบาๆ... ทั้งน้ำตา

"ถ้าทำแบบนั้นไม่ได้... ขอแค่จูบสักครั้ง ก็ยังดี"

ข้าวฟ่างเลิกคิ้วสูง... เธอบอกมิ้นว่าจูบลาไปแล้วนี่

มิ้นชี้ที่เนินนูนที่ยังมีอาการสั่นระริกจากความเสียวซ่านเมื่อสักครู่ เธอหมายความถึงจุมพิตที่ตรงนั้นเป็นการสั่งลา

"ดูเธอจะเรื่องมากจังนะ แต่เอาเถอะ... เห็นแก่สิ่งที่ฟ่างเพิ่งได้มาจากมิ้น ฟ่างจะจูบลามัน..."

ผ้าห่มบางๆที่ปกคลุมร่างเปลือยของมิ้นถูกโยนทิ้งไปข้างเตียง เรียวขาทั้งสองถูกจับแยกออกจากกัน ริมฝีปากบางๆขิงข้าวฟ่างบรรจงจูบลงที่กลีบเนื้อที่ยังมีคราบคาวหลงเหลืออยู่

"โอยยย... ฟ่างขา... มิ้นมีความสุขที่สุดในชีวิตค่ะ จูบนม จูบปาก จูบทุกๆส่วนของมิ้นด้วยได้มั้ยคะ"

นมสองข้างของมิ้นโดนบีบอย่างแรง เนื้อนมปลิ้นขึ้นตามง่ามนิ้วของข้าวฟ่าง ริมฝีปากถูกถอนออกจากส่วนล่าง ลิ้นเรียวเลียไล้ไปตามหน้าท้องขึ้นไปที่เนินนม หัวนมมิ้นแข็งเป็นไตเพราะลิ้นข้าวฟ่างวนเลียรอบๆ

ปากอ้าอมหัวนมดูดอย่างแรง ลิ้นในปากวนเวียนรอบหัวนมแข็งๆ มือข้างหนึ่งประกบเนินอวบอูม นิ้วเริ่มถูไถเม็ดสวาทอีกครั้ง ความชุ่มชื้นฉ่ำเยิ้มก่อเกิดขึ้นมาะร้อมจะรับการสอดใส่แล้ว มิ้นครางเสียงกระเส่าบอกข้าวฟ่างว่า... เธอไม่ไหวแล้ว

มิ้นพลิกตัวขึ้นนั่งคร่อมตัวข้าวฟ่าง เธอถอดเสื้อบางๆตัวนั้น แล้วดึงกระโปรงหนังสั้นๆออกไป ข้าวฟ่างทำได้แค่ยิ้ม... เธอปลอยให้มิ้นทำอย่างที่มิ้นอยากทำ เธอหยิบโทรศัพท์มากดข้อความบอกเลขาว่าคืนนี้คงไปประชุมช้า ให้จัดการประชุมกันไปก่อนได้เลย... ไม่ต้องรอ

.....

ถุงน่องบางเบาถูกถอดออก... ข้าวฟ่างร่างเปลือยเปล่านอนรอสิ่งที่มิ้นจะทำให้เธอ

มิ้นที่เคยดูเรียบร้อยและอ่อนแอ กลับกลายเป็นคนละคนเมื่อสัญชาตญาณสวาทถูกปลุกเร้าด้วยความปรารถนา เธอใช้สายตาสำรวจร่างเปลือยเปล่าของข้าวฟ่างราวกับกำลังจดจำทุกรายละเอียด เธอรุกเข้าใส่จุดยุทธศาสตร์ที่คิดว่าข้าฟ่างจะเสียวที่สุด มิ้นโน้มตัวลงมาใช้ริมฝีปากขบเม้มที่ซอกคอของข้าวฟ่างอย่างแรงจนเกิดรอยสีกุหลาบ ก่อนจะลากไล้ลิ้นร้อนผ่านยอดอกที่ชูชัน ข้าวฟ่างสะดุ้งเฮือกเมื่อสัมผัสได้ถึงความแม่นยำในทุกจังหวะที่มิ้นปรนเปรอ เธอไม่ได้ทำตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเพียงอย่างเดียว แต่ดูเหมือนมิ้นจะรู้ว่าจุดไหนที่โลมไล้ลงไปแล้วจะทำให้ข้าวฟ่างแทบขาดใจ

ข้าวฟ่างเริ่มหอบหายใจถี่พลางจิกมือลงบนผ้าปูที่นอนหรู มิ้นขยับกายลงไปเบื้องล่างใช้ปลายนิ้วแยกเรียวขาของเธอออกกว้าง จ้องมองความงดงามที่แสนลึกลับนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโหยหา ก่อนจะฝังใบหน้าลงไปมอบรสสัมผัสที่ดุดันและล้ำลึกอย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้เท่านี้มาก่อน เสียงครางของข้าวฟ่างดังระงมไปทั่วห้องสมองของเธอเริ่มพร่าเลือนจนเห็นภาพสมการและรอยต่อของมิติที่ผ่านเข้ามาทางความรู้สึก มิ้นเร่งจังหวะการรุกรานอย่างต่อเนื่อง ท่วงท่าของเธอมีความสง่างามแต่แฝงไปด้วยความรุนแรงที่สม่ำเสมอ จนกระทั่งข้าวฟ่างทนไม่ไหวต้องเอื้อมมือมาขยุ้มผมของมิ้นไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไม่ให้ลอยเคว้งไปในอากาศ

ในวินาทีที่มิ้นส่งนิ้วเรียวและเรียวลิ้นเข้ากระแทกกระทั้นในจุดสุดท้าย ข้าวฟ่างรู้สึกเหมือนจักรวาลระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พลังงานบริสุทธิ์จากมิ้นพุ่งทะลุขีดจำกัดเดิมๆ จนข้าวฟ่างบิดเร้าร่างกายด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนน้ำตาคลอ รอยยิ้มสุดท้ายที่เธอมีก่อนจะหลุดเข้าไปในความสุขสุดยอดคือรอยยิ้มของผู้ชนะที่ได้พบแหล่งพลังงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดในชีวิต

....