FAZER LOGINข้าวฟ่างคิดถึงผลที่ได้จากการร่วมรักกับระริน และไลลา มันยืนยันว่าคุณภาพของคู่นอนส่งผลโดยตรงต่อระดับและคุณภาพของพลังที่เธอได้รับ ข้าวฟ่างก็เลยเลิกมองหาคนรัก และเริ่มมองหาคนที่มีศักยภาพแทน เธอยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกเรียน กวาดสายตามองลงไปยังลานกว้างเบื้องล่างที่คลาคล่ำไปด้วยเหล่านักเรียนผู้มีพรสวรรค์ สำรับเธอตอนนี้ โรงเรียนหญิงล้วนแห่งนี้ไม่ใช่สถานศึกษาอีกต่อไป แต่มันคือแหล่งพลังงานขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยคนชั้นเลิศที่รอให้เธอเข้าไปสกัดเอาพลังงานออกมา
ข้าวฟ่างเปิดสมุดบันทึกดิจิทัลส่วนตัว ลิสต์รายชื่อเป้าหมายที่ถูกคัดกรองมาจากการวิเคราะห์อย่างดี ทั้งกัปตันทีมว่ายน้ำผู้มีสมรรถนะทางร่างกายยอดเยี่ยม นักแสดงละครเวทีที่มีจินตนาการล้ำเลิศ และประธานนักเรียนจอมเฮี้ยบผู้มีตรรกะเฉียบคม "หนึ่งคนคือหนึ่งพลังงานที่ต่างกันออกไป..." เธอกระซิบกับสายลมพลางคิดถึงสมองตัวเองที่กำลังโหยหาพลังพิเศษมาเติมเต็ม ข้าวฟ่างเริ่มวางแผนที่จะจัดการพวกเธอทีละคน ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยเสน่ห์และการหยิบยื่นสิ่งที่พวกเธอขาด เพื่อล่อลวงให้ยอดคนเหล่านั้นเดินเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพลังพิเศษของเธอ โดยที่พวกเธอไม่มีวันรู้เลยว่า... ทันทีที่บทรักจบลง พวกเธอจะถูกทิ้งไปในฐานะกากพลังที่ถูกเธอสูบไปจนหมดสิ้นแล้ว บนจอมอนิเตอร์ส่วนตัวของเธอ ข้าวฟ่างกวาดสายตามองกราฟแสดงดัชนีศักยภาพของเหล่าคนที่เป็นเป้าหมายอย่างละเอียด ข้อมูลเชิงลึกถูกจำแนกตามประเภทของพลังงานที่เธอโหยหา ตั้งแต่ค่าทางกายภาพทั่วไป จนถึงความสลับซับซ้อนของสมอง เธอกดขยายภาพแอบถ่ายและประวัติประพฤติกรรมของแต่ละคน พลางใช้ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะวิเคราะห์หาส่วนผสมที่ลงตัวที่สุด จากนั้นปฏิบัติการเพื่อรวบรวมพลังพิเศษตามแผนการก็เริ่มขึ้น ..... 'รัน' กัปตันทีมว่ายน้ำ (Athletic Power) ข้าวฟ่างนัดรันมาที่ห้องล็อกเกอร์ของสระว่ายน้ำหลังโรงเรียนปิด ร่างกายของรันเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่แข็งแรงและผิวสัมผัสที่เย็นเยียบจากหยดน้ำ ข้าวฟ่างผลักเธอลงในน้ำตื้น การร่วมรักในน้ำเป็นไปอย่างดุดันและเนิ่นนาน รันมีความอึดเกินมนุษย์ เธอสามารถรองรับแรงอารมณ์ของข้าวฟ่างได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่เหนื่อยหอบ จังหวะการสอดประสานท่ามกลางแรงต้านของน้ำทำให้ทุกสัมผัสหนักแน่น ข้าวฟ่างจิกกล้ามหลังที่ตึงเปรี๊ยะของรัน ขณะที่รันขยับกายอย่างทรงพลังราวกับลูกคลื่นที่โหมกระหน่ำ การสบัดร่างกายเป็นลอนคลื่นให้เนื้อนูนโหนกบดถูกัน รันช่างทำได้อย่างไม่มีที่ติ คุณภาพพลังงาน [Stamina Boost 180%] สมองของข้าวฟ่างไม่ได้เร็วขึ้น แต่เธอสามารถทำงานติดต่อกันได้ 48 ชั่วโมงโดยไม่เพลีย เหมาะสำหรับช่วง "ปั่นโปรเจกต์" ที่ต้องใช้ความถึก ..... 'เหมย' ดาวเด่นการแสดง (Creative Power) ในห้องแต่งตัวหลังเวทีละครเวที เหมยยังอยู่ในชุดคอสตูมเต็มยศ เธอเก่งเรื่องการสวมบทบาทและการใช้เสียง ข้าวฟ่างให้เหมยเล่นบทเป็นเชลยผู้ยอมสยบ การร่วมรักของสองสาวเต็มไปด้วยจินตนาการและการแสดงอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินจริง เหมยส่งเสียงครางที่หวานล้ำและจ้องจิกมองข้าวฟ่างด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยดราม่า เหมยสามารถกระตุ้นทุกโสตประสาทของข้าวฟ่าง สัมผัสของเหมยนั้นนุ่มนวลและพลิ้วไหวเหมือนการร่ายรำ ท่วงท่าสวาทที่ปรนเปรอเป็นเหทือนงานศิลปะที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์สุนทรีย์ ยามที่ถึงจุดสุดยอดเหมยสามารถครวญครางจนข้าวฟ่างไม่สามารถแยกแยะได้ว่าจริงหรือหลอก ข้าวฟ่างเลือกที่จะตัดตรงนั้นทิ้งไป มีแค่คามสุขในความเสียวตรงหน้า แล้วตักตวงพลังที่ได้รับมาให้เต็มที่ คุณภาพพลังงาน: [Abstract Thinking 220%] พลังนี้ทำให้ข้าวฟ่างมองเห็นโมเดลธุรกิจในรูปแบบของงานศิลปะ เธอสามารถคิดแคมเปญการตลาดที่ไม่มีใครคาดถึงได้ในพริบตา ..... 'วีวี่' นักร้องวงร็อก (Vibrational Power) สัมพันธ์สวาทของข้าวฟ่างกับวีวี่เกิดขึ้นในห้องซ้อมดนตรีที่บุด้วยฟองน้ำเก็บเสียง ข้าวฟ่างให้ร็อคเกอร์สาวใช้เสียงเป็นตัวนำทาง วีวี่มีจังหวะที่เป็นธรรมชาติและแรงสั่นสะเทือนจากลำคอที่ส่งผ่านจูบได้อย่างประหลาด การร่วมรักบนตู้ลำโพงขนาดใหญ่ที่ส่งแรงเบสต่ำๆ ออกมาทำให้ร่างกายของทั้งคู่สั่นระริก นิ้วข้าวฟ่างที่สอดในร่องรูวีวี่สั่นสะเทือนเป็นสองเท่า เช่นเดียวกับจังหวะลิ้นของวีวี่ที่ดูเหมือนจะรัวเร็วไปมากกว่าสองเท่าเสียอีก แถมทุกครั้งที่วีวี่เปล่งเสียงครางในโทนสูง-ต่ำ ข้าวฟ่างรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่แล่นปราดเข้าสู่ไขสันหลัง จังหวะที่เร่งเร้าเหมือนกลองชุดทำให้หัวใจของเธอเต้นในจังหวะที่บ้าคลั่ง คุณภาพพลังงาน [Frequency Tuning 200%] สมองของเธอสามารถ "จับผิด" คำโกหกหรือคลื่นความถี่ที่ผิดปกติในที่ประชุมได้ดีเยี่ยม ..... 'พิม' ประธานนักเรียนจอมเฮี้ยบ (Precision Power) บนโต๊ะทำงานในห้องสภานักเรียนที่ทุกอย่างวางอย่างเป็นระเบียบ ข้าวฟ่างจัดการประธานนักเรียนผู้เคร่งครัดให้ค่อยๆ หลุดการควบคุม พิมพยายามรักษากิริยาแม้แต่ในยามที่ถูกข้าวฟ่างรุกรานทั้วจากลิ้นและนิ้ว สัมผัสของพิมนั้นสะอาด สะงาด และมีความ "เป๊ะ" ในทุกจุดที่เธอกดหรือสัมผัส การร่วมรักที่ดูเย็นชาแต่ลึกซึ้งของพิม เป็นขยับร่างกายด้วยท่วงท่าที่แม่นยำราวกับวางแผนมาอย่างดี ทุกองศาของร่างกายที่สอดประสานถูกคำนวณมาเพื่อมอบความสุขที่ขีดสุดในเวลาที่สั้นที่สุดไม่มีการสิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ แต่ข้าวฟ่างก็ยังแปลกใจที่คนเป๊ะแบบพิม ดันมาเสร็จด้วยลิ้นตอนที่เธอละเลงเลียจุดเสียวใต้ร่องรูใกล้ๆ รูทวาร...!! คุณภาพพลังงาน [Ultra-Logic 250%] สมองของข้าวฟ่างจะกลายเป็นเครื่องจักรตรรกะ เธอสามารถแก้สมการการเงินที่ซับซ้อนหรือตรวจทานสัญญานับพันหน้าได้โดยไม่มีที่ติภายในเวลาไม่กี่นาที ..... คนสุดท้ยในลิสต์นี่คือ อาจารย์เมย์... ครูฝึกสอนสาวสวยสุดเซ็กซี่จากรั้วมหาวิทยาลัย นี่คือการที่ข้าวฟ่างข้ามไปมีเกมสวาทกับคนที่อยู่คนละรุ่นกับเธอ ครูเมย์มีรอยยิ้มสดใส ทว่าสายตากลับฉายแววเฉลียวฉลาดเกินวัย เธอมีเรือนร่างที่เย้ายวนและกำลังเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ รวมถึงมีแฟนที่คบหากันมานานแล้ว ข้าวฟ่างไม่ได้ใช้เงินทองในการเปย์เธอ แต่ใช้การเล่นเกมจิตวิทยา ค่อยๆ เข้าไปในชีวิตของอาจารย์เมย์อย่างแนบเนียน เธอเริ่มจากการปรึกษาปัญหาชีวิต ปัญหาครอบครัว และปัญหาธุรกิจที่ซับซ้อนเกินกว่าเด็ก ม.ปลาย จะเจอ ทำให้เมย์รู้สึกว่าข้าวฟ่างไม่ใช่แค่นักเรียน แต่เป็นเพื่อนที่เธอคบหากันสนิทสนมในแบบที่เธอก็ไม่คาดคิดว่ามันจะก้าวไปสู่เรื่องบนเตียงได้ ข้าวฟ่างสร้างสถานการณ์ที่บีบคั้นให้เมย์ต้องช่วยเธอ เช่น เรื่องงานเอกสารที่ผิดพลาดหรือการรับมือกับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน สลับกับการที่ครูเมย์ต้องขอความช่วยเหลือจากเธอในเรื่องบางเรื่องที่โรงเรียน ที่ข้าว่างใช้อำนาจทางธุรกิจกดดันฝ่ายบริการโรงเรียนได้ ทำให้เมย์เห็นว่าข้าวฟ่างมีอำนาจที่พิเศษ และความเก่งกาจของเธอคือสิ่งที่เมย์ไม่เคยเจอมาก่อน ในที่สุดเมย์ก็ยอมเปิดใจให้ข้าวฟ่างเข้ามาในชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ จนวันหนึ่งความรู้สึกที่ซับซ้อนนั้นก็พาไปไกลเกินกว่าแค่ ครูกับศิษย์... และในคืนที่พายุฝนกระหน่ำรุนแรง...คืนนั้น ข้าวฟ่างนัดครูเมย์ให้มาพบที่คอนโดเพื่อปรึกษาเรื่องงานเร่งด่วน เมื่อประตูห้องเปิดออก... ร่างของครูเมย์ที่เปียกปอนเล็กน้อยปรากฏอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่เมื่อข้าวฟ่างรั้งตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด เมย์กลับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่เหนือกว่าความกังวลใดๆ จูบแรกนั้นเริ่มต้นอย่างเนิบนาบ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น ข้าวฟ่างค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของครูเมย์ออกทีละเม็ด เผยให้เห็นเนินอกอิ่มที่สั่นระริก สัมผัสจากมือของข้าวฟ่างที่เคยสำรวจร่างกายเพื่อนนักเรียนมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับละเอียดอ่อนและลุ่มลึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ครูเมย์หลับตาลงอย่างอ่อนระทวย เธอปล่อยให้ข้าวฟ่างนำพาไปสู่ห้วงอารมณ์ที่ไม่เคยสัมผัส แสงเทียนที่ริบหรี่สะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังหลอมรวมกันบนเตียงนุ่ม ข้าวฟ่างใช้ริมฝีปากสำรวจทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างเธออย่างช่ำชอง ดูดดื่มความหอมหวานจากทุกส่วนที่ซ่อนเร้น มือของเธอสอดประสานเข้าไปในจุดซ่อนเร้นอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง สารคัดหลั่งเอ่อล้นเต็มร่องรูจากสารเอ็นโดฟินที่ทำงานสัมพันธ์กับความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น การเล้าโลมจนเสียวซ่านเต็มที่แล้วค่อยเน้นที่จุดสุดเสียวซ่านอย่างรุนแรงรัวเร็ว ทำให้ครูเมย์เริ่มแตกทะลักอย่างที่ชายคนรักก็ทำให้เธอไม่ได้ เมย์กรีดร้องออกมาอย่างไม่อาจเก็บงำได้ เมื่อข้าวฟ่างเร่งบทรักสุดท้ายด้วยการสอดแทรกนิ้วเรียวยาวเข้าไปในกายสาวที่สั่นสะท้าน จังหวะที่หนักแน่นแต่ไม่รีบร้อนทำให้เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ข้าวฟ่างจ้องมองดวงตาของเมย์ที่เบิกโพลงด้วยความสุขสมปนทรมาน เธอรับรู้ถึงพลังงานที่บริสุทธิ์และสลับซับซ้อนกว่าที่เคยได้รับมาจากใคร พลังงานแห่งประสบการณ์ชีวิต พลังงานแห่งความรักที่ถูกหักหลัง และพลังงานแห่งความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้า ครูเมย์บิดร่างกายไปมาอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าไม่ควรปล่อยเสียงเช่นนี้ออกมา แต่ร่างกายกลับทรยศ ข้าวฟ่างโถมทับกายลงไป ประกบปากจูบเพื่อกลืนเสียงกรีดร้องนั้นไว้ทั้งหมด "ครูขา... ครูสุดยอดมาก..." ข้าวฟ่างกระซิบเสียงแตกพร่าชิดริมฝีปาก ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สัมผัสจากผู้ใหญ่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนและสติปัญญาทำให้สมองของข้าวฟ่างพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดที่เธอเคยสัมผัส [ MAXIMUM OVERDRIVE: 320% - Emotional Intelligence Unlocked ] เมย์กรีดร้องออกมาอีกครั้งเมื่อความสุขสมทะลักทลายออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ข้าวฟ่างเองก็รับรู้ถึงพลังที่ไหลหลั่งเข้ามาในสมองอย่างมหาศาล เธอรู้สึกเหมือนตัวเองได้ก้าวข้ามขีดจำกัดไปอีกขั้น เธอไม่ได้แค่ฉลาดขึ้น แต่เธอเข้าใจจิตใจของมนุษย์อย่างลึกซึ้ง พลังที่ได้จากการพิชิตใจครูเมย์นั้นไม่ใช่แค่พลังสมอง แต่มันคือ พลังแห่งความเข้าใจในอารมณ์มนุษย์... ที่จะทำให้เธอสามารถบงการใครต่อใครได้อย่างแนบเนียนยิ่งขึ้นไปอีก คุณภาพพลังงานที่ได้ [Emotional Intelligence & Persuasion 320%] พลังนี้ช่วยให้ข้าวฟ่างสามารถอ่านใจคู่กรณีได้ขาดลอย เข้าใจแรงจูงใจที่แท้จริง และบงการอารมณ์ของอีกฝ่ายได้อย่างแยบยล เหมาะสำหรับการเจรจาธุรกิจระดับสูงและการสร้าง "เครือข่ายความภักดี" ในแบบที่ไม่มีใครคาดคิด .....หลังจากจบมัธยมปลายด้วยคะแนนสูงสุดติดอันดับหนึ่งในยี่สิบ ข้าวฟ่างได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงรับรองนักเรียนดีเด่นระดับประเทศ เธอไม่ได้สนใจคำกล่าวชื่นชม แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ได้รับรางวัลสูงสุด เขาดูสุภาพและฉลาดเฉลียว ข้าวฟ่างคิดในใจพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ "น่าลองกับผู้ชายจริงๆ สักครั้ง’" แต่ในจังหวะนั้นเอง เธอกลับสังเกตเห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เด็กหนุ่ม เธอคนนั้นสวมชุดเรียบง่าย ใบหน้าสวยคม แต่แววตากลับซ่อนความเฉลียวฉลาดที่ล้ำลึกยิ่งกว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเสียอีก ออร่าบางอย่าง... มันบริสุทธิ์จนน่าสนใจ ข้าวฟ่างคิด... สัญชาตญาณของนักล่าสวาทในตัวเธอเริ่มขึ้นแล้ว... เธอเข้าไปทักทายพูดคุยกับทั้งคู่ การสนทนาสั้นๆ ทำให้ข้าวฟ่างรู้ว่าเด็กสาวคนนี้ชื่อมิ้น เธอคืออัจฉริยะตัวจริงของรุ่น ถ้าหากมิ้นไม่ป่วยหนักในวันสอบสำคัญ เธอนี่แหละคือคนที่ควรได้รับรางวัลอันดับหนึ่ง ข้าวฟ่างรู้สึกถึงกระแสพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากมิ้น มันไม่ใช่พลังแห่งความดิบเถื่อนเหมือนหลายๆครั้งที่เธอเคยผ่านมา ไม่ใช่พลังแห่งประสบการณ์เหมือนอาจารย์เมย์ แต่เป็นพลังแห่ง ความไร้เดียงส
ข้าวฟ่างคิดถึงผลที่ได้จากการร่วมรักกับระริน และไลลา มันยืนยันว่าคุณภาพของคู่นอนส่งผลโดยตรงต่อระดับและคุณภาพของพลังที่เธอได้รับ ข้าวฟ่างก็เลยเลิกมองหาคนรัก และเริ่มมองหาคนที่มีศักยภาพแทน เธอยืนอยู่บนดาดฟ้าตึกเรียน กวาดสายตามองลงไปยังลานกว้างเบื้องล่างที่คลาคล่ำไปด้วยเหล่านักเรียนผู้มีพรสวรรค์ สำรับเธอตอนนี้ โรงเรียนหญิงล้วนแห่งนี้ไม่ใช่สถานศึกษาอีกต่อไป แต่มันคือแหล่งพลังงานขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยคนชั้นเลิศที่รอให้เธอเข้าไปสกัดเอาพลังงานออกมา ข้าวฟ่างเปิดสมุดบันทึกดิจิทัลส่วนตัว ลิสต์รายชื่อเป้าหมายที่ถูกคัดกรองมาจากการวิเคราะห์อย่างดี ทั้งกัปตันทีมว่ายน้ำผู้มีสมรรถนะทางร่างกายยอดเยี่ยม นักแสดงละครเวทีที่มีจินตนาการล้ำเลิศ และประธานนักเรียนจอมเฮี้ยบผู้มีตรรกะเฉียบคม "หนึ่งคนคือหนึ่งพลังงานที่ต่างกันออกไป..." เธอกระซิบกับสายลมพลางคิดถึงสมองตัวเองที่กำลังโหยหาพลังพิเศษมาเติมเต็ม ข้าวฟ่างเริ่มวางแผนที่จะจัดการพวกเธอทีละคน ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยเสน่ห์และการหยิบยื่นสิ่งที่พวกเธอขาด เพื่อล่อลวงให้ยอดคนเหล่านั้นเดินเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของพลังพิเศษของเธอ โดยที่พวกเธอไม่มีวันรู้เลยว
เทอมต่อมาของปีการศึกษาใหม่... ในรั้วโรงเรียนสตรีนานาชาติชื่อดัง ข้าวฟ่าง ปรากฏตัวในฐานะแบดเกิร์ลตัวแม่ เธอขับรถสปอร์ตคันหรูมาเรียนตอนเช้า แล้วมักจะหายตัวไปในช่วงคาบบ่าย และมีข่าวลือหนาหูเรื่องการ "เรียกเด็กสาว" เข้าไปในคอนโดส่วนตัว แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเบื้องหลังความเสเพลนั้น คือการรีดเค้นพลังเพื่อใช้ในการวางแผนธุรกิจพันล้านให้ครอบครัว ไลลา..เด็กสาวมัธยม 5 ห้องคิง ใส่แว่นหนาเตอะ ดูจืดชืดและบ้าเรียนที่สุดในรุ่น เธอแอบมองความมั่นใจของข้าวฟ่างด้วยความอิจฉาและอยากรู้อยากเห็น จนกระทั่งวันหนึ่ง...ข้าวฟ่างยื่นข้อเสนอที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ..... เย็นวันศุกร์ในห้องสมุดที่เงียบสงัด ข้าวฟ่างเดินเข้าไปหาไลลาที่กำลังนั่งจมหนังสือเรียนกองโต เธอวางกุญแจรถหรูลงบนโต๊ะ พร้อมกับไอแพดรุ่นล่าสุดที่เธออยากได้มานาน "อยากรู้ไหมว่าเธอต้องทำยังไงถึงจะได้ไอแพดนี้" ข้าวฟ่างกระซิบพลางเชยคางไลลาขึ้นมาสบตา "ไปกับฉันคืนนี้ แล้วฉันจะให้เธอได้เรียนรู้สิ่งที่หนังสือเล่มไหนก็ไม่มีบอก แล้วเธอจะได้มันไป" เมื่อมาถึงคอนโดเพนท์เฮาส์สุดหรู ข้าวฟ่างเปลี่ยนโหมดเป็นครูผู้เข้มงวด เธอจ้องมองไลลาที่ยืนด้วยความตื่นเต้น
ในห้องนอนกว้างขวางที่แสนจะเดียวดาย กลิ่นอายของวัยเด็กกำลังจางหายไปแทนที่ด้วยความหรูหราแบบผู้ใหญ่ ข้าวฟ่างในวัยที่เพิ่งเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อเป็น 'นางสาว' นั่งอยู่บนขอบเตียง จ้องมองกระเป๋าเดินทางของระริน... เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดตั้งแต่วัยเยาว์ "ฟ่าง... รินต้องไปจริงๆ นะ พ่อบอกว่าต้องย้ายไปดูแลธุรกิจที่ต่างประเทศพรุ่งนี้แล้ว" ระรินพูดด้วยเสียงสั่นเครือพลางก้มหน้าเดินเข้ามาข้าวฟ่างไม่ได้ตอบเป็นคำพูด ความสับสนในใจของเธอพุ่งพล่าน ระหว่างความใจหายที่เพื่อนจะจากไป กับความหวาดกลัวที่แหล่งพลังงานหนึ่งเดียวของเธอในตอนนี้จะหายไป...ก่อนที่เธอจะขึ้นชั้น ม.ปลาย ซึ่งนั่นจะเป็นช่วงที่พ่อเริ่มมอบหมายงานบริหารที่หนักขึ้นให้เธอรับผิดชอบ "ริน... ก่อนจะไป... ช่วยฟ่างอีกครั้งได้ไหม?" ข้าวฟ่างเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอดูลุ่มลึกอย่างที่เด็กสาววัยเดียวกันไม่ควรจะมี "ครั้งสุดท้ายนะ... ให้ฟ่างได้จดจำรสชาติของรินไว้..นานแสนนาน..." ..... ค่ำคืนนั้น การร่วมรักเพื่อสั่งลาเริ่มต้นขึ้นด้วยความอ่อนหวานละมุน แต่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆและยาวนาน เริ่มตั้งแต่บ่ายคล้อยจนถึงค่ำมืด ข้าวฟ่
ข้าวฟ่าง...ฟารีดา... ต้องการพลังสีทองอย่างนั้นอีกเธอเชื่อว่า... มันต้องมีอะไรสักอย่างเกี่ยวข้องกับชะตาชีวิตของเธอ วันนี้...เธอชวนระรินไปที่เดิม... ในซอกหลังตู้เครื่องประดับของห้องนาฏศิลป์... ท่ามกลางความสลัวหลังตู้ ข้าวฟ่างไม่ได้ปล่อยให้ระรินได้พักหายใจ ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นหลังพลังวูบหายไปในวันนั้นทำให้เธอแทบคลุ้มคลั่ง คราวนี้เธอโถมกายเข้าหาระริน บดริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่ม แลกเปลี่ยนลมหายใจที่ร้อนผ่าวจนแทบจะเผาไหม้กันและกัน มือของทั้งคู่ไม่ได้ว่างเว้น ข้าวฟ่างสอดนิ้วเข้าไปในจุดอ่อนไหวของเพื่อนสาว ขณะที่ระรินเองก็ตอบโต้ด้วยจังหวะที่รุนแรงและดิบเถื่อนไม่แพ้กัน ราวกับกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นพล่านไปตามปลายนิ้วที่ชุ่มฉ่ำ ตึก... ตึก... ตึก... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้กระดานด้านนอกดังแว่วมาแตไกล จังหวะการเดินที่สม่ำเสมอและหนักแน่นนั้นไม่มีใครในโรงเรียนจำไม่ได้... ครูมาลี... วันนี้เป็นเวรของครูเวรจอมเฮี้ยบที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและกฎระเบียบที่ไร้ความปรานี "มีใครอยู่บนนี้มั้ย..!" เสียงตะโกนของครูมาลีดังขึ้นใกล้ๆ มีเพียงแผ่นไม้บางๆ ที่กั้นขวางพวกเธอกับครูมาลี ทั้งสองเอ
หลังจากบ่ายวันนั้นในห้องชมรมดนตรี โลกของข้าวฟ่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านระเบียงไม้ของอาคารเรียนเก่า เสียงฝีเท้าของนักเรียนหญิงนับร้อยกลายเป็นเพียงเสียงที่อยู่ไกลออกไป สายตาของเธอจะคอยมองหาแต่..ระริน เพื่อนสาวที่กุมความลับอันเร่าร้อนของเธอเอาไว้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้จบลงแค่ครั้งเดียว แต่มันกลับกลายเป็นเสมือนยาที่ช่วยชโลมจิตใจอันอ่อนล้าของข้าวฟ่าง ในห้องน้ำหลังอาคารเรียนที่มักจะไร้ผู้คนช่วงพักเที่ยง... กลิ่นสบู่เหลวที่ใช้ล้างมือของโรงเรียนผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากคาบพละกลายเป็นตัวกระตุ้นอารมณ์ชั้นดี ข้าวฟ่างมักจะดึงระรินเข้าไปในห้องน้ำแคบๆ ล็อกกลอนอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะรุกรานด้วยจูบที่เริ่มทวีความรุนแรงและโหยหาขึ้นเรื่อยๆ "ฟ่าง... วันนี้เธอดู 'ดุ' จังนะ" ระรินกระซิบแนบชิดใบหูเธอ แต่มือซุกซนก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของข้าวฟ่างออกทีละเม็ด ข้าวฟ่างไม่ได้ขัดขืน ตรงกันข้าม... เธอชอบเสียอีกที่ได้เป็นฝ่าย 'ถูกกระทำ' ภายใต้พันธนาการของเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาที่ดูสุภาพเรียบร้อยนั้น ร่างกายของเธอเรียกร้องหาสัมผัสที่หยาบโลนกว่าเดิม ความกดดันจากงานบริ







